DT ὙΠ

(δ); παιδαγωγ-ός, où (6). Institutrice, n. f., παιδαγωγοῦσ-α, ns (À), ACC.

Institution, n.f. 1 Action d'établir, χατάστασ-ις. Ewc (ἡ). ] 2 Chose établie, νόμιμ.ον, ou (τό). 113 Lot, législation, νόμ-ος, ον

- (6).14 Éducation, instruction, παιδείτα, ας (à). [| 5 Maison d'éducation, παιδευτήρι-

ον; ou (τό). Chef d'institution, γυμνασιάρχns, ov (6).

‘Instructeur, ἢ. m., däcxad-0ç, ον (6).

Capitaine instructeur, ὁπλοδιδαχτ-ής, où (6). Juge instructeur, ὁ ἐπὶ τῶν ἀναχρίσε-ων L'article se décline.

Instructif, ive, adj διδαχτιχτός, M, OV.

Instruction, n. f. 1 Éducation, παιδεί-α, ας (ñ). || 2 Connaissances acquises, μαθήματ-α, ων (τά). || 3 Renseignement, εἰςήγησ-ις, εως (ἡ). || 4 Explication, ἐπίταγμα, ἐπιτάγματ-ος (τό) : ἐντολ-ἦ, ἧς (ἢ). [ὃ Lecon, διδαχ-ή, ἧς (ἣ). || 6 Enquête préalable à un procès, ἀνάχρισ-ις, ewc (À).

Instruire, v. tr. 1 Enseigner, παιδεύ-ειν, παιδεύτω, fut. παιδεύστω, acc. || 2 Informer, διδάσχ-ειν, διδάσχ-ω, fut. διδάξ-ω, acc. || 3 Mettre en état d’être jugé, ἀναχρίν-ειν, dvaxpiv-w, fut. ἀναχριν-ῶ, acc. —

\s’Enstruire, Υ. Pr., apprendre, μανθάνεἰν, μανθάν-ω, fut. μαθήσ-ομαι, acc. — AInstruit, ile, part. passé et adj., qui a de l'instruction, παιδευτ-ός, ἡ, Ov.

Instrument, n.m., 6pyav-ov, ov (τό). Au fi-

“curé, moyen, acoou-n, ἧς (A); πόρ-ος, ov (6). Se faire l'instrument, ἑαυτὸν παρέχ-ειν, παρέχ-ω, fut. παρέξ-ω, dat.

Instrumental, 416, adj., opyavix-6c, ἡ, 6v.

Instrumentation, ἢ. f., opyavx-n διάθεσue, εὡως (ñ). Les deux mots se déclinent.

Instrumenter, v. intr., faire des procès-

verbaux, χρηματίζ-ειν, χρηματίζτω, fut.

χρηματίσ-ω. || Verbe tr., écrire pour chaque instrument les parties d’une œuvre musicale, ὀργανιχὰ μέλη διαγράφ-ειν, διαγράφ-ω, fut. διαγράψ-ω.

Insu, n. m., ignorance d’une chose, &yvo:a, ἂς (ἢ). Ne s'emploie que dans la locution: À l'insu de, λάθρα, χρύφα, ἄνεν, gén.

Insubordination , n. f., ἀπείθει-α, ας (à).

Insubordonné, ée, adj., ἀπειθ-ἧς, ἧς, ἔς; ἄταχτ-ος, OC, OV.

Insuffisamment, adv., ἐνδεῶς.

Insuffisance, n.f., ἔνδει-α, ας (ἢ).

-Insuffisant, ante, adj., ἐνδε- ἧς, ἧς, ἔς

(comp. évde-éotepos, sup. ἐνδε-έστατος).

-Insufflation, n. f., εἰςπνο-ἡ, ἧς (à).

Insuffler, v. tr., eiçnv-etv, eicnvé-w, fut.

-Insulaire, adj., νησαῖτος, &, ον. Insulaire, n. M., νησιώτ-ης, οὐ (6). Au (ὅπη. νησιῶτ-ις, ιδος (à).

Insultant, ante, adj., ὑδριστιχ-ός, ἡ, ὄν.

-Insulte, ἢ. f. 1 Injure, ὕδρ-ις, εως (ἢ). || ὦ Attaque, ént60)-", ἧς (À).

Insulter, v. tr., ὑδρίζ-ειν, Ü6oit-w, fut.

ὑδρίσ-ω, acc. || Verbe intr. Insuiter à , ἐνυ-

… Gpil-euv, ἐνυδρίζ-ω,, fut. ἐνυδρίσ-ω,, ὁ.

Insulteur, ἢ. m., ὑδριστ-ἧς, où (6).

Insupportable, adj., ἀφόρητ-ος, ος, ον.

Insupportablement, adv., ἀφορήτως,

s'Insurger, v. tr., στασιάζ- ειν, στασιάζ-ω, fut. στασιάσ-ω. — Ensusrgé,s ὅδ. part.

passé et adj., στασιαστ-ἧς, οὐ (ὁ). Au fém., στασιάζονοα-οι, ας (ὃ).

Insurmontable, adj., ἀδιάδατ-ος, os, ον.

Insurrection, ἢ. f., στάσ-ις, εως (ἡ).

Insurrectionnel, elle, adj., στασιαστιχ- 06, ñ;, Ov.

Intact, acte, adj. 1 À qui l’on n’a point touché, ἀθιγ-ής, ἧς, ἐς. || 2 Sain, entier, ὑγι-ἧς, ἧς, ἐς (COMP. ὑγι-έστερος, sup. ὕγιἔστατος) ; ἀχέραι-ος, ος, ον.

Intactible, adj., ἄθιχττος, oc, ον.

Intarissable, adj., en parlant d’une source, &évva-06, 06, ον. Au figuré, qui n’en finil pas, πολύς, πολλή, πολύ.

Intégral, 416, adj., σύνολ-ος, ος, ον.

Intégralement, adv., ὅλως.

Intégrant, ante, adj., συνεχ-ἧς, ἧς, ἔς; συμφυ-ής, ἧς, ἔς.

Intègre, adj., ἀδιάφθορ-ος, ος, ον.

Intégrité, n. f. 1 Ensemble de toutes les parties, ὁλοχληρί-α, ας (ἡ). [| 2 Vertu incorruptible, ἀδωρί-α, ας (à).

Pnpeegés n. M., vonttx-6v, οὗ (té); οὐ (ὁ).

Intellectif, ive, adj., νοητιχτός, ἡ, 6v.

Intellection, n. f., νόησ-ις, εως (ἡ).

Inteliectuel, elle, adj., vosp-66, ά, ὄν.

Intelligence, n. f. 1 Faculté intellective, διάνοι-τα, ας (ñ); v-oùc, où (ὁ). || 2 Expé-

rience, ἐμπειρί-α, ας (ἡ). || 3 Pénétration, σύνεσ-ις, εως (ñ). || 4 Amaifié, ὁμόνοι-α,, ας (ἡ). || 5 Complicité, χοινοπραγί-α, ας (ὃ).

Si c'est pour un mauvais dessein, συγχαzovpyi-a, ας (à). || 6 Substance spirituelle el pensante, πνεῦμα, πνεύματε-ος (τό).

Intelligent, ente, adj. 1 Qui a la faculté intellective, vontix-66, , όν. || 2 Qui comprend aisément , συνετ-ός, ἡ, 6v. || 3 Adroïit, habile, ἔμπειρ-ος, ος, ον; σοφ-ός, ἡ, 6v.

Intelligible, adj. 1 Aisé à comprendre, νοητ-ός, ἡ, 0v. || 2 Clair, facile à entendre, σαφ-ής, ἧς, ἐς. À haute el intelligible voix, ευφᾶανως KA: EUTOVUX.

Intelligiblement, adv., σαφῶς.

Intempérance, ἢ. f., ἀχράτει-α, ας (ñ); Intempérant, ante, adj., ἀχρατ-ἧς, ἧς, ἔς.

Intempéré, 66, 8ἃ(]., ἄμετρ-ος, ος, ον.

Intempérie, n.f., ἀκρασί-α, ας (ἡ).

Intempestif, ive, adj., ἄχαιρ-ος, oc, av.

| Intempestivement, adv., ἀχαίρως.

Intendance, n.f. | Direction, administration, προστατεί-α, ας (ἡ); ἐπιτροπεί-α, ας (ὃ). Intendance d'une maison. οἰχονομί-α, ας (à). Intendance d'une province, ἐπαρχί-α, ας (ἡ). || 2 Province régie par un inten dant, ἐπαρχί-α, ας (ἢ); διοίχησ-ις, eue (ἣν.

1 3 Hôtel d'un 1ntendant, προστάτον οἰχίai oi).

j Intendant, ἢ. m , administrateur, προ-

στάτ-ς, ou (δὴ. Intendant d’une maison, οἰχονόμ-ος, ov (6). Intendant d’une province, ἔπαρχ-ος, ον (6). Intendante, n. f., ταμί-α, ας (ἡ).

Intense, adj., ἔντον-ος, ος , ον.

Intensité, n. f., ἐντονί-α, ας (à).

Intenter, v.tr., ἐπάγ-ειν, ἐπάγ-ω, fut. ἐπάξw, acc., et le nom de la personne au dat.

Intention, n. f., βουλ-ἢ, ἧς (ὃ); γνώμτη, ns (ὃ). Avec intention, γνώμῃ. À bonne intention, ἀπὸ χαλῆς γνώμης. Sans intention, εἰχῆ, ἄλλως. Dans quelle intention? τί βουλόμεν-ος, Ἢ, ον, qui s'accorde avec le sujet du verbe. Dans l'intention de, βουλόμεν-ος, Ἢν, ον, avec l'infin.

Intentionné, ὅθ, adj., s'emploie avec les adv. bien ou mal. Bien intentionné, εὔν-ους, ους, οὖν (COMP. εὐν-ούστερος, SUP. εὖνοὔστατος). Mal inteñtionné, καχόν-ους, ους, ουν (comp. χαχον-οὕὔστερος, SUP. χαχονοὕστατος.

Intentionnel, elle, adj., ϑελητ-ός, , 6v.

Intercalaire, adj., ἐμόόλιμ-ος, ος, ον; ἐμ- Θολιμαΐ-ος, α, ον.

Intercalation, ἢ. f., παρεμθολ-ή, ἧς (ἢ).

Intercaler, v. tr., παρεμδάλλ-ειν, παρεμ.- 6d))-w , fut. παρεμδαλ-ὦ,, acc.

Intercéder, v. intr., ἱχετεύ-ειν, ἱχετεύτω, fut. ἱκετεύσ-ω.

Intercepter, v. tr., διαλαμόδάν-ειν, διαλαμ.- Gdv-w , lut. διαλήψτομαι, ace.

Interception, n. f., διάληψοις, ewc (ὃ).

Intercesseur, n.m., παραιτητ-ής, où (6).

Intercession, ἢ. f., παραίτησ-ις, εως (À).

Intercostal, 416, adj., μεσοπλεύρι-ος oc,

Interdiction, n. f. 1 Défense, prohibition, ἀπαγόρευσ-ις, ewc (ὃ). [| 2 Excommunication, ἀποκήρυξοις, εως (ἡ).

Interdire, v. tr. 1 Défendre, prohiber, [2 Déconcerter, ἐχπλήσσ-ειν, ἐχπλήσστω,

Interdit, n. m., sentence d'interdiction, ἀποχήρυξ-ις, εως (À).

Intéressant, ante, adj. 1 Qui importe, ἀξιόλογ-ος, 06, ον (comp. ἀξιολογ - wTepoc, sup. ἀξιολογ-ώτατος). || 2 Qui plaît, ἡδ-ύς, εἴα, 0. || 3 Qui captive, ψυχαγωγ-ός, 66, 6v.

Intéresser, v. tr. 1 Faire participer aux bénéfices, ἐγχαρπίζ-ειν, ἐγχαρπίζ-ω, fut.

ἐγχαρπίστω, acc. || 2 Attirer par l’espoir,

ουχολ-εῖν, βουχολ-έω, ©, fut. βουχολήσ-ω.

I 3 Captiver, ψυχαγωγ-εῖν, ψυχαγωγ-έω, & , fut. ψυχαγωγήσ-ω, acc. || 4 Concerner, προςήχ-ειν, προςήχτω, fut. προςήξτ-ω πρός, acc. — s'Entéresser, N. PT., σπουδάζ-ειν, σπουδάζ-ω, fut. σπουδάσ-ομαι πρός, acc. — Intéressé, ée, part. passé et adj. 1 Qui a une part, μετέχ-ων, ουσα, ον, gén. ||

2 Trop attaché à ses intérêts, φιλοχερὸ-ἧς, MG, Éç-

Intérêt, n. m. 1 Ce qui importe, συμφέρov, οντος (τό). L'intérêt général, χοιν-ὸν

£" ὡν ne ἢ

INT ἀγαθ-όν, où (τό). Les deux mots se déclinent.

Il 4 Produit de l’argent prêté ou placé, :

τόχ-ος, ou (6). || 3 Sympathie, crovd-f, ἧς (ἢ); συμπάθει-α,, ας (ἡ). || 4 Attention, zèle, ἐπιμέλει-α, ας (ἢ). || à Ce qui attache, émeut , ψυχαγωγιχ-ὄν, οὗ (té).

Intérieur, eure, adj., ἐνδότερ-ος, α, ον.

On emploie de préférence l’adv. ἔνδον avec l'article 6, ἣ, τό de cette manière. La contrée intérieure, ἣ ἔνδον χώρ-α, ας. Intérieur, n. m. 1 Le dedans, τὸ ἔσω, τὸ ἔνδ-ο»

L'article se décline. A l'intérieur, ἔνδον, ἔνδοθι. De l'intérieur, en partant , en venant de l'intérieur, ἔνδοθεν. || 2 Maison, vie domestique, oïx-0c, οὐ (δὶ. Dans mon intérieur, οἴχοι, χατ᾽ oixov. || 3 Pensées secrêtes , γνώμη, Ὡς (ἢ). Dans le for intérieur, ἐν ϑυμῷ.

Intérieurement, adv., ἔνδον, ἐντός, εἴσω.

Intérim, n. m., τὸ μεταξ-ύ. L'article se décline.

Intérimaire, adj., ὁ, ñ, τὸ ἐν τῷ etat.

L'article se décline.

Interjectif, ive, adj., ἐπιφωνημνατιχ-ός, ἡ, ον.

Interjection, η. f., ἐπίφθεγμα, ἐπιφθέγματος (τό).

Interjeter, v. tr., ἀναδάλλ-ειν, ἀναδάλλε-ω, fut. ἀναθαλ-ὦ,, acc.

Interligne, ἢ. f., τῶν στίχων διάστημα, διαστήματ-ος (TO).

Interligner, v. tr., τοὺς στίχους διαμερίζ-

Interlinéaire, adj., παρεγγεγραμμέντ-ος, ἡ,

Interlocuteur, n.m., διαλεγόμεν-ος, οὐ (6).

Interlocutrice, ἢ. f., διαλεγομέν- ἡ, ἧς (ἡ). Interlocutoire, ἢ. m., jugement prépara-

toire, προδιχασί-α, ας (ὃ).

Interlope, ἢ. m., navire qui trafique en fraude, λάθρα ἐμποριχ-ὸν πλοῖτον, ou (té).

Les deux derniers mots se déclinent. Pris

adjectivement, λαθραῖτος, α, ον. -

Interloquer, v. tr., διαταράσσ-ειν, διαταράσσ-ω, fut. διαταράξ-ι,, acc.

Intermède, n.m. Si c’est un chœur, xaρεμόεόλημέν-ος χορ-ός, où (6); si c'est um

chant, παρεμδεδλημέν-ον μέλ-ος, εος, οὺς

(τό). Les deux mots se déclinent.

Intermédiaire, adj., διάμεσ-ος, ος, ον. |] Pris substantivement. 1 Milieu, μέσ-ον, av (té). ||? Entremise, moyen, xop-0c, ov (ὁ).

113 Personne interposée, πρόξεντ-ος, οὐ (6).

Intermédiat, ate, adj., διάμεσεος, 02, ον.

Interminable, adj., ἀπέραντ-ος, 06, ον.

Intermission, ἢ. f., διάλειψεις, εὡς (ἡ).

Intermittence, n. ἴ., διάλειψεις, eu (ἢ).

Intermittent, ente, adj., διαλείπτων, ouoa, ὦ

Internat, n. m., ἐσώτερ-ον γυμνάσι-ον. ον : ᾽ ν YUH >

(τό). Les deux mots se déclinent.

Interne, adj., ἐσώτερ-ος, α, ον. Pris substantivement, élève qui habite dans un pen-

sionnat , ἐνδότερτος μαθητ-ῆς, où

(ὁ). Les deux mots se déclinent.

Interpellation, ἢ. f., ἐπερώτησ-ις, εὡς (À).

Interpeller, v.tr., ἐπερωτ-ᾷν, ἐπερωτ-άω, & , fut. ἐπερωτήσ-ω, acc.

Interpolateur, n. m., παρεμόάλλ- ὧν; ovtoc (6).

Interpolation, ἢ. f., παρεμδολ-ή, ἧς (ἢ).

Interpoler, v.tr., παρεμδάλλ-ειν, παρεμ- 6άλλ-ω, fut. παρεμδαλ-ῶ, acc.

Interposer, v. tr. 1 Placer entre, πᾶρεντιθέναι, παρεντίθημι, fut. παρενθήσ-ω, acc. || 2 Faire intervenir, χρ-ῆσθαι. χρ-άομαι, ὥμαι, fut. χρήστ-ομαι, dat.— s’Anterposer, v. pr. 1 Se placer entre, ἐπιπροσθ-εῖν, ἐπι- 'ποοσθτέω, ὦ, fut. ἐπιπροσθήσ-ω, dat. || 2 Se faire médiateur, ἐμμεσιτεύ-ειν, ἐμ.μεσιτεύτ-ω, fut. ἐμμεσιτεύσ-ω.

Interposition, n. f. 1 Action de placer entre, παρένθεσ-ις, ewc (ñ). || 2 Position qui offusque , ἐπιπρόσθησ-ις, ewc (à). || 3 Médiation, μεσιτεί-α, ας (ὃ).

anterprétatif, ive, adj., ἑρμηνευτιχ-ός,

Interprétation, n.f., ἑρμηνεί-α, ας (à).

Interprète, ἢ. m., épunv-eûc, éwc (6).

Interpréter, v. tr., ἑρμηνεύ-ειν, ἑρμηνεύ-ω, fut. Épunveuc-w.

Interrègne, n. m., μεσοδασιλεί-α,, ας (ἡ).

Interrogant, ante, adj., ἐρωτηματιχ- ός, ñ, ὄν.

Interrogateur, n. m., éput-&v, ὥντος (6).

Interrogatrice, n. f., ἐρωτῶσ-α, ns (ὃ).

Interrogatif, ive,adj., ἐρωτηματιχ-ός, ἡ, 6v.

Interrogation , n. f. 1 Action d'interroger, ἐρώτησ-ις, εως (ἡ). || 2 La chose demandée, ἐρώτημα, ἐρωτήματ-ος (τό). Point d’interro- , ἐρωτηματιχ-ἡ στιγμ- ἡ, ἧς (ὃ). Les

eux mots se déclinent.

Interrogatoire, n.m., ἀνάχρισ-ις, εως (ἡ); ζήτησ-ις, εως (ἢ).

Imterroger, v. tr., ἐρωτ-ᾷν, ἐρωτ-άω, ὥ, fut. ἐρωτήστω,, ACC. — s’Anterroger, Y.

pr., se consulter soi-même, βουλεύ-εσθαι, βουλεύ-ομαι, fut. βουλεύσ-ομαι.

Interroi, ἢ. m., μεσοθασιλ-εύς, ἕως (6).

Interrompre, v. tr. 1 Empécher la continuation, διαλύ-ειν, διαλύ-ω, fut. διαλύστ-ω, acc.; διαχόπτ-ειν, διαχόπτ-ω, fut. διαχόψ-ω, acc. || 2 Couper la parole , λέγοντι παρevoy)-etv, παρενοχλ-έω, ὦ, fut. παρενοχλήσ-ω, avec le dat. de la pers. —s’Entersompre, Υ. pr., παύ-εσθαι, παύ-ομαι, fut. παύσ-ομαι.

Interrupteur, n.m., διαχόπτ-ων, οντος (ὁ).

Interruption, n.f. | Action d'interrompre, διαχοπ-ῆ. ἧς (ἡ). || 2 Intermission, διάληψ-ς, εως (ñ). Sans interruption, συνεχῶς.

Intersection, n. f., διατομ-ἤ, ἧς (ἡ).

Interstice, n. m. 1 Intervalle de temps, διὰ μέσον χρόν-ος, OÙ (ὁ). 12 Intervalle

d’espace, διάστημα, διαστήματ-ος (τό).

Intervalle, n. m., τὸ μεταξύ. L'article se décline; διάστημα, διαστήματ-ος (τό). Par intervalle, ἐκ διαστήματος. Dans cet interyalle, ἐν τῷ μεταξύ. ἶ :

Intervenant, ante, adj., παραγινόμεν-ος, n. ον

Intervenir, v. intr., παραγίγν-εσθαι, παραγίγντομαι, fut. παραγενήσ-ομαι, dat.

Intervention, ἢ. f. 1 Action d'intervenir, ἐπέλευσ-ις, ewc (ñ). || 2 Médiation, ueotτεί-α, ας (à). || 3 Interruption, παραίτησ-ις, εως (ἡ).

Interversion, n. f., ἀναστροφ-ή,, ἧς (ἢ).

Intervertir, v. tr., ἀνχστρέφ-ειν, ἀναστρέφ-ω, fut. ἀναστρέψ-ω.

Intestat, ἢ. m., qui meurt sans avoir fait un testament, ἀδιάθετ-ος ἀποθνήσχτ-ων, οντος (ὃ).

Intestin, ine, adj., ἐνδότερ-ος, α, ον. Guerre intestine, ἐπιδήμιτος πόλεμ-ος, ou (δ). Les

Intestin, n.m., canal digestif, ἔντερ-ον, ov (τό). Les intestins, ἔντερ-α, ων (τά).

Intestinal, 416, adj., ἐντερικ-ός, ἡ, όν.

Intimation, n. ἴ., πρόχλησ-ις, eux (ἡ).

Intime, adj. 1 Intérieur, ἐνδότατ-ος, n, ον.

|| 2 Très-familier, οἰχειότατ-ος, n, ον.

Intimement, adv. 1 Fortement, σφόδρα. || 2 Très-familièrement, οἰχειότατα.

Intimer, v.tr. 1 Signifier un ordre, παραγγέλλ-ειν, παραγγέλλ-ω, fut. παραγγελ-ῶ, acc. || 2 Appeler en justice, προχαλ-εἴσθαι, προχαλ-έομαι, οὔμαι, fut. προχαλέσ-ομαι,

Intimidation, n. f., ἐχφόδησ-ις, ewc (ὃ).

Intimider, v.tr., ἐχφοῦ- εἶν, ἐχφοδ-έω, &, fut. ἐχφοδήσ-ω. — Entimidé, ée, part.

passé et adj., ἔχφοό-ος, ος, ον.

Intimité, n.f., οἰχειότης, οἰχειότηττ-ος (ἡ); συνήθει-α, ας (ἡ).

Intitulé, n. m., titre, ἐπιγραφ-ἡ, ἧς (ἡ).

Intituler, v.tr., ἐπιγράφ-ειν, ἐπιγράφ-ω, fut. ἐπιγράψ-ω,, acc.

Intolérable, adj., ἀφόρητ-ος, ος, ον.

Intolérablement, adv., ἀφορήτως.

Intolérance, n. f., ἀνεπιείχει-α, ας (ἢ).

Intolérant, ante, adj., ἀνεπιειχ-ἧς, ἧς, és.

Intonation, ἢ. f., τόν-ος, ον (6).

Intraduisible, adj., ἀνερμήνευτ-ος, ος, ον.

Intraitable, adj., ἀμεταχείριστ-ος, ος, ον; δύςτροπ-ος, OS, ον.

Intransitif, ive, adj., ἀμετάδατ-ος, ος, ον.

Intrépide, adj., &p06-0c, oc, ον.

Intrépidement, adv., ἀφόδως.

Intrépidité, n. f., ϑάρσ-ος, eos, ou: (té).

Intrigant, ante, adj., navouoy-0c, ος, ον.

Intrigue, ἢ. f. 1 Pratique secrète, ravousvia, ας (ἡ); μηχαν-ή, ἧς (à). [| 2 Incidents qui forment le nœud d’une pièce, ἐμπτλοχ-ή, ἧς (ὃ).

Intriguer, v.tr. | Embarrasser, inquiéter, ἐνοχλ-εῖν, ἐνοχλ-τέω, ὥ, fut. ἐνοχλήσ-ω, dat. || 2 Combiner la marche d’une pièce, ἐμ.πλέχ-ειν, ἐμπλέχ-ω, fut. ἐμπλέξεω, acc. || Verbe intr., ourdir des intrigues, uryxvἄσθαι, μιηχαν-άομαι, ὥμαι, fut. μηχανήσομαι. — s’Entriguer, Υ. Pr., se donner du mal, se mêler des choses, σπουδάζ-ειν, σπουδάζ-ω,, fut. σπουδάσ-ω περί, 806. : πολυπραγμον -εἴν, πολυπραγμον-έω, ὥ, fut.

πολυπραγμονήσ-ω. --- Hntrigué, ée, part.