RID

Ricaneur, n.m., χαγχαστ-ῆς, où (6). Ricaneuse, n. f., χαγχάζουσ-α, Ὡς (ὃ).

Ric-à-ric, loc. adv., sans plus, tout juste, μετρίως.

Richard, n. m., πλουσιώτατ-ος,, ov (6).

Riche, adj., 1 Qui possède de grands biens,

πλούσι-ος, &, ον (COMP. πλουσι-ώτερος, SUP.

πλουσι - ὠτατος). Être riche, πλουτ - εἶν, πλουττέω, ὦ, fut. πλουτήσ-ω. || 2 Abondant, fertile, εὔπορ-ος, oc, ον (comp. eÿπορ-ώτερος, SUP. εὐπορ-ώτατος) ; δαψιλ-ής, ἧς, ἔς. Etre riche, en parlant d’un pays, εὖπορ-εῖν, εὐπορ-έω, ὦ, fut. εὐπορήσ-ω.

3 De grand prix, magnifique, πολυτελ-ῆς, ἧς, ἐς (COMP. πολυτελ-έστερος, Sup. πολυτελ-έστατος); κάλλιστ-ος, ἡ, ον. || 4 Fécond en idées, ἐνθυμημάτων μεστ-ός, ἡ, όν; en images, πολλὰς εἰχόνας ἔχτων, ουσα, ον.

Riche, ἢ. m., πλούσι-ος,, ov (6).

Richement, adv., πλουσίως, εὐπόρως, μεγαλοπρεπῶς.

Richesse, n. f. 1 Abondance de biens, πλοῦτ-ος, ou (6) : εὐπορί-α, ας (ἢ). Les richesses, biens pécuniaires , χρήματ-εα,, ων; (τά) ; possessions, χτήματ-α, ὧν (τά). Amour des richesses, φιλοπλουτία, ας (ἢ). Qui aime les richesses, φιλόπλουτ-ος, ος, ον. || 2 Magnificence, μεγαλοπρέπει-α, ας (ἢ). || 3 Somptuosité, πολυτέλει-οα,, ας (ἡ).

Richissime , adj. πλουσιώτατ-ος, n, ον.

Ricin, ἢ. m., σιλλιχύπρι-ον, ou (τό).

Ricocher, v. intr., ὑφάλλ-εσθαι, ὑφάλλ-τομαι, fut. ὑφαλ-οῦμαι.

Ricochet, n. m. 1 Bond répété d’une pierre sur l'eau , ἐποστραχισμε-ός, où (6). || 2 Evénement amené par un autre, Gvaxon-", ἧς (ὃ). Par ricochet, loc. adv. 1 Successivement, ἐκ περιτροπῆς. || 3 Par oui-dire, ἀχοῇ.

Ride, n.f. ῥυτ-ίς͵ (oc (ἢ); φαρχτίς, ίδος (ὃ); πτύξ, πτυχ-ός (ὃ).

Rideau, n. M., παραπέτασμα, παραπετάσματ-ος (τό); προχάλυμμα, προχαλύμματ-ος (τό). Rideau de théâtre, χατάδληυα, καταδλήματ-ος (τό). Tirer le rideau sur une chose, au propre et au figuré, προχαλύπτο-ειν, προχαλύπτ-ω, fut. προχαλύψ-ω, 800.

Rider, v. tr., ῥυσσ-οῦν, ῥυσσ-τόω, ὥ, fut.

ῥυσσώσ-ω, ACC. — se Hider, N. Pr., Onduler, en parlant des liquides, γελ-ᾶν, γελ- &w, ὦ, fut. γελάσ-τομαι. — Hèidée, ée,

art. passé et adj., ῥυσσ-ός, ñ, όν. En parant de la surface de l’eau, φρικώδ-ης, ἧς, ec. Être ridé, en parlant de la surface de l’eau, φρίσσ-ειν, φρίσσ-ω, fut. ppié-w.

Ridicule, adj., digne de risée, γελοῖτος, a, ον. Tourner en ridicule, ἐν γέλωτι ποιεἶσθαι, ποι-τέομαι, οὔμαι, fut. Totño-ouot, acc. Rendre ridicule, γελοῖον ποι-εῖν, ποιέω, ὦ, fut. ποιήσ-ω. L’adjectif s'accorde avec le complément de ποιεῖν.

Ridiculement , adv., γελοίως.

Ridiculiser, ἐν γέλωτι ποι-εῖν, mot-Éw, 6, ποιήστ-ω., ACC.

Ridiculité, n. f., yshoï-ov, ον (τό),