RIG

Rien, ἢ. m., oùd-év, ενός. Des riens, οὐδὲγὸς ἄξι-α, ων (τά). Rien du tout, οὐδὲν ôtroùy. Rien de moins, οὐδὲν ἧττον. Ce n’est rien autre chose que... οὐδὲν ἄλλο ὅτι μή.

Si peu que rien, ὡς ἐλάχιστον. Ne rien faire. 1 Être inutile, unÔèv ὠφελ-εῖν, ὠφελτ-έω, ©, fut. ὠφελήσ-ω. || ? Etre oisif, ἀργ-εῖν, ἀργ-έω, &, fut. &pyño-w. Cela ne sert à rien, τούτου οὐδὲν ὄφελος. Qui n’est bon à rien, πρὸς οὐδὲν χρήσιμτ-ος, ἡ, ον. Qui ne vaut rien, οὐδενὸς ἄξι-ος, α΄, ον. Homme de rien, οὐτιδαν-ός, où (6). Gens de rien, οὐδέν-ες, ὧν. N'y entendre rien, ἄπειρος εἶναι, εἰμί, fut. ἔσ-ομαι, gén. Compter, estimer pour rien , οὐδενὸς ποι-εἴσθαι, ποι-έομαι, οὔμαι, fut. ποιήσ-ομαι, acc. Réduire à rien, ἀφανίζ-Ξιν, ἀφανίζ-ω, fut. &pavio-w , acc.

Sans faire semblant de rien, comme si de rien n'était, x προςποιήματος. Cet homme ne m'est rien, οὐ προςήχει μοι τὸ γένος ὁ ἄνθρωπος. 11 ne s’en faut de rien, μιχροῦ Ô-eiv, dé-w, fut. δεήσ-ω. Cette locution se construit de cette manière : Il ne s’en est fallu de rien qu'ils ne l’aient tué, tournez : Ils ont manqué de peu de le tuer, μιχροῦ ἐδέησαν αὐτὸν ἀποχτεῖναι. Pour des riens, πρὸς οὐδέν. S'occuper à des riens, ιχρολογ-εῖσθαι, μιχρολογ-έομαι, οὔμαι, fut.

μιχρολογήστομαι. Dire des riens, φλυαρ-εῖν, φλυαρτέω, ὦ, fut. φλυαρήσ-ω. Diseur de riens, χενολόγ-ος, ou (δ). Disputer sur des riens, περὶ ὄνου σχιᾶς épil-euv, épit-w. fut. ἐρίσ-ω. En moins de rien, ὡς τάχιστα. Rien, dans le sens de quelque chose, τί, τίνος.

Est-il rien de plus beau ? τί χάλλιόν ἐστι ;

Rieur, ἢ. m., φιλόγελτως, ὠτος (6). Rieuse, ἢ. f., φιλόγελτως, ὠτος (à). Un rieur, γελαστ-ἤς, où (δ). Les rieurs, γελῶντο-ες, ων (oi).

Rigidé, adj., oxre-5c, &, 6v; αὐστηρ-ός, &, 6v (COMp. αὐστηρ-ότερος, SUP. αὐστηρότατος).

Rigidement, adv., σχληρῶς, αὐστηρῶς.

Rigidité, n. f., σχληρότης, σχληρότητε-ος (ἢ); αὐστηρότης, αὐστηρότητ-ος (ἡ).

Rigale, n.f., σωλην, σωλῆν-ος (6); ὀχετ-ός, où (6).

Rigorisme , n.m., αὐστηρότης, αὐστηρότητ-

Rigoriste, ἢ. m., ὑπεραχριδ-ἧς ἀνήρ, &vèpός (6). Les deux mots se déclinent.

Rigoureusement, adv. 1 Avec rigueur, σχληρῶς, αὐστηρῶς. || 2 Exactement, ἀχριδῶς.

Rigoureux, euse, adj. 1 Sévère, rigide, σχληρ-ός, &, ὄν (COMP. σχληρ-ότερος, 510.

σχληρ-ότατος). || 2 Rude, pre, en parlant d'un climat, τραχ-ὕς, εἴα, 0; πιχρ-ός, ά, όν. || 3 Inflexible, ἄχαμπτοος, ος, ον. |] ἃ Très-exact, ἀχριθέστοατ-ος, n, ον. || 5 Ευτdent, σαφέστατ-ος, Ἢ, ον.

Rigueur, n. f. 1 Sévérité, austérité, σχληρότης, σχληρότητ-ος (ἣ); αὐστηρότης. αὐστη-

ρότητ-ος (). || 2 Dureté, ὡρτείέ de la tem- | pérature, τραχύτης, τραχύτητ-ος (ἢ). || 1

RiR 43 3 Grande exactitude, ἀχρίδει-α, ας (ἢ). A

la rigueur, πρὸς τὸ ἀχριδές.

Rimaïller, v. intr., φαυλοτέρους στίχους γράφ-ειν, γράφ-ω, fut. γράψ-ω ; χαχῶς στιχουργ-εῖν, στιχονργ-έω, ὦ, fut. στιχουργήσ-ω.

Rimailleur, ἢ. m., φαῦλ-ος στιχοποι-ός, où (6).

Rime, n. f., ὁμοιοτέλευτ-ον, οὐ (τό). Cela n’a ni rime, ni raison, τοῦτο ἄτοπόν ἐστι. AU pluriel, vers, στίχ-ες, wv (ot).

Rimer, v.intr. 1 Avoir la même désinence, ὁμοιοτέλευτος εἶναι, εἰμί, fut. ἔστ-ομαι, dat. I 2 Avoir rapport, συμφων-εῖν, συμφωνέω, ὥ, fut. συμφωνήσ-ω, dat. Cela ne rime à rien, τοῦτ᾽ ἄλογόν ἐστι. || Verbe intr., metire en vers, στιχίζ-ειν, ottyil-w, fut.

στιχίστω, ACC. — Himé, ée, jarl. passé et adj., στιχηρ-ός, ά, ὄν; ὁμοιοτέλευτ-ος, 06, ον.

Rimeur, ἢ. m., στιχοποι-ός, où (6).

Rincer, v tr., nettoyer en lavant, ôtaχλύζ-ειν, διαχλύζτω, fut. διαχλύσ-ω, acc.

Rincer du linge, ἀποπλύν-ειν, ἀποπλύν-ω, fut. ἀποπλυν-ῶ, acc. Se rincer la bouche, τὸ στόμα. χαθαίρ - εσθαι, καθαίρ-ομαι, fut. χαθαρ-οὔμαι. — Féincé, ée, part. passé et adj., mouillé, dans le style familier, βεόρε- YHÉV-05, Ἢ) Ov.

Rinçure, n.f. διάκλυσμα, διαχλύσματ-ος (τό).

Rioter, v.intr., rire à demi, ὑπογελ-ᾶν, ὑπογελ-άω, ὦ, fut. ὑπογελάσ-ομαι.

Rioteur, n. m., ὑπογελ-ῶν, ὥντος (6). Rioteuse, ἢ. f., ὑπογελῶσ-α, ἧς (ὃ). Pris adjectivement, querelleur, querelleuse, φιλό- VELX-06, 05, OV; φιλέρισττος, 06, Ov.

Ripaille, n. f., εὐωχί-α, ας (ἢ). Faire ripaille, εὐωχ-εῖν, εὐωχ-έω, &, fut. εὐωχήσ-ο. :

Ripe, n.f., outil pour gratter, ξύστρ-ον, ov (τό).

Riper, v. tr., ratisser avec la ripe, ξύ-ειν, ξύ-ω, fut. ξύσ-ω, acc.

Ripopée, n.f. 1 Mélange de différents vins.

διαφόρων οἴνων ἀνάμιξο-ις, εως (à). || 2 Ecrit composé d'idées communes, incohérentes, ἑωλοχρασί-α, ας (ὃ).

Riposte, n. f., ἀνταπόχρισ-ις, ews (ñ).

Riposter, v. intr., ταχὺ ἀποχρίν - εσθαι, ἀποχρίν-ομαι," αἴ, ἀποχριντοῦμαι.

Rire, v.intr. 1 S’abandonner à la gaieté, γελ-ᾶν, γελ-άω, ὦ, fut. γελάσ-ομαι. || 2 S4 moquer, χαταγελ-ᾶν, χαταγελ-άω, ὦ, fut.

χαταγελάσ-ομαι, gén. || 3 Mépriser, xataφρον-εἶῖν, χαταφρον-έω, ©, fut. χαταφρονήσ-ω, gén. || 4 Ltre riant, agréable, μειδι-ᾶν͵ μειδιτάω, ©, fut. μειδιάστω. || ὃ Plaire, ἀρέσχ-ειν, ἀρέσχ-ω, fut. ἀρέσ-ω, dat. |] G Badiner, παίζ-ειν, παίζω, fut. παίξ-ομαι où παιξoùuat.—se ξένιον. pr. 1 Dédaigner,z27aφρον-εῖν, χαταφρον-έω, ὦ, fu. χαταφρονήσ-ὦ, gén. || 2 Ne pas se soucier, ὀλιγωρ-Ξεῖν», de. γωρ-έω, ὦ, fut. ὀλιγωρήσ-ω, acc. Locutions diverses : Avoir envie de rire, γελασεί-ειν, γελασείτω, sans futur. Eclater de rire, ἀναγελ-τᾶν, ἀναγελ-τάω, ὥ, fut. ἀναγελάσ-ουμαι,