SAG

Sacerdotal, ale, ἱερατιχ-ός, ἡ, ὄν.

Sacerdotalement, adv., ἱεροπρεπῶς.

Sachée, ἢ. f., contenance d'un sac, ὅσον ϑύλαχος δέχεται.

Sachet, n. m. ϑυλάχι-ον, ov (τό).

Sacoche , n. f., nñp-«, ας (ἡ).

Sacramental, ale, ou Sacramentel, elle, adj., τελεστιχ-ός, ἡ, Ov.

Sacramentalement ou ment, adv., τελεστιχῶς.

Sacre, n.m., onction, χρίσ-ις, εὡς (ὃ).

Sacrement, ἢ. m., μνστήριτον, ou (x). Le Saint-Sacrement, εὐχαριστί-α, ας (ὃ).

Sacrer, v. tr. | Consacrer par une onction, χρί-ειν, χρί-ω, fut. χρίσ-ω, acc. || 2? Consacrer, iep-obv, ἱερτόω, ©, fut. ἱερώσ-ω, acc.

᾿ Verbe intr., blasphémer, βλαςφημ-εῖν.

βλαςφημ-έω, &, fut. βλαςφημήσ -ὠ. — Sacré, ée, part. passé et adj., isp-6ç, &, όν (COMpP. iep-wrepos, sup. ἱερ-ώτατος).

Sacrificateur, ἢ. m., ἱεροθύτ-ης, ou (6).

Sacrificature, n. f., ἱερατεί-α, ας ().

Sacrifice, n. m. { Offrande, ϑυσί-α, ας (ὃ).

[| ? Privation, abandon, πρόεσ-ις, εως (ἢ); ἀποθολ-ἤ, ἧς (À).

Sacrifier, v. tr. | Offrir en sacrifice, ϑύeuv, ϑύ-ω, fut. ϑύσ-ω, acc. || 2 Renoncer ἃ, abandonner, ἐν ὑστέρῳ τίθ-εσθαι, τίθ-εἐμαι, fut. Sho-ouar, acc.; ἀφιέναι, ἀφίημι, fut.

Sacrilége, adj. 1 En pres des personnes, ἱερόσυλ-ος, 05, ον. || 2 En parlant des choses, AVOG(-06, O6 OU α, ον.

Sacrilége, n. m., ἱεροσυλί-α, ας (ἡ).

Sacrilégement, adv., ἀσεθῶς.

Sacripant, ἢ. m., πανοῦργτος, ον (6).

Sacristain, ἢ. m., ἱεροφύλαξ, ἱεροφύλαχ-ος (6) ; νεωχόρ-ος, ον (6).

Sacristie, n. f., ἱεροφυλάχι-ον, ou (té).

Saducéens, Σαδδουχαῖ-οι, wv (οἷ).

Safran, ἢ. M., χρόχ-ος, ou (6).

Safraner, v. tr., xpox-oÙv, xpox-0w, ©, fut. χροχώσ-ω, aCC.— Safrané, ée, part.

passé et adj., χρόχιντος, Ἢ, ον.

Safre, ἢ. m., gourmand, λαίμαργ-ος ou (6).

Sagace, adj., ὀξούς, εἴα, Ü; ἀγχίντους͵ ους, OUV; συνετ-ός, ἤ, OV.

Sagacité, η. f., ἀγχίνοι-α, ἂς (ἢ); σύνεσ-ις,. εως (ἡ). y

Sage, adj. 1 Instruit, éclairé, prudent, σοφ-ός, ἥ, 6v (COMP. σοφ-ώτερος, SUP. σοφwtatos).|| 2 Réglé dans ses mœurs, dans sa conduite, σώφρ-ν, ὧν, ον (COMP. σωφρονἔστερος, SUP. σωφῤον-έστατος). Être sage, σωφρον-εῖν σωφρον-έω, ©, fut. σωφρονήσ-ω. :

Rendre sage, σωφρονίζ-ειν, σωφρονίζ-ω, fut.

σωφρονίσ-τω, acs. Le sage, σοφ-ός, où (6).

Sage-femme, n. f., μαιεύτρι-α, ac (ἢ).

Sagernent, adv. 1 En homme instruit, coφῶς. || 2 Avec réserve, σωφρόνως.

Sagesse, n. f. 1 Prudence, σοφί-α, ας (ὃ).

|| 2? Modération, réserve, σωφροσύν-η, Ὡς

Sacramentelle-

sa) tte, n. f., flèche, βέλ-ος, eos, ouc (té). Sagittaire, 8. m., τοξότ-ης, ou(é).

| SAI Sagittal, 416, adj., βελονοειδ-ἧς, ἧς, éç.

Sagitté, ée, adj., en forme de fièche, feλονοΞξιδ-ής, ἧς, ἔς. Sagouin, n. m., homme malpropre, ῥυ- Saie, n. f., σάγ-ος, ον (6).

Saignant , ante, adj., αἱματώδ-ης, ns, ες.

Saignée, ἢ. f. 1 Ouverture de la veine, 2 Soil ας (ñ). || 2 Rigole, ὀχετ-ός, où (6).

Saignement, n. m., αἱμοῤῥαγί-α, ας (à).

Saigner, v. tr. 1 Tirer du sang, φλεθοτομ.εἶν, φλεδοτομ-έω, ὦ, fut. φλεδοτομήσ-ω, 800. fl 2 Tuer, égorger, ἐπισφάττ-ειν, ἐπισφάττ-ω, fut. ἐπισφάξ-, acc. || 3 Détourner par des rigoles, ὀχετεύ-ειν, ὀχετεύτ-ω, fut. ὀχετεύσ-ω, acc. || Verbe intr., jeter du sang , αἱμοῤῥαγ - εἶν, αἱμοῤῥαγ-έω, ὦ, fut.

αἱμοῤῥαγήσ-ω. Saigner du nez, τὴν ῥῖνα αἷμοῤῥαγ-εῖν, αἱμοῤῥαγτέω, ὥ, fut. αἱμοῤῥαγήσ-ω. Au figuré, avoir peur, reculer, ὕποδύ-εσθαι, ὑποδύ-ομαι, fut. ὑποδύσ-ομαι.

Saigneur, ἢ. m., φλεθοτόμ-ος, ou (6).

Saigneux, euse, adj., αἱματώδ-ης, ἧς, ες.

Saillant, ante , adj. 1 Qui avance, προέχων, ουσα, ον. || 2 Digne d’être remarqué, ἐπίσημ.-ος, oc, οὐ (COMP. ἐπισημ.-ότερος, sup. ἐπισημ-ότατος) ; ἔξοχ-ος, oc, ον (COMP.

ἐξοχ-ὦτερος, SUP. É6OY-WTATOc).

Saillie, n.f. 1 Avance, ἐξοχ -ἤ, ἧς (à); προδολ-ή, ἧς (ἢ). || 2 Boutade, ὁρμ-ή, ἧς (ἢ). || 3 Mouvement impétueux, φορ-ά, ἂς (à). || 4 Emportement, 6py-, ἧς (ἡ). J ὅ Trait d'esprit, χαριέντισμα, χαριεντίσματ-ος (τό).

Saïllir, v. tr. 1 Jaillir avec impétuosité, ἐξαΐσσ-ειν, ἐξαΐσσ-ω, fut. ἐξαΐξ-. || 2 Étre en saillie, ἐξέχ-ειν, ἐξέχ-, fut. ἐξέξ-ω.

Sain, Saine, adv., ὑγι-ής, ἧς, ἐς (COMp. ὕγι- ÉGTEPOS , SUP. ὑγι-έστατος), au propre et au figuré.

Saindoux, n. m., σίαλ-ος, ou (6).

Sainement, adv., ὑγιῶς.

Sainfoin , n.m., ὀνοθρυχ-ίς, (oc (ἡ).

Saint, Sainte, adj. ἅγι-ος, α, ον (comp. &ytώτερος, SUP. ἁγι-ώτατος) ; ὅσι-ος, α, ον.

Saintement, adv., ἁγίως, ὁσίως.

Sainteté, n. f., ἁγιότης, ἁγιότητ-ος (ἢ); ὁσιότης, ὁσιότητ-ος (ἧ).

Saisie, ἢ. f., σύλληψοις, eux (ἢ).

Saisir, v. tr. 1 Prendre , s'emparer, χαταλαμόάν- εἰν, χαταλαμδάν-ω, fut. καταλήψομαι, acc. | 2 Porter devant, en parlant d'un procès, d’une affaire, ἀναφέρ-ειν, &vagép-w , fut. ἀνοίσ-ω, acc. || 3 Mettre en possession, terme de droit, ἐγχρατῇ ποι -εἶν, ποι-έω, &, fut. ποιήσ -ω, acc. L’adjectif s'accorde avec le complément de ποιεῖν || 4 Comprendre, discerner, συνιέναι, συνίημι, fut. συνήσ-ω,, acc.

Saisissable, adj., ἐνεχυραστ-ός, ἡ, 6v; χαταληπτ-ός, ἡ, OV.

Saisissant , ante , adj. 1 Qui pénètre, pd, εἴα, ύ. || 2 Émouvant, δειν-ός, ἡ,