TAT

Tarots, n. m. pl., cartes tarotées , διάγραπτ-α χαρτί-α, ων (τά). Les deux mots se déclinent.

Taroupe, ἢ. f., poil qui croît entre les sourcils, μεσόφρυ-ον, ou (τό).

Tarse, ἢ. m., cou-de-pied, ταρσ-ός, où (6).

Tartan, n.m., étoffe à carreaux, πουκίλ-ον ὕφασμα, bpécuat-os (τό). Les deux mots se déclinent.

Tartane, n.f., espèce de vaisseau, τροsavr-hp , ñpos (6).

arte, n.f., πλαχ-οῦς, οὔντος (6).

Tartelette, ἢ. f., πλαχούντι-ον, ou (τό).

Tartine, n.f., ἀρτίδιτον, ou (τό).

Tartre ,n. m. 1 Dépôt terreux, φέχλ-η, ns (ἡ). || 2 Sédiment qui s'attache aux dents, ῥύπ-ος, οὐ (6).

Tartufe, n. m., hypocrite, ὑποκριτής, où (ὁ). Agir en tartufe, ὑποχρίν-εσθαι, ὑποχρίν-

Tartuferie, n.f., hypocrisie, ὑπόκρισ-ις͵ εως (ñ). ὃ

Tas, ἢ. m., 1 Monceau, amas, σωρ-ός, οὐ (ὁ). En tas, σωρηδόν. Mettre en tas, σωρεύειν, σωρεύ-ω, fut. σωρεύσ-ω, acc. | 2 Multitude, ramas, φυρμ-ός, où (δ); σύρφε-ος, εος, ους (τό).

Tasse, n.f., φιαλ-ίς, ίδος (ἡ).

Tasseau, ἢ. m., πασσάλι-ον, ov (τό).

Tassement, ἢ. m., ἵζημα, ἱζήματ-ος (τό); ὑπόπτωσ-ις, εως (À).

Tasser, v. tr., mettre en tas, σωρεύ-ειν, σωρεύ-ω, fut. σωρεύσ-ω, aCC.— se T'asser, v. pr., s'affaisser, ὑφιζάν -εἰν, ὑφιζάν-ω, fut. ὑφιζήσ-ω. — assé, ée, part. passé et adj., mis en tas, σωρευτ-ός, ñ, 6v.

Tâter, v.tr. 1 Toucher, manier doucement, Ψηλαφ-ᾶν, Ψηλαφ-τάω, &, fut. Ψηλαφήσ-ω, acc.; Ψαύ-ειν, Ψψαύ-ω, fut. Ψαύστ-ω, gén. || 2 Essuyer, éprouver, πειράζ-ειν, πειράζ-τω,, fut. πειράσ-ω, gén. || 3 Sonder, au propre, χατασχοπ-εῖν, χατασχοπ-έω, ©, fut. xaτασχοπήσ-ω, 800. || 4 Sonder, éprouver, au figuré, δοχιμάζ-ειν, doxuét-w, fut. δοχιμάστ-ω, 800.

Tâteur, ἢ. m., irrésolu, ἀμφίδονλ -ος, ov (ὁ). Tâteuse, n. f., ἀμφίθουλ-ος, ον (À).

Tâte-vin, n. m., instrument pour tirer le vin, afin de le goûter, οἰνογεύστ-ης, ov (6). Tatillon, ἢ. m., μιχρολόγτος, ov (δ). Tatillonne, ἢ. f., μικρολόγ-οος, ou (ἡ).

Tatillonnage, n. m., μικρολογί-α, ας (ὃ).

Tatillonner, v. intr., μιχρολογ-εἶσθαι, μιχρολογ-έομαι, oùpat, fut. μιχρολογήστ-ομαι.

Tâtonnement, ἢ. m. 1 Action de tâtonner, Ψηλάφησ-ις, ewc (ἡ). || 2 Tentative, διάπειρ-α, ας (ἡ).

Tâtonner, v. intr. 1 Chercher en tâtant, Ψηλαφ-ᾶν, Ψηλαφ-άω, ὦ, fut. ψηλαφήσ-ω.

|| 2 Procéder avec timidité, ὀχν-εῖν, ὀχνéw, ὥ, fut. ὀχνή-σω; ἀπορ-εῖν, ἀπορ-έω, ὦ, fut. ἀπορήσ-ω.

Tâtonneur, n. m., qui hésite, ὀχνηρ-ός, où (ὁ). Tâtonneuse, ἢ. f., ὀχνηρτ-ά, ἂς (ñj.