h, ἧς (ὃ). Les deux mots se déclinent

Cordage, n. m., κάλ-ως, ὦ (6).

Corde, ἢ. f. 1 Lien, cordage, σχοῖντος, οὐ (δὴ. |} 2 Instrument de supplice, βρόχεος, οὐ (6). || 3 Corde d’un arc, veso-ov, ov (τό):

COR g1

χορδ- ἡ, ἧς (À); νεῦρ-ον, ou (τό). Π ὃ. Fil d’un (ἴδϑυ,, στήμ-των, ονος (ὁ). Qui montre la corde, au propre et au figuré, τετριμμένoc, n, ον. || 6 Ancienne mesure de bois, ὀργυι-ά, ἂς (ἡ).

Cordeau, n. m. 1 Petite corde, σχοινί-ον, ου (τό). [| 2 Corde pour l’alignement, στάθμ-η, ns (ἡ). Tiré au cordeau, σταϑμητ-

Cordeler, v. tr., tordre en corde, πλέχ-ειν, πλέχ-ω, fut. πλέξ-ο», 800.

Cordelette, n. f., σχοινί-ον, ou (τό).

Corder, v.tr. 1 Mettre en cordes, συμπλένειν, συμπλέχ-ω, fut. συμπλέξοω. || 2 Serrer avec une corde, δεσμεύ-ειν, δεσμεύ-ω, fut.

δεσμεύσ-ω, acc. || 3 Mesurer du bois, ξύλα σχοινίζ-ειν, cyoivit-w, fut. cyotvis-w, ou μετρ-εῖν, μετρ-έω, ©, fut μετρήστ-ω.

Corderie, n. f., σχοινοπλοχιχ-ὃν ἐργαστήριοὐ, οὐ (τό). Les deux mots se déclinent.

Cordial, ale, adj. 1 Qui reconforte, ἀναληπτιχ-ός, ἡ, 6v. || 2 Qui vient du cœur, φιλόφρων, wv, ον; ἁπλ-οῦς, À, οὖν ; ὁλόψυχος, ος, ον. Un cordial, potion reconfortante, ἀναληπτιχ-όν, où (τό); ζωπύρημα, ζωπυρήματ-ος (τό).

Cordialement, adv., φιλοφρόνως, ὁλοψύχως.

Cordialité, ἢ. f., φιλοφροσύν-η, Ὡς (ὃ).

Cordier, n.m., σχοινοπλόχ-ος, ον (6).

Cordon, n. m. 1 Brin de la corde, ϑώμμιγξ, Sopyy-0c (δ). || 2 Petite corde, σχοινί-ον, οὐ (τό). Cordon de soulier, ἱμάς, ἱμάντ-ος (6). || 3 Ruban, ταινί-α, ας (ἡ). || 4 Insigne, σημεί-ον, ov (τό). || ὃ Rangée, file, 6ou-0s, ou (6).

Cordonnerie, n. f. 1 Boutique de cordon-

nier , cxutet-ov, οὐ (τό). || 2 Etat de cordonnier, oxvrotoux-ñ, ἧς (ἢ), sous-ent.

Cordonnet, n. m., ταινίδιτ-ον, ou (τό).

Cordonnier, ἢ. m., σχυτ-εύς, éw (6); σχυ- TOTOU.-06, OU (6).

Coreligionnaire, adj., ὁμόπιστ-ος, ος, ον.

Goriace, adj., dur comme du cuir, σκυτώδ- Ὡς, Ὡς, ες; σχληρ-ός, ά, όν (COMP. σχληρότερος, SUP. σχληρ-ότατος). Au lisuré. avare, dur, μικρολόγ-ος, 05 ov; τραχτοῦς, εἴα, 0.

Coriandre, n.f., plante, xoptavv-ov, οὐ (τό).

Corme, n.f., fruit du cormier, G-ov, οὐ (to).

Cormier, ἢ. m., arbre, ὄ-η, rs (ὃ).

Cormoran, n.m., φαλαχροχόραξ, φαλαχροχόροχοος (0). 5

Cornac, n. m., ἐλεφαντιστ-ἧς, où (6).

Cernaline, ἢ. f., σάρδι-ος, o (ὁ).

Corne, ἢ. f., κέρας, κέρατ-ος OU χέρατος, ὡς (τό). Corne du pied d’un cheval, d’un mulet, d'un âne, χηλ-ή, ἧς (ἢ); ὁπλ-ή, ἧς (ἢ).

Corné, 66, adj., κερατώδ-ης, ns, ἐς. La cornée. le blanc de l'œil, χερατοειδ-ὴς χιτών, χιτῶν-ος (ὁ). Les deux mots se déclinent.

Corneille, n. f., xopwv-n, nc (ἢ)

Cornemuse, n.f., αὐλ-ός, où οὔ (6).