IE

Πεντώροφος, 65, ον, comme mevropo.{‘Ilerecmuévee, ἡ, cv, Jon. part. parf.

Πέξαι, infin. aor. τ. de πείχω.

Πέξις, εὡς (ἡ), tonte, action de tondre : gfois volée de coups. R. πείκω.

Iécid'ne, οὐ (ὁ), homme impudique.

RR. πέος, οἰδ'ίάω.

ΠΕΟΣ, gén. πέεος-πέους (τὸ), verge, membre viril.

᾿Πεπάγασι, Dor. pour πετήγασι, de TYYYUL.

“Πεποθώς, υἷα, ὃς, Poët. pour πεπονθώς, part. ραν. de πάσχω.

Πεπαιδευμιένως, ado. en homme instruit, savamment , avec habileté.

R. πεπαιδευμιένος, part. parf. pas-

* sif de παιδεύω.

Πεπαίνω, f ανῶ, mürir : au fig. apaiser, adoucir. |] 4u passif, mürir, devenir mûr, R. πέπτω.

Et 4 ἐ rés. de

Πεπαίτατος, n, ον, superl. irrég. de πέπων.

Πεπαίτερος, α, cv, comp. irrég. de πέπων.

pass. de περάω ou de πιπράσκω.

ITÉTIEPI, εὡς ou τος (τὸ), poivre. R.

Ind.

Πεπερίζω, f: ἴσω, avoir le goût du poivre. R. πέπερι.

Πεπέριον, ou (τὸ), petit grain de poivre.

Πεπερίς, (doc (ἡ), poivrier : gfois (6), poivre?

Πεπερίτης, οὐ (δ), adj. mase. poivré, qui ἃ le goût du poivre.

Πεπερῖτις, ιδὸς (ἡ), fêm. du précéd.

Πεπερόγαρον, ou (τὸ), sauce faite avec de la saumure assaisonnée de poivre. RR. πέπερι, γάρον.

Πεπερόπαστος, 05, cv, assaisonié de poivre. RR. x. πάσσω.

Πέπτηα, parf. ἃ signif. passive de πήγνυυι.

Πεπιασμιέγος, Ἢ), ον, part. parf. pass.

de πιαίνω. 1!

“Πεπιθεῖν, Poét. inf. aor. 2. irrég. de

“Πεπάλαχθε, Poët. 2. pers. plur. ραν" Πεπιθήσω, Poët. fut. irrég. de πέ-

; ποιθα pour elfou.c.

“erérov, cuox, cv, Poët. part. αο).) “Πέπιθμιεν, Poët. pour ἐπτεπίθομιεν, 1.