EE PS

domicilit, cognatio fæœminæ ita sit propagata, ut alium paris conditionis, cui nubat, invenire nequeat, nisi consancuineum vel affinem, patriam vero deserere sit ei durum !.

2”. -Etas fæmine superadulta, si scilicet 24°" ætatis annum jam egressa hactenus virum paris conditionis, cui nubere possit, non invenit. Hæc vero causa haud D rasatur viduæ, quæ ad alias nuptias convolare cupiat.

3”. Déeficrentia aut incompetentia dotis, si nempe fœmina non habeat actu tantam dotem, ut extraneo æqualis conditionis, qui neque consanguineus neque affinis slé nubere possit in proprio loco, in quo commoratur. Quæ causa magis urget, si mulier penitus indotata existat, et consanguineus vel affinis eam in uxorem ducere, aut etiam convenienter ex integro dotare paratus sit. 4°. Liles super successione bonorum jam exorte, vel Rourromdem grave aut tmmanens periculum. Si mulier gravem litem super successione bonorum magni momenti sustineat, neque adest alius, qui litem hujusmodi in se ouscipiat, propriisque expensis prosequatur, præter illum qui ipsam in uxorem ducere cupit, dispensatio concedi olet ; interest enim Reipublicæ, ut lite extinguantur. Huic proxime accedit alia causa, scilicct Dos libus nvoluta, cum nimirum mulier alio est destituta viro ujus ope bona sua recuperare valeat. Verum hulnemtocli ausa nonnisi pro remotioribus gradibus sufficit.

5°. Paupertas vidue, quæ numerosa prole sit onerata vir eam alere polliceatur. Sed quandoque remedio lispensationis succurritur viduce ea tantum de causa, quod

nior sit, atque in periculo incontinentiæ versetur

1— Angusta esse declarantur loca illa, in quibus focorum numerus m excedit trecentum, vel inhabitantes non sunt ultra mille et « ain ntes, ” Acta S, Sedis, vol, XVI (1247), page 546, visé

mu D us

6°. Bonum pacis, quo nomine veniunt nedum fœædera inter regna, et Principes, sed etiam extinctio gravium inimicitiarum, rixarum, et odiorum civilium. Hæc causa adducitur ve: ad extinguendas graves inimicitias, quæ inter contrahentium consanguineos vel affines ortæ sint, quæque matrimonii celebratione omnino componerentur: vel quando inter contrahentium consanguineos et affines inimicitiæ graves viguerint, et, licet pax inter ipsos inita jam sit, celebratio tamen matrimonii ad ipsius pacis confirmationem maxime conduceret.

7°. Nimia, suspecta, periculosa familiaritas, nec non cohabitatio sub eodem tecto, quæ facile impediri non possit,

Copula cum consanguinea vel affine vel alia persona

impedimento laborante præhabita, et Pregnantia, ideoque legitimatio prolis, ut nempe consulatur bono prolis ipsius, et honori mulieris, quæ secus innupta maneret. Hxc profecto una est ex urgentioribus causis, ob quam etiam plebeis dari solet dispensatio, dummodo copula patrata non fuerit sub spe facilioris dispensationis : quæ circumstantia in supplicatione foret exprimenda.

9°. Znfamia mulieris, ex suspicione orta, quod illa suo consanguineo aut affini mimis familiaris, cognita sit ab eodem, licet suspicio sit falsa, cum nempe nisi matrimonium contrahatur, mulier graviter diffamata, vel innupta remaneret, vel disparis conditiomis viro nubere deberet, aut gravia damna orirentur.

10°. Aevalid: tio matrimonii, quod bona fide et publice, servata Tridentini forma, contractum est : quia ejus dissolutio vix fieri potest sine publico scandalo, et grav

damno, præsertim fœminæ, «. 7 de consanguin. At

mala fide sponsi nuptias inierunt, gratiam dispensationk quitur, |

minin cap.

11° mines volen gradil minist spreta causa, dalum, taliter tium, n santur, 17 Ap Pariter utrum nullum et sim Judice i Officii is * Orat.

“in F judic:

pars ca audeat,

memor:

remediu scandalc bendum

fædera ravium C causa 1s, quæ tæ sint, erentur; t affines sos inita 15 pacis

nec non n possit.

| persona a, ideoque lis ipsius, t. Haxc am etiam a patrata & circum-

bd illa suo ita sit ab rimoniunm pta remar beret, aut

et publice, quia ejus Oo, et gra!

bn. At

>ensationiik

De 8s

" 2 ee ae 2 do de Lo on ne 0 ee

minime merentur, sic disponente Conc. Trid. Sess, XX Z7F, cap. V. de Reform. matrim.

11°, Periculum matrimonii mixti, vel coran acatholico ministro celehrandi. Quando periculum adest, quod volentes matrimonium in aliquo etiam ex majoribus gradibus contrahere, ex denegatione dispeasationis ad ministrum acatholicum accedant pro nuptiis celebrandis spreta Ecclesiæ auctoritate, justa invenitur dispensandi causa, quia adest non modo gravissimum fidelium scandalum, sed etiam timor perversionis, et defectionis a fide taliter agentium, et matrimonii impedimenta contemnentium, maxime in regionibus, ubi hæreses impune grassantur, Id docuit hæc S. Congregatio in instructione die 17 Apr. 1820 ad Archiepiscopum Quebecensem data. Pariter cum Vicarius Apostolicus Bosniæ postulasset, utrum dispensationem elargiri posset üis Catholicis, qui nullum aliud prætexunt motivum, quam vesanum amorem, et simul prævidetur, dispensatione denegata, eos coram judice infideli conjugium fore inituros, S. Congregatio S. Officii in Fer. IV 14 Aug. 1822 decrevit : “respondendum “ Oratori, quod in exposito casu u‘atur facultatibus sibi “in Form. IT. commissis, prout in Domino expedire “ judicaverit.” Tantumdem “icendum de periculo, quod pars catholica cum acatholico matrimonium celebrare audeat,

12°, Periculun incestuosi concubinatus. Ex superius memorata instructione an. 1822 elucet, dispensationis remedium, ne quis in concubinatu insordescat cum publico scandalo, atque evidenti æternæ salutis discrimine, adhibendum esse.

13°, Periceulum matrimonii civilis. Ex dictis consequitur, probabile periculum quod illi, qui dispensationem