I HÔTES
(7) Dixerunt Dteo : Recède à nobis, et scientiam viarum tuarum nolumus. Job. xxi, 14.
(8) Vse eis , cùm recessero ab eis ! Osée, vl , 12.
(9) Qui scratator est majestatis, opprimetur à gloriâ. Prov. xxv, 17.
(10) Nos autem, fratres carissimi, qui philosophi non verbis, sed factis, sumus; nec vestitu sapientiam, sed veritate praferrimus; qui virtutum constantiam, magis quàm jactantiam, novimus. S. Cyp.de Bon. paU
(11) Erit enim tempus , cùm sanam doctrinaux non sustinebunt, sed ad sua desideria coacervabunt sibi raagistros, prurientes auribus. 11. Tint, iv, 3.
(12) Jàm non simus parvuli fluctuantes, et circumferamur omni Tento doctrinœ in nequitià hominum , in astutiâ ad circumventionem erroris. Ephes. iv, 1 4.
(1 3) Hi autem quaecumque ignorant , blasphémant. Jud.y 10.
(14) Conversi sunt in vaniloquium, volentes esse legis doctores , non intelligentes neque quae loquuntur,neque de quibus affirmant. 1. Tim % i, 6, 7.
(15) Quocircà velut ex loco excelso clamantem me : Graeci, audite , nec cachinnando dementiam vestram in praeconem veritatis transferte. Tatiani contra Grœcos Orat., n° 17.
(16) Porrô unum est necessarium. Luc. x, 42.
(17) Jàm vero iis quae in nobis sita erant absolutis, desinimus, illud etiam precantes, ut omnes ubiquè hoinines veritatis cognitionedignentur.Utinàm et vos, ut pietatem et pbilosopbiam decet , a?quum vestra ipsorum causa judicium fera tis ! S. Justin. Apol. 11, c. x v.
(18) Miserere anima; tua;, placeras Deo. EcclL xxx, 24*
DI9C0UHS PRÉLIMINAIRE. Ij
(19) Mandatum hoc quod ego praecipio tibi non supra te est, neque procul positron.... sed juxta te est serina valdè in ore tuo, et in corde tuo, nt facias iilucou Deuttr • xxx, 11, 14.
(20} Nihil est enim quo m agi» homo caeteris animantibua preste t, quàm quod rationis est particeps : causas rerum requirit, generis sui auctorem investigandum putat, in eujus potestate vit» necisque potes tas sit, qui mundum suo nutu regat, cui sciamus rationem esse reddendam nostrorum actuum... Omnibus igitor hominibus inest secundùm naturam bumanam verum investigare , quae nos ad studium cognitionis et scient!» trahit, et inquirendi iofundi capiditatem. S. Ambr., de O/fic. Min., ttb* i, cap. 22, n° 124, 125.
(21) Qui dicunt videntibus : Nolite videre; et aspicientibus : Nolite aspicere nobis ea qua? recta sunt; loquimini nobis placentia , videte nobis errores. Isaxxx, 10.
(22) Praescribit ratio, nt qui verèpii etphilosophi sunt , verum unicè colant et diligant , récusantes majorum opiniones sequi, si prav&sint. Neque enim id solum sana ratio pracipit , ut nè eos sequamur qui injustè quid fecere aut docuere ; sed omninô vel prae suâ ipsius anima veritatis amatori, quamvis mors intentetur , statuendum et eligendum est, ut aequa dicat et faciat. S. Justin. ApoL 1 , cap. 2.
Stultissimum est super fide meâ me ex alterius penderejudicio. S. Hier.,Dial. contra Pelag.,\\b.iu.
(23) Non cujusvisest, ô viri, de Deo disserere; non, inquam, cujusvis.... Quoniam his duntaxatboc numeris incumbit, qui exactissimè explorati sunt, ac
lij NOTES DU DISCOURS PRÉLIMINAIRE*
contemplando longé praecesserunt , priùsque etiam et corpus et animum à yitiorum sordibus purgârunt* aut, ut parcissimè loquar, jàm hoc agunt ut se à vitiorum labe purgent. Impuro enim , rem puram at tin gère, né periculo quidem fartasse caret; quemadmodùm nec segris oculis solis radios intueri. S. Greg. Nnz., Orat. xxxin, n° 10, 1 1.
Sed id nunc agitur, ut sapientes esse possimus , id est inhsere veritati, quod profecto sordidus animus non potest. Sunt autem sordes animi , ut breri explicem, amor quârumlibet rerum, praeter animum et Deum. A qoibus sordibus quanto est quis purgatior , tantè verùin faciliùs intuetur. S. Aug:> de Utilitate credendiy cap. xvi , n° 34.
(a4)Omnis sapientia à Domino Deo est, et eu m illo fuitsemper, et est antè aevum. Eccli. i. i.
Dominus... dat sapientiam sapientibus, et scientiam intelligentibus disciplinant... et lux cum eo est. Dan. ii, ai, 22.
Omne verum ab illo est , qui ait : Ego sum veritas. S. Jug., de Doctr. Christ. , lib. 1 , n° 8.
Haec est proridentia verae religionis, hoc jiissum divinitùs, hoc à beatis majoribus traditum, hoc ad nos usquè servarum. Hoc perturbare velle atque pervertere, nihil est aliud quàtnad veram religionem sacrilegam viam qu aérer e; quod qui faciunt, nec, si eis concedatur quod volunt^ possunt quô intendunt pervenire. Cujusmodi enim libet excellant ingenio , nisi Deus adsit, humi repunt. S. Jug., de UtUit. credendiy cap. x, n° 24.
(^5) Qui dixit : Quis es, Domine? Et ille: Ego sum Jésus, quem tu persequeris! Jet. ix, 5.
Authenticité des livres du Nouveau Testament.
*I. « TJ*ï livre est authentique , dit Bergier , » quand il est de l'auteur dont il porte le » nom; il est vrai, quand les faits qui y sont » racontés sont effectivement arrivés; il est » divin on inspiré , lorque l'auteur qui T*
• écrit étoit assisté- d'un secours surnaturel , » pour ne tomber dans aucune erreur; il est » canonique» quand l'Eglise le place dans le
* catalogue de ceux qu'elle regarde comme » divins (i). » Il ne s'agit ici que de l'authenticité des livres du Nouveau Testament , et spécialement des quatre évangiles. J'examinerai leur vérité dans les dissertations suivantes.
II. Les livres du Nouveau Testament sontils véritablement l'ouvrage des apôtres et i. 1
dos disciples de Jésus-Christ? Les avons-nous tels que les apôtres et les disciples les ont écrits? Ce sont deux questions dont est composée celle que je me propose de traiter. J'en ferai l'objet de deux chapitres consacrés à discuter, l'un l'authenticité proprement dite, l'autre l'intégrité de ces saintes écritures. J'établirai dans le premier qu'elles n'ont pas été supposées; dans le second, qu'elles n'ont pas été altérées.