I. Datur habitualis status amoris Dei, qui est caritas

pura, et sine uUa admixtione motivi proprii interesse;

neque timor pœnarum, neque desiderium remunerationum habent amplius in eo partem. Non amatur amplius Deus propter meritum, neque propter perfectionem , neque propter felicitatem in eo amando inveniendam.

II. In statu vitae contemplativae, sive unitivae, amittitur* omne motivum interessatum timoris et spei.

III. Id quod est essentiale in directione animœ est non aliud facere^, quam sequi pedetentim gratiam cum mfinita patientia, prœcautione et subtilitate. Oportet se intra hos