‹ Épitaphier du vieux Paris (volume 4)Chapitre 352 sur 442 · MATHIEU MOLE · texte numérisé non relu

MATHIEU MOLE

443. — MATHÆUS Mole, ||ORTU, VITA, INGENIO, MORIBUS ILLUSTRISSIMUS, Il RELIGIONIS MAXIMUS CULTOR, || DILECTUS DEO ET HOMINIBUS , || A JUVENTUTE GRAVIS, AB ADOLESCENTIA MATURUS,|| NEC SEVERUS, NEC MOROSUS , || FORMA ET ORIS MAJES- TATE VENERANDUS, || SOLA SENECTA CANUS ; || E PARISIENSI SENATORE || SUPREMÆ CU- RIÆ GALLIÆ PRÆSES, DEIN || REGIS PROCURATOR CATHOLICUS, || SENATUS AMPLISSIMI PROTOPRÆSES , || GALLIARUM PROCANCELLA RIU S , DeO ADDICTISSIMUS , || FIDISSIMUS REGI; || PATER PATRIÆ , || TURBULENTOS CONCITATÆ PLEBIS ÆSTUS 1MMOTUS VIDIT, || LENITATE SEDAVIT; || SÆVIENTIBUS IN SE NEFARIIS SINUM APERUIT, || FURENTES COMPESCUIT IN- TREPIDUS ; || NOXIIS CONDONAVIT UT CHRISTIANUS; || AMPLISSIMA FORTUNÆ BONA NON AUXIT ACCESSIONE || DIGNITATUM , MINUIT LARGITIONE CENSUS, || BENEFICES IN PAUPERES, IN OMNES MISERICORS ; || REGIÆ AUCTORITATIS VINDEX, || GALLICANORUM EC C LES IA STI CO RU M LIBERTATIS || ASSERTOR, || COLUMEN OMNIUM ORDINUM; || NEC IM¬ PROVISA MORS PATRICIUM , NEC IMPORTUNA || PARATUM, NEC NISI PRETIOSA JUSTUM || INVASIT; || SEPTUAGENARIO MAJOR, DEBITA NATURÆ SOLVIT LIBENS, || ET SOLA EXITUS NECESSITATE. || MORTALES SUI EXUVIAS CUM SUORUM CINERIBUS || DEPONI CURAVIT IN HOC A VE-MARIANO || CCENOBIO, || UT QUOS VIVENS TUTATUS ERAT PRÆSIDIO, EORUM || MORTUUS TUERETUR PRECIBUS. || PARENTAVERE El CLARISSARUM VIRGINUM CHORUS [j ET SODALITAS MlNORITARUM || ORBI ET ORBÆ CLARISSIMO, BENEFICENTISSIMO || ET AMANTISSIMO PATRE , || DIE 7 JANUARII 1656 (1).

Armes. Ecartelé, au 1 et â de gueules au chevron d’or accompagné en chef de deux étoiles du même et en pointe d’un croissant (T argent , qui est de Mole; au a et 3 d’argent au lion de sable armé, lampassé et couronné d’or , qui est de Mesgriwsy .

Mss. F1, p. 268; — F3, p. 169 (2).

(l) La place de cette inscription n’est pas indiquée dans le manuscrit F; il nous a paru que, puisqu’il y avait dans le cloître une épitaphe analogue, mais beaucoup plus longue (cf. ci-après n° 459), celle-ci devait être dans l'église, et tout

naturellement dans le choeur. C’est là en eilêt, qu'avait été inhumée la femme du chancelier, Renée de Nicolaï, dont l’épitaphe n’a pas été conservée.

(2) Dans le ms. F3, l’inscription est suivie de cette note : rrRedegit Joannes Megret. *

IMPRIMERIE NATION A

NEF

Page 1