SÉBASTIEN DE CERISIERS + CLAIRE REGNAULT
484. — Sebastiano Nav(1). ..., a Cerisiers domino, amplissima apud Turones
(,) Brute n'a pas transcrit la fin de ce nom qui était, sans doute, devenue illisible.
ÉGLISE COLLÉGIALE ET PAROISSIALE DE SAIM-BEXOÎT. 355
FAMILIA ORTO, JUR1S UTRIUSQUE LICENCIATUS, ERGA ÜEUM ET HOMINES RECTI TENA- CISSIMO, IN AGENDIS, PROCURANDIS TRACTANDISQUE SUORl'M CLIENTUM NEGOTIIS CELEBERRIMO. QuOD MANUS IN HOC SENATU PARISIENSI GESSIT EA FIDE ET INDUS- TRI A, UT SCEPIUS UTERQUE LITIGANTIUM FORENSE LUCTAMEN ARBITRIO SUO COMPONI QU AM JUDICUM SENATUSCONSULTO DIRIMI MALLET, UNDE APUD OMNES SUMMAM BENEVOLENTIAM, HONOREM ET AUCTORITATEM PROMERUIT ; TANDEM, INCREDIBILI BO- NORUM OMNIUM, MAXIME SUORUM, MŒRORE, NATURÆ LEGEM UT OMNES MORIANTUR IMPLEVIT, ANNO ÆTATIS LXXIII, SALUTIS CHRISTIANÆ M D LXXIV, IX KALENDAS JUNII.
Et Claræ Régnault, corporis et animi dotibus ornatissimæ, sanctitatis
EXIMIÆ, INCOMPARABILIS ERGA MARITUM ADFECTUS ET CASTITATIS, QU AM EODEM TUMULO QUATUOR LIBERI SUPERSTITES, PIO CUM FLETU CONDIDERE UT, QUO CUM TRIGINTA PENE OCTO ANNOS CONJUNCTISSIME VIXERAT, TANDEM MORTUA CONQUIES- CAT. ObIIT ANNO ÆTATIS LXXVII, VII IDUS JUNII 1).
Brulé, Anecdotes particulières , p. 6 et 10.
JACQUES-BÉMGNE WIIN'SLOW.
Épitaphe gravée sur une iame de marbre blanc, fixée au mur, à F extrémité de la sacristie des chanoines et près de l’entrée du collatéral, du côté droit : :
485. — D. O. M. Hic jacet j] in spem beatæ immortalitatis ;j Jacobus-Bexig-
NUS WlNSLÛW, PATRIA DANUS, COMMORATIONE GALLUS, ORTU ET GENERE XOBI- LIS , NOBILIOR VIRTUTE ET DOCTRINA; PARENTIBUS LUTHERANIS NATUS, HÆRESIM , QU AM INFANS IMBIBERAT, VIR EJURAVIT, | ET, ADNITENTE ILLI EPISCOPO MEI.DENSI Jacobo Benigno Bossuetio, | CUJUS NOMEN Benigni in CONFIRMATIONE SUSCEPIT, AD ECCLESIAM CATHOLICAM EVOCATUS , || STETIT IN EJUS FIDE, VIXIT SUB EJUS LEGE, OBIIT IN EJUS SINU, || VIR ÆQUE VERAX ET PIUS, |] IN PAUPERES SUMME MISERICORS , NULLAQUE ERRORIS AUT VITII PRAVITATE AFFLATUS. jj REGIES LINGUARUM TEUTONI- CARUM INTERPRES, j| SALUBERRIMÆ FACULTATIS PARISIENSIS DOCTOR REGENS, j ILLUM MEDICÆ ARTIS ET PRÆSERTIM ANATOMICÆ DOCTOREM AC PROFESSOREM PERITISSIMUM REGIA ERUDITORUM SOCIETAS BERLINI , ]| REGIA SCIENTIARUM AcADEMIA LuTETIÆ SOCIUM COMMUNI SUFFRAGIO ELEGERE ET UTRAQUE DIGNISSIMUM EJUS SCIENTIA ILLUSTRATES ORBIS ; PUBLICO JUDICIO COMPROBAVIT. VlTA EXCESSIT V NOXAS APRI- LIS , ANNO SALUTIS -M DCC L, ÆTATIS XCI. [j PlO CONJUGI ET PARENTI UXOR ET LIBERI HOC MONUMENTUM ;] MCE RENTES POSUERE.
Texte d’après l'inscription originale: — Millin, Eglise de Saint-Benoît , p. ho: — Guilbermy. t. I. p. 1 14.
;l) Claire Régnault i en 1 5ç)8. (Brute, Anecdotes particulières , p. 9).
r Cette épitaphe, d'un style très élégant, est attribuée à feu M. Le Beau, célèbre professeur d'éloquence.- (Thiéry, t. II, p. 3 1 1 . )
Lors de la fermeture de l’église, ce marbre avait été recueilli au Dépôt des Petits-Augustins, par Lenoir, qui l'a signalé dans son Journal sous le
n3 12a et catalogué dans le Musée des monumens français sous le n° h 2 2.
Après la suppression du Musée, il fut attribué à l’église Saint-Etienne-du-Mont, qui avait absorbé l’ancienne circonscription paroissiale de Saint-Benoit. Il se trouve actuellement appliqué sur l'un des murs du petit-eloitre placé derrière 1 abside. L" épitaphe était décorée d'un écusson qui a disparu.
FRANÇOIS FIOT.
Le mausolée de François Fiot(1), baron de Monpont, se trouvait placé dans un renfoncement du mur, près de l’entrée du collatéral, du côté droit. Ce monument, appliqué à la muraille, se composait d’une large table de marbre noir, décorée à ses angles de têtes de morts et de volutes, et soutenant une tablette de marbre surmontée d’une urne funéraire, en marbre de Languedoc, ornée d’une guirlande de feuilles de cyprès. Au-dessus s’envolait un squelette en pierre, de grandes proportions, demi enveloppé dans une draperie flottante. A la base du mausolée, un cartouche sculpté portait les armes du défunt (2).
Mausolée fie François Fiot ,31.
Sur la table de marbre était gravée cette épitaphe :
4 K 6. — Quiescit hic Franciscus Fiot, baro de Monpont, qui ex nobili et
ANITQUA ILLIUS NOMINIS FA MI LIA , A NTIQU IS SI M IS TOGÆ HONORIBUS IN DIVIONENSI SENATU CONSPICUA, ORTUS, POSTQUAM PARISIENSES INTER QUIRITES SENATORIUM CUM
(1) Ce nom s’écrivait aussi Eyot.
(2) «La position du squelette, observe Millin, les plis de la draperie et l’expression des trois têtes de mort sont vraiment admirables . . . L’estime dont
jouit ce morceau est méritée. » ( Eglise de Saint- Benoit, p. 28.)
:|) Réduction d’une planche de Millin ( Eglise de S'-Benoit , n°3; Ducliemin del. , Carpanlier sculp.).
ÉGLISE COLLÉGIALE ET PAROISSIALE DE SAINT-BENOIT
LAUDE MUNUS OBIISSET, ABDICATA MATURE DIGNITATE, CGELEBS ET SOLUTUS, PIET ATI ET LITTERIS TOTUM SE DEDIT, TESTES UTRIUSQUE STUDII LIBROS LINGUA GALLICA, GRAVITATE SIMUL ET ELEGANTER SCRIPTOS IDENTIDEM EMITTENS ; VIR MORIBUS PLANE AUREIS , FIDE, RELIGIONE, IN PAUPERES LIBERAL1TATE VIAM SIBI AD CŒLUM MUNIENS MORTIQUE QUAMVIS VEGETUS QUOTIDIE PARANS, ITA UT QUÆ SUBITA EUM ABSTULIT OPPRESSISSE QUIDEM DICI POSS1T, NON DEPREHENDISSE. ObIIT DIE IVA JULII M DCC XVI, ÆTATIS XLVII. Mortuum LUXIT UNIVERSA FAMILIA, præsertim Claudius Fiot, PA- TRUUS , COMES DE BOSJAN, SANCTI StEPHANI APUD DlVIONEM ABBAS, REGIUS PER XX ANNOS ELEEMOSINAR1US , ET IN SUPREMA BURGUNDIÆ CURIA SENATOR DIPLOMA- TICUS , NEC MINUS PHILIPPUS FlOT FRATER, IN DIVIONENSI SENATU PRÆSES , QUI EX ASSE HÆRES, HOC GRATI ANIMI MONUMENTUM OPTIMO FRATRI MŒRENS AC MEMOR POSUIT.
Armes. D’azur au chevron d'or accompagné de trois losanges d’argent.
Bru té, Anecdotes 'particulières , p. 36.