PIUS PAPA VI
Dilecte fdi noster, salutem et apostolicam benedictionem.
ELsi maximo quotidie dolore aillictemur ob vestras vestræque nationis res quæ ad nos continuo per nuncios alferuntur, tamen tuis perlectis litteris, dilecte fdi noster, die nona hujus mensis ad nos datis, majorera adhuc in moduni angetur paterni noslri aniuii ægritudo, ac taillis tamque repelitis ccclcsiæ gallican* delrimcniis a te commemoratis, una tccum ingemiscimus et pene obruiraur tua hac ipsa luctuosissima deplorationc. Vestrum cuira mœrorem non ita percipimus tanquam a nobis alienum, sed nostrum reputamus, propriaque hujus S. Sedis esse vulnera quæ in vos inlliguntur. Qualc igitur in tantis malis, quod a nobis postulas, solamcn afferre vohis possuinus, cum eodem nos ipsi non minus indigeamus? Sed quod in humanis rebus remedium non reperimus, non ideo tamen despondere debemus animum , sed spes nostras otnnes in eum projicere, qui pacis et consolationis Deus est, atque idcirco conjnngerc obsecrationes ad ipsum nostras, quo eiBcaciorcs sinl ad tantas avertendas calamitates ; quas certe preces non intermisimus, ex quo primum labores et
PIÈCES JUSTIFICATIVES
pericula vestra universæque gallicæ nalionis intelleximus, ut scilicet vestras res in melius vertat Deus, nostrumque mœrorem cum jucunditate commutet, ac suam ita gloriam magis raagisque claram manifestamque reddat, iideinque in eum nostram firmiorem. Intérim, ut nostra ergavos studia quant propensa, quamqneparala sint, tibi comprobemus, libenter annuimus postulato quod subjecisti, ac induigemus, prout diflicillimis bisce temporibus opportunum, et retinendæ ecclesiasticæ disciplinai congruum esse censes, ut votorum regularium dispensationes, quæ deinceps expedientur, solorum episcoporum religioni et prudentiæ committantur : atque id pro singulis casibus præsietur per consueta brévia apostolicæ datariæ. Vosque in Domino hortantes, ut ex ipsis tribuiationibus vestris, universoque gallico regno præsidia, apostolicam tibi tuisque collegis benediclionem, cœlestium munerum auspicem ex animo ac peramanter impertimur.
Datum Romæ apud Sanctum-Petrum sub annulo piscatoris die xxxi martii mdccxc pontificatus nostri anno xvi.
Benedictus Stab,
N- xm.
DÉCLARATION COLLECTIVE D’UNE PARTIE DE L’ASSEMBLÉE NA- TIONALE SUR LE DÉCRET RENDU LE 13 AVRIL 1790, CONCER- NANT LA RELIGION CATHOLIQUE.
Nous soussignés membres de l’assemblée nationale, réunis en ce moment par l’intérêt le plus cher à des représentants de la nation, celui de la religion et de la patrie, avons cru devoir à nos commettants et à nos consciences de consigner dans une déclaration la résistance persévérante que nous avons opposée à la délibération du 13 de ce mois, concernant la religion, d'exposer les circonstances qui l’ont accompagnée et les motifs de la conduite que nous avons tenue.
Inviolablement attachés à la foi de nos pères, nous étions arrivés avec l’ordre précis, ou l’intention connue de nos bailliages respectifs de faire déclarer comme articles de la constitution française, que la religion catholique, apostolique et romaine est la religion de l’État, et qu’elle doit continuer à jouir seule dans le royaume de la solennité du culte public.
PIÈCES JUSTIFICATIVES