I. Éditions de Dion
Morel, Paris, 1604. — Reiske, Leipzig, 1784. — Empérius, Brunswick, i844.- — Dindorf, Leipzig, iSSj. — V. Arnim, Berlin, 1893-1896. — G. de Budé, Leipzig, 1916-1919.
•IL Travaux sur Dion et ses sources.
Nous ne mentionnons ici que les travaux qui se rapportent aux questions que nous avons nous-mêmes traitées en détail dans notre livre. On ne. doutera . pas que nous n'ayons eu entre les mains et constamment sous les yeux la Littérature grecque d'A. et M. Croiset, les études de Weil, les Moralistes sous l'einpire romain de C. Martha, le Griechische roman et \& Psyché d'Erwin Rohde, la Philosophie der Griechen d'Ed. Zeller (dont nous avons, suivant les cas, indiqué très exactement si nos références renvoyaient à là seconde, la troisième ou la quatrième édition), les Penseurs grecs de Gomperz, les travaux de Bréhier sur Philon et Chrysippe, les livres de Villeneuve sur Perse, de Golardeau sur Épictète, de Chaignet sur Antisthène.
V. Arnim, Leben und Werke des Dio von P7'usa, Berlin, Weidmann, 1898.
Aghad, Varronis ant. divin, libri; Fleckeisen Jarhb. Suppl,, 24, pp. 1-220.
Arnold, Quaestiones posidonianae, Diss., igo3.
Altmann, De Posidoiiio Timaei Platonis conimentatore. Diss., igo6.
AsMus, Julian und Dion Chrysostomos, Programme, 1895.
Badstûbner, Beitrâge !(ur Erklârung der philosophtschen Schr.iften Senecas Programme, 1901.
'BKyue., Dictionnaire, axûcXe Diogene.
Barner, Comparantur inter se Graeci De regentium hominum virtutibu^ auctores, Diss., 1889. "^
Bernays, Lukian und die Kyniker, Berlin, 1879.
Bake, Posidonii Rhodii reliquiae, Leyde, 1810.
Barth, Die Stoa, Stuttgart, 1908.
Binder, Dio Chrysostomus und Posidonius, Quellenuntersuchungen pir Théologie des Dio von Prusa, Diss., igoS.
Bonhôffer, Epiktet und die Stoa, Berlin, 1890; Die Ethik des Stoikers Epiktet, Berlin, 1894.
Breitung, Leben des Dio Chrysostomus, Programme, 1887.
Bruns, De Schola Epicteli, Kiel, 1897.
Bruns, De Dione Chrysoslomo et Aristotele, critica et exegetica, Kiel, 1892. Recension de Praechter ds Berliner Philologische Wochenschrift , 1894, pp. 709 sqq.
Cai'ei.i.k, De Cynicorum cpislulis, Diss., 1896.
Gasi'Aiu, De Cyniciyqui fuerunt actaie imperatorum romanorum, Programme, 189Û.
Glausen, De Dionis Chrysostomi Bethynicis quae vocanCur Qration.ibus quaestiones, Diss,, 1895.
" CoRSSEN, De Posîdonio Rhodio Ciceronis in Tusc. I et Somn . Scipionis aiic - ^ore, Diss., 1878. ■ •- ■
PiscHER, De Dionîs Chrysostomi orationis tertiae compositione-et fontibus , Diss., igoi.
Franz Cumout, Textes et Monuments figurés relatifs aux mystères de Mithra,i8Q6.
DûMMLER, Antisthenica, 'Diss., 1882, réimprimé dans Kleine Schrif ten, vol. I, Leipzig, igoi.
DûMMLER, Akademika, Beitrâge !(ur Litteraturgeschichte der Sokratischen Schulen, 1889.
Ehemann, Die XII Rede des Dion Chrysostomos, Programme, 1895.
Geffken, Kynika iind Verwandtes, Heidelberg, 1909.
Gerhard, Phoinix von Kolophon, Leipzig et Berlin, 1909.
GiESECKE, Z)0 Philosophormn veterum quae ad exsilium spectant sententiis, Diss., i8gi.
Hagen, Quaestiones Dioneae, Diss., 1887.
Hahn, De Dionis Chrysostomi orationibus quae inscribuntur Diogenes (VI, VIII, IX, X), Diss., 1896.
Hense, Teletis reliquiae, 1^ édition, Tûbingen, 1909. . Helm, Lukian iind Menipp, Leipzig, 1909.
HiRZEL, Unterstichungen ^. Cicero's philosophischen Schriften, 1877-1883.
HfRZEL, Der Dialog, ein litterarhistorischer Versuch, vol. II, 1895, Leipzig.
Joël, Der echte und der Xenophontische Sokrates.
Krohn, Sokrates und Xenophon, Halle, 1875.
G. Martha, Dionis philosophantis effigies, Thèse latine, 1854.
Martini, Lucubrationes Posidonianae, ds Philologisch-historische Beitrâge fur C. Wachsmuth, 1897, pp. i55 sqq.
Martini, Quaestiones Posidonianae, ds Leippger Studien , 17 (1896), pp. 338-402.
Edw. Mûller, De Posidonio Manilii auctore, Diss., 1901.
Edw. Mûller, jÉiwie sur Strabon, ds Philologus, 62 (igoS), pp. 71 sqq.
Reitzensein, Poimandres, 1904.
Riese, Uidéal de Justice et de Bonheur des peuples du Nord dans la littérature grecque et latine, trad. de l'allemand, Paris, i885.
RuDBERG, Forschungen {u Poseidonios, Upsal et Leipzig, 1918.
Rush, De Posidonio Lucrètii auctore, Diss., 1882.
ScHAEFER, Quid Graeci de origine philosophiae a Barbaris ducenda existimaverint, secundum Laertii Diogenis proemium exporiitur, Diss., 1877.
ScHMEKEL, Mittlere Stoa, Berlin, 1892.
ScHMiD, Attipsmus, vol. I, 1887.
ScHMiD, Article Dio Cocceianus, dans Pauly Wissowa Realencyklopàdie, sub verbo.
Schwartz, Charakterkôpfe aus der antiken Litteratur, igoS.
SoNNY, Ad Dionem Chrysostomum analecta, 1896.
Stich, Drei Reden des Dio Chrysostomus pim ersten mal ins Deutsche ubertragen imd erlaïitert. Programme, 1890.
SuDHAus, Aetna, édition avec commentaire, Leipzig, 1898.
Thomas, Quaestiones Dioneae, Diss., 1909.
P. Valette, De Oenomao Cynico, Thèse latine, Paris, 1908.
Weber, De Dione Chrysostomo cynicorum sectatore, Diss., 1887, in extenso dans Leip^iger Studien, vol. 10.
Wegehaupt, De Dione Chrysostomo Xenophontis sectatore, Diss., 1896.
Wendlaî^d, Neu entdeckte Fragmente Philos, i8gï.
WendlAnd, Philos' Schrift iiber die Vorsehun^, 1892.
Wéndland, Posidonius' Werk irepl ©eiîiv ds Archiv. f. Geschichte der Philo-' Sophie, 1888, pp. 208 sqq.
Wéndland, Philo und die Kynisch-Stoische Diatribe danis Wéndland Kern, Beitràge !^ur Geschichte der Griechischen Philosophie, i8g5. ' Wéndland, Die Hellenisiisch-Rômische Kultur, Tûbingue, 1912.