IV. — Formes rares ou archaïques des verbes
Infinitifs passifs en ier :
Citarier (LXI* 42).
Compar arier (LXI, 65).
Nitier (LXt, 68).
Componier (LXVIII, 4M).
Deposivit pour deposuit. ce Quam mater prope Deliam depo-
sivit olivam » (XXXIV, 7).
Tetuli pour tuli , fréquemment employé. « Animo œstuante
rursum reditum ad vada tetulit » (LXIII , 47) ; « ad "Idœ
tetuli nemora pedem » (LXIII, 52). Inger, face, pour ingère, fac. « Inger mi calices amariores »
(XXVII, 2) ; « acceptum face votum » (XXXVI) 16).
Les formes potis et pote reviennent souvent :
« Non jam illud quœro, contra me ut diligat illa, aut quod non potis est, esse pudica vêtit » (LXXVI, 24).
Qui potis est (LXXII, 7).
« In te si in quemquam dici pote » (XGVIII, 1).
Hoc facito sive id non pote sive pote (LXXVI, 16).
Mutât pour mutatur , au neutre. « Tantum abhorret ac mutât » (XXII, 11).
Recepso pour recepero. « Si nefaria scripta Sexti recepso » (XLIV, 19).