III. — Incorrections ou archaïsmes dans les déclinaisons
Unus , au vocatif une, au génitif uni , au datif pluriel unis.
Tu prœter omnes, une de capillatis (XXXVII, 17).
Ludere ha ne sinit, ut lubet, nec pili facit uni (XVII , 16).
Si nobis is datur unis (LXVIII , 147). Le pluriel d'unus se rencontre presque toujours dans la langue classique avec des mots qui n'ont pas de singulier : « adductus sum tuis unis et alteris litteris » (Gic. ad Att. 14-, 18).
Puyillaria au lieu de pugillares: « et negat mihi nostra reddituram pugillaria » (XLII , 4). Exception blâmée par Pollion dans un livre qu'il avait écrit sur Catulle.
Génitifs pluriels contractés :
Fallamm (XXX, 4).
Sonantum (XXXIV, 12).
Cymbalum (LXI1I, 21).
Cœlestum (LXIV, 204).
Veronensum (G, 2):
Sola, pluriel de solum. « Lustravit œthera album, sola dura, mare ferum » (LXIII , 40). Ge mot ne s'emploie au pluriel que pour désigner des parquets : « aurata tecta in villis, et sola marmorea facere » (Cic. par ad. 6, 3).
Turben neutre pourturbo. « Indomitum turben contorquens flamine robur » (LXIV, 107). « Gatullus hoc turben dixit , ut hoc carmen » (Serv. JEn. VII, 378). Ainsi Ennius emploie sanguen au neutre.
Cinis , finis au féminin, « Troja virum et virtutum acerba cinis » (LXVIII, 90) — a et mutam nequidquam alloquerer cinerem » (CI , 4) ; « reddite in extrema nuper mihi fine senectœ » (LXIV, 217).
Proclivus h la première déclinaison. « Proclivas incitât undas » (LXIV, 270).
Totmoda, adjectif analogue à omnimodi , a> , a , « uno qui in saltu totmoda possideat » (GXV, 4).
Alius employé à la troisième déclinaison, alis, id. « Quo non fortius ausit ali$ » (LXVI , 24) ; « quid est alid sinistra liberalitas » (XXIX, 15).
Adverbes rares :
Penite au lieu de penitus. « Pectore uritur intime il anima ,
sed penite magis » (LXI, 177).
Ubertim. « Ubertim thalami quas intra limina fundunt »