PIÈCES JUSTIFICATIVES. VII

Lodowico regi Francorum illustri, salutem et apostolicam benedictionem. | Ilius cui omne cor patet testimonium invocamus, quod personam tuam sincera caritate diligimus et ad tuum et regni {ui honorem et statum ferventi desiderio aspiramus, retinentes memoriter et habentes quasi semper pre oculis illum specialis dilectionis affectum, qui nos et clare memorie Ph[ilippum] regem Francie patrem tuum mutua caritate conjunxit, et devotionem sinceram quam apostolica sedes semper in eo et aliis progenitoribus tuis regibus Francorum indesinenter invenit, ac firmam spem fiduciamque gerentes, quod tu eorumdem progenitorum luorum vestigia imitanda non deseres, sed eorum exemplo laudabili in apostolice sedis devotione semper firmus stabilisque persistes. Ceterum hiis temporibus fecisti quedam omnino contraria hujusmodi spei nostre, quia, cum per litteras nostras te instanter pluries rogaverimus et pelierimus pro munere speciali ut treugas inter te ac illustrem regem Anglie prorogares, {u, preces et petitiones nostras prorsus obaudiens !, quasdam ipsius regis terras per violentiam occupast, contemptis eisdem precibus et petitionibus nostris, contempto eliam ? statuto de pace vel saltem treuguis inter christianos omnes ac maxime inter excellentiores principes observandis, quod, sicut tibi meminimus significasse, jamdudum fecimus in colloquio inter nos et carissimunm in Christo filium nostrum Frfedericum] Romanorum imperatorem semper augustum et regem Sicilie novissime celebrato, ac per consequens posthabila cura negotii Terre sancte propter quod statutum fecimus antedictum. Hec fecisti, et tacuimus, tue celsitudini deferentes ac sperantes quod ipsa patientia nostra tuam erga nos devotionem accenderet, teque ad condescendendum voluntali nostre et precibus procuraret. Licet igitur necdum juxta spem et expectationem nostram nobis acquiescere in hac parte curaveris, nos {amen, nec sic desinentes de tua devotione sperare, sed certam nobis de illa fiduciam promittentes, cum id ipsum et innata tibi clementia et ipsa progenitorum tuorum recolenda memoria repromittat, serenitatem tuam adhue multiplicata prece deposcimus, quanta possumus attentione, rogantes et exhortantes in domino Jeshu Christo, quatinus dicto regi restituas terras ejus, quas invasisse nosceris violenter, et competentes (reugas ineas cum eodem, ne, si secus duxeris faciendum, Terre sancte suceursus, qui per progenitores tuos et per regni {ui vires promoveri potissime consuevit, nunc per te videatur e contrario impediri, tueque id fame ac saluti obficiat, nosque, quod absit, de tua devotione diffidere compellamur; de qua licet jam totiens experti, contrarium non possumus non sperare.

Bib. Nat., coll. Moreau, vol. 1183 (Transcript. de La Porte du Theil), fo 124, d'après: Arch.du Vatican, Reg. Honor. III, anno IX, epist. 168. — Copie fragmentaire : Brit. Mus., addit. 15352, fo 268.