A) Emploi du subjonctif

a) Mar., XIV, 25 : où μὴ πίω Ex τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς

ἡμέρας ἐκείνης ὅταν αὐτὸ πίνω καινόν. (--- L., XXI, 7 : καὶ τί τὸ σημεῖόν

ὅταν μέλλῃ ταῦτα γίνεσθαι;) — R., ΧΟ: 24 : ὡς ne ρεύωμα!ι εἰς τὴν Eraviav, ἐλπίζω γὰρ διαπορευόμενος θεάσασθαι ὑμᾶς. δον 1098

ἄρα οὖν, ὡς καιρὸν ἔχωμεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθόν, tant que nous en aurons le temps. — Ap., XVII, 9 : κόψονται x” αὐτὴν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς...» ὅταν βλέπωσιν. — Mat., XXNI, 29: ΧΙ 86. ΒΕ DIS ARE ΔΝ,

Mat., IX, 15 : ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ... ὁ τι — L., XIII, 24 : ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐχ ἰσχύσουσιν, ἀφ᾽ où ἂν ἐγερθῇ ὃ οἰκοδεσπότης. --- 1 Co., XI, 84 : τὰ δὲ λοιπά, ὡς ἂν ἔλθω, διατάξομαι. — 1..,1, 20: ἔσῃ σιωπῶν χαὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι, ἄχρι ἧς ἡμέρας γέγηται ταῦτα. — L., XIII, 35 : οὐ μὴ ἴδητε pe ἕως ἥξει ὅτε εἴπητε (Tis., mais WH. lisent ἕως εἴπητε). — Mar., XIII, 30 : οὐ μὴ παρέλθη ἣ γενεὰ αὕτη μέχρις où ταῦτα πάντα γένηται. — L., I, 26 : sv αὐτῷ κεχρηματισμένον... μιὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν [ἢ] ἂν ἴδῃ τὸν Χριστόν. --- Mat., 11,13; XVI, 28; XXII, 15; Mar., IL, 20:VIIE 38725720 29: XXI, 24:-R., XI, 25; 1 Co., XI, 26: XN, 25; Gal

h.. IL, 23; Ap., VIL, 3; XV, 8; XX, 3, 5. —L., XIIL,/ 35, apres ὅτε (Tis.), voy. 214 et la note 1.

b) Dans le N.T., comme chez les classiques, la construction est la même, quand la proposition temporelle exprime la fréquence indéterminée dans l’avenir (Kocx, 118, 3) :

Mat., VI, 2 : ὅταν οὖν ποιῇς τὴν ἐλεεμοσύνην, un σαλπίσῃς. — Mal., V, 11 : μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν. --- Mal., X, il, 23: XII, 43, XIIL, 325: Mar., XIIL, 14928; LS Abo XVI,21; 4 Co., XI, 25-26; 2 Co., INT, 15-165 -4p., ΧΙ 6,1

ΟἹ L’optatif oblique n'étant pas usité dans le N.T., on trouve toujours le subjonctif du style direct, Mat., XIV, 22: ἠνάγχασεν τοὺς μαθητὰς ἐμόῆναι εἰς πλοῖον..., ἕως où ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. ---- Mal., XVIII, 30, 34; Mar., IX, 9; L:, 11 ΘΟ. ΣΧ ΧΙ AD; NIRAL:

Il existe cependant un exemple de l’optatif oblique, 4., XX V, 16 : πρὸς οὃς ἀπεχρίθην ὅτι οὐχ ἔστιν ἔθος “Ῥωμαίοις χαρίζεσθαί τινα ἄνθρωπον πρὶν ἢ ὁ χατηγορούμενος χατὰ πρόσωπον ἔχοι τοὺς χατηγόρους τόπον τε ἀπολογίας λάθοι περὶ τοῦ ἐγχλήματος. C’est un vestige de la langue littéraire; et cf. au contraire, L., 11. 26.

d) Comme dans les propositions conditionnelles (191), il est souvent indifférent d'employer le subjonctif présent ou le subjonctif aoriste; cf. Mat., X, 19; Mar., XIII, 11, et L., XII, 11.

e) Les exemples cités montrent que les particules temporelles, ayant le sens de jusqu'à ce que, peuvent être accompagnées ou non de ἄν, au gré de l'écrivain, Mat., XIV, 22; XVIII, URL 120%7 C0, ΧΙ 20. Gal, ΝΕ 1: Eph., IV, 13. Et très souvent.