‹ Études critiques sur l'histoire du droit romain au moyen âgeChapitre 79 sur 125 · Quisquis sciens indebitum solvit non répétitif · texte numérisé non relu

Quisquis sciens indebitum solvit non répétitif

(1) Ce supplément est d'une main différente, d'une écriture plus serrée. Il recouvre le v° du fo o6.

(2) MS. Cambridge, f» 220.

(3) L. 6, De testibus (22. 5;. — UsaticiBarcin., 89. — MS. Cambridge, f« 220.

(4) MS. Cambridge, f» 220 : « Ut testes ad testimonium dicendum non conducantur. »

(5; MS. Cambridge, ihid. : « Majori parti credendum est. » (tf) h.{\,J)e testibus (22. 5). — MS. Cambridge.

(7) L. 7, ibid. — MS. Cambridge.

(8) Cf. L. 5 et 50, De cond. indeb. (12. 6).

9. Procurator est qui negotia aliéna mandate domini administrât (0.

10. Qiiicumque enim promiserit rem tuam agere aut defendere is procurator intelligitur

U. Pater pro fîlio nec fîlius pro pâtre condempnari débet nisi hères sit.

12. Nullum pactum, nullam conventionem inler eos volumas videri subsecutam qui contrahunt lege contrahere prohibente. Si quid fuerit consecutum ex eo vel ob id quod contradicente lege factum est illud qiioque cassum et inutile esse precipitur (2).

13. Pacta quœ contra leges fuerint, nullam vim habere ea indubitantis juris est (3).

14. Quicquid fit vel dicitur calore animi non prius ratum habeatur donec perseverantia apparuerit judicium animi fuisse (4).

lo. Quando turpitudo... (Petrus m. 55).

Page 1