Logica, II

2. « Nomen est vox humana arbitratu hominis adlnbita, ut sit nota qua cogitationi praeteritae cogitatio similis in animo excitarr possit, quaeqiie in oratione disposita, et ad alios proJata signum ils sit qualis cogitalio in ipso proferente praecessit vel non praecessit. » Logica, II, § 4.

3. « Origo sermonis naturaliter alia esse non potuit praeter ipsius hominis arbitrium. » De Homine, X, § 2.