Thème

Robinson se plaint de sa solitude. — Quam avilus sum humanum vultum aspiciendi! O! utinam cum homine colloqui possim! Heu! Utinam adsit unum modo animal, sive canis, sive feles, quod mihi communicando victum amicitiæ vinculis devincire possim! Nunc autem mihi quasi ex hominum societate exterminato, in solitudine, sine amico, vivendum est. Quam felix eram, dum fratrum aut æqualium societate frui poteràm! At quam sæpe inter nos jurgia exstiterunt! Utinam repuerascerem ! Quanta benevolentia, quanto amore omnes. complecterer! Quanto studio omnium animos ad me allicere conarer! O hominem miserum ac vcre desertum! Nunc me honeste cum hominibus vivendi cupido cepit, cum hujus exsequendi consilii nulla jam spes ostenditur.

EXERC. LAT. MAITRE, 2 e SÉRIE, rETI ! MANGIN. 4