Licquet, Histoire de Normandie, I
5. La réalité do cette association a été démontrée par M. Lair. Voy. son édition de Dudon (p. 76-78] et son Étude sur la vie et la mort de Guillaume Longue Èpée duc de Normandie (Paris, 1893, in-folio) p. 11, et 16-17.
lui fit prêter hommage à Charles le Simple au château d'Eu pendant un des intervalles de liberté qu'Herbert de Vermandois concédait à son prisonnier : « Karolus igitiir cum Heriberto colloquiiim petit Nortmannonim ad castellum qiiod Aitgavocatur, ibiqiœ se filius RoUonis Karolo coinmittit et amicitiam firmat ciim Heriberto '. » Et, qui mieux est, il refusa à Herbert de lui rendre son fils, Eudes, si lui-même ne prêtait pas serment au roi: « Heribertus cornes Laudiino potitur et exinde placitum cum Nortmannis Jiabuit iyseque et Hugo amicitiam cum eis pepigerunt. Filius tamen Heriberti, Odo, qiiem Rollo habehat obsidem^ non traditur illi donec se committit Knrolo pater cum aiiis quibusdam Francise comitïbus et cpiscopis'^. »
A la mort de son père, Guillaume Longue-Epée se rallia à la dynastie nouvelle et obtint eu conséquence un agrandissement de fief du roi Raoul (933) ^ Trois
1. Flodoard, Annales^ 927. Cf. du même : Historia ecclesia' Remensis (IV, 21) : « post qi/oni synodum Heribertus Karolinn de cuslodia in qua eum detinebat fjecit et ad Sancium Quinlinum deduxit ; indeque cum eodem Karolo Nortmaîinorum colloquium petiit. Ubi se Willelmus, filius RoUonis, principis Nortynannorum, Karolo commendavit et amicitiam cum Heriberto confirmavit. « Cf. Eckel, op. cit., p. 131-132. — Diidon nous a transmis une tradition montrant les seigneurs normands prêts à délaisser Rollon parce qu'il est affaibli par l'âge et ne peut plus les défendre et leur être utile. La phrase suivante est à relever : « il n'est pas capable de venir en aide au royaume d'autrui (non valet regno alterius auxiliari). » Elle doit s'entendre du service d'ost dû au roi par Rollon.