Sic pour Epta

in Normannia ejus tempore, ut neque etiam carrucarii de campis suis auderent ferramenta carruce ad suas domos reportare. Et si alicui furata fuissent, preeceperat cornes ut adeum veniret, et (luicquid furto perdidisset, ipse ex integro totum redderet. Accidit ergo quoddam simile in illius tempore facto cuidam atavi sui RoUonis. Cum enim audisset cujusdam carrucarii uxor interdictum ducis, quadam die furata est cultrum et vomerem arairi, probare volens quid ex hoc cornes ageret. Rusticus vero in crastino veniens ad carrucam suam et utensilia sua non inveniens, venit ad comitem, eique retulit quod sibi accidisset. Gui duy jussit dari denarios unde posset dampnum reparare. Ille itaque rediens domum, retulit uxori suée quidei cornes fecisset. Gui illa : « modo bonum est, quia et ipse denarios et quod perdideral ipsa haberet. » Quo a idito, ne infideliter ageret, reportavit comiti denarios, quos ei dederat, eique retulit quid sua uxor fecisset. Gomes vero retinens illum aliquanto tempore, misit et prœcepit ut uxori ejus eruerentur oculi propter furtum quod fecerat. Cum itaque rusticus domum rediret, inveniens uxorem suam mérita pœna mulctatam, cum indignatione dixit ei : « noli amplius furari, et amodo disce observare prœcepta comitis. »

Hic comes multum ampliavit terris et ornamentis ecclesiam Fiscanni, quam pater suus priraus Ricardus sedificaverat. Ibi etiam erat solitus fere omni tempore suam curiam in Paschal solemnitate tenere. Et aliquando in ipsa solemnitate solebat unam tinam plenam textis, et thuribulis et* camdelabris, et quibusdam aliis ornamentis^, et coopertam quodam optimo pallio, ipse et uxor sua ante altare sanclee Trinitatis portare, ipsaque pro suis peccatis Deo ibi offerre. Ipsa vero die post missas, antequam ad curiam suam iret atque cum baronibus suis comederet, veniebat cum duobus filiis suis Ricardo et Roberto in refectorium monachorum, et prsedicti pueri afTerentes de feneslra coquinee scutellas, sicut soient monachi facere, porrigebant patri suo, etipse per se ipsum prima fercula ante abbatem et postea ante monachos ponebat. Quod cum egisset cum magna bumilitate, veniebat ante abbatem, et sic ab eo accepta licentia, Isetus et gaudens