‹ Flore des serres et des jardins de l'EuropeChapitre 8 sur 87 · James Backhouse est d'un rouge brique vif · texte numérisé non relu

James Backhouse est d'un rouge brique vif

Un grand nombre d'autres variétés de premier ordre ont encore été obtenues par rétablissement ; on en trouvera rénumération, avec descriptions, dans le Catalogue de serres, publié chaque année au printemps.

L'importance que les Bégonias tubéreux ont prise en horticulture nécessitait qu'on en fit l'histoire ; ce travail ardu a été opéré, et de main de maître, par le savant D' Eug. Fournier, de Paris; nous en donnons la majeure partie dans nos miscellanées, ce dont nous croyons que nos lecteurs nous sauront gré. g. g.

so cam calyoe continiio ; calyce subtntefifro mai^o (3 cent, in dia métro) extroraum fulvo-^ oleajcino ▼elutino, introrsum subsericeo; petalis longissimia, lineari-loricatîs , pabe intactili oleaginis; tubo stamineo crassitudine pennse anserinse, papilloso; stylo tomentoso. — H. Mus. Par

Hab. Brasilia prope Panurl ad Rio Maupès, Panaaaa, Chagres, Bolivia, ubi vulgo Sapoto- Umgo.

Pachira macrantha,Spruce. — Eafsice,,n. 2884 (185-i)(ooD A. Jass., 18J4).

Carolinea princeps, Trian. et PI., Ann, Se, nat.^A* série, XVII, p. 319 (non Aublet).

J'ai changé le nom spécifique donné par Spruce afin d'éviter toute confusion avec la plante décrite par Ad. de Jussieu sous le nom de PacMra macrarUha^ mais qui doit entrer dans les Bombax par la nature de son fruit et de ses graines (v. A. S.-H., Afia^. Se. Nat., 2* série, XVIII, p. 210).

Paohira stenopetala^ Casar.

P. foliis 7-9-natts, foliolis oblongo-lanceolatis, glaberrimis, subtus pallidioribus ; calyce infundibalo-poculiformi, mar^ine siauato, extrorsom |{labro, introrsum pubescente; floribas albis; petalis longissimis ; tubo stamineo centim. 9 longo, pube alba breyissima una cum petalis obtecta; filamentis tnbi lon^^itudine

polyadelphis ; stylo inferne pubescente ; stigmate brevissime 6-Iobo.

Hab. Brasilia. Occurit passim circa Rio de Janeiro.

Pachira stenopetala,Casar. ^Nov.Siirp.braêU.^ Decad. H, p. 21, n» 15.— Rach., Ind. Sem. hort. bot. Petropol.j 1857, p. 53.

Faohlra fi^randiflora, Tnss.

P. foliis 5-natis, foliolis lanceolatis basi et apice attenuatis floribus maximis; calyce glabro, tubuloso-campanulato, integro, eglandaloBo medio leviter constricto, viridi; petalis contortis, recurvatis, loricatis, extrorsum oleaginis, introrsum albidis, tubo stamineo oohroleuco^ stylo stamina superante, stigmat. lobuiatis ; fructu raaximo, sublignoso, costato, oleagino; seminibus magnis albis <fructu8 cent. 25 loDgi, 12 in diametro; semina 'i cent.).

Hab. AntiUis.

Pachira grandiflora, Tuss., Ant., p. 12-14, tab. 3 et 4 optimœ.

Paohira aurea f*

P. foliis. . . ; calyce sessili, cyathi for mi, irregulariter divise, extrorsum glabro, introrsum densissime tomentoso ; petalis linearispath ulatis obtusis, extrorsum pi lis aureis dense vestitis, erectis, introrsum dimidia infer. parte glabris, super, tomentosis oleaginis; tubo stamineo brevi glabro ; fllamentis cylindraceis. crassiusculis. — Flore t aprili. — H. Mus. Par.

Hab. Mexico, Xochicalco (Hahu^ 1(S66).

MISCBLLANÉBS.

Paohira marginata, Ad. Juss.

P. foliis 5-7-nati8, petiolo oommani glabrato, apice velattno, in disoam dilatato, foUolis lanceolato-obovatis ▼. ellipticis, obtuse acaminatis, sahtuB reticulato-venosUtomentosiaque; floribas fere sesquipedalibas ; calyce cyathiformi, aobintegro, |?landulo80 ; petalia extrorsnm pube intactilt oleatODO-velutinis, introrsam sericeo-villoais; tubo atamineo, brevi inferne dense tomentoao ; stylo glabro ; fraeta flaveaoente. — H. Mus. Par.

Hab. Brasilia.

Pachira marginata, Adb. Jn88., FI. bras, mHtf.,1, p. 260, Ub.51.

Paohira oyathophora, Casar.

P. foliis ô-7-natîs, foliolis oblongo-ellipticis, apice brevissime obtuseque acuminatis, utrinque nitidis; pedunculocommuni apice in discum dilatato; calyce poculiformi, marf^ine sinuato, extrorsum glabro, introrsum sericeo-pubescente; petalis longissimis, apice an^fustatis, extrorsum rufo-virentibus sericeis, introrsum albis ; tubo stamineo glabro, bi*evi, fllamentia fere supra tubum distinctîs v. adelphis, rubentibus ; stylo glahro ; sti^tnate brevissime 5-fldo. — H. Mus. Par.

Hab. Brasilia. Occurrit prasertim in maritimis circa Rio de Janeiro et in iosnlis sinus Fluminensts.

Pachira cyathophora, Casar. /. e,.

Paohira tomentoBa f .

P. foliis 8-9-natiS| magnis, obovatis, obtusis, V. breviter acuminatis, junioribus utrinque tomentoso-hirtis, aduitis supra glabratis, petiolo commun! tereti, basi biglanduloso, pubescenti-hirto, apice in discum tomentosum dilatato ; calyce urceolato, truncato, glanduloso; petalis erectis v. deflexis, linearibuSi obtusis, crassis, extrorsum seruginoais ▼. ochroleucis, introrsum albidis, pilis longis retrorsis ▼estitis ; tubo stamineo pubescente, filamentis albis ; stylo glabro, stigmatibus 5. — H. Mus. Par.

Hab. Brasilia merid., Paraguay in silvis (Balansa n« 2693), Prov. Minas Geraës (Martius).

Carolinea to ment osa, Mart., Nov, çen., p. 84, tt 56.

Paohira alba, Bot. Maq.

P. foliis 5-7-natis, foliolis ellipticis basi et apice obtusis v. rotundatis, obtusis ▼. acuminv tis breviter petiolulatis, petiolo communi apice in discum planum farinaceum dilatato ; floribus magnis, odore alliaceo; calyce magno, carnoso, campanulato irregulariter lobulato, glabro cum pedunculo tereti continuo-glanduloso; petalis lineari-oblongis obtusis extrorsum sublepidotooleaginis, introrsum velutinis, flavidis ; tubo atamineo tereti, albo, glabro v. basi villoso; filamentis candidis, stylo roseo leviter flexuoso crassiusculo glabro. — H. Mus. Par.

Vulgo Majagua.

Hab. secus Rio Magdalena.

Carolinea alba, Lodd., Bot, Cah., 752; Hook. Sœot. FL, 100 i DC, Frod., 1, p. 478.

Pachira alba, ^0^ if <i^., 4508; Parlât., Qat. to9c, d, Scienc.f 1843 ; Planch., Sort, Donat., p. 22 et 227.

Var. a floribus panlo minoribus, odore alliaceo, foliis elliptico-oblongis basi in petiolulum brevem attenuati».

Les glandes qui occupent la base, du calice sont d*abord de couleur carminée avec un point blanc au centre, et verdissent après la chute des pétales.

Paohira fastuosa f- P. foliis 5-natis, foliolia obovatia, obtusis; pedunculo brevi, crasso, unifloro ; floribas magnis inodoris; calyce magno, primo subgloboso, dein ovoideo truncato, int«gerrimo, atro-rubro; petalis lineari-oblongis, rerolutis, extrorsum viridi-oleaginis, introrsum flavoferrugineis; tubo stamineo brevi, filamentis intense roseis ; antheris reniformibus ; atigmatibus 5 cylindraceis brevibns. — Descript. ex DC. et icon splendida a CI. D« Levaasenr depicta. — H. Mus. Par.

Hab. Mexico.

Carolinea fastuosa, DC, Prodr., l, p. 478.

Paohira maorooarpa f.

P. foliis subpereanantibus 5-7-nati8, foliolis oblongis, subsessilibus, coriaceis; petiolo communi brevi, tereti, vertice non incraasato, calyce subcupulari, intègre, glanduloso, oleaglno-velutino ; petalis extrorsum oleaginis, marginibus leviter undulatis, introrsum flaTidis; tubo stamineo glabro, filamentis inferne albidis superne styloque roseis; fructu magno, oblongo (15-20 cent, longo, 12-14 lato), extrorsum lurido, rimoso, introrsum sericeo; aeminibus magnis, irregularibus, testa pergamacea rufa, reticulato-venosa. — H. Mus. Par.

Hab. Mexico. — Vulgo Zapote reœntador.

Carolinea macrooarpa. Cham., Linn., 1831, p. 423.

Pachira macrocarpa, Cham., FI. det serres, XXII, p. 166; yidi 7. cuit. Hort. Hamma; floret autumno.

Paohira Commersonii, Pl.

P. foliis 5-7-natis, foliolis obovato-oblongiav. elliptico-oblongis plus minusTe acaminatis, basi rotundatis, in petiolulum attenuatia, glaberrimis; petiolo communi ci'assitndine pennes corvinsB, apice in discum glabrum dilatato; calyce cyathiformi, obscure denticulato 8 cent, longo, velutino, oleagino; petalis linearibus longissimis, canaliculatis, recurrato-contortis, Dube intactili velutino-oleaginis; tubo atamineo 8-10 cent, longo, glabro; stylo glabro, apioe subincrassato iobulatoque.

Hab. Brasilia, in suburbiis SebaatianopoUtaniis (Commerson ; iter perisphœricum Junio 1767).

Bombax grandiflorum, Cav., Diss.^Y^ t. 154, quoad folium. Corolla Bombacis.

Pachira Commersonii, Pl., H<trt. Donat,

Paohira speoiosa, Ta. et Pl.

P. foliis 7-natis, foliolis cuneato-oblongis, apice leviter retusis v. emarginatis, mucronulatis, nitidis, in petiolulum brevissimum attenuatia; petiolo communi tereti, apice Yix dilatato ; calyce cyathiformi, tomento rufidulo induto ; petalis linearibus (25 cent, long.), extrorsum luteacenti-albis, supra médium

GU5TAVIA INSIGNIS

(«U'iiiliir ou (iiillllH- '

GUSTAVIA INSIGNIS, Hook.

LecythideaB.

CHARACT. GENER. — Qustavia, Linn., Aftiœn, Âcad,, VIII, 266, t. 5(Pirigara, Aubl., Pi Qui,, 487, t. 192 et 193). — Lalycis tubus tnrbinatas, supra ovarium vix productas ; limbu8 nunc integer v. obsolète 4-1 obus, nunc 4^partituB. Petala 6-8, subsequalia. Stamina plurima ad v. intra marginem disci annulati v. late capulati pluriseriatlm inserta, fîlamentis BSpe paululum dilatatis ; antherse lineares, basiûise, loculis parallelissuperne porc oblongo T. rima brevi dehiscentibus. Ovarium inlerum 4^1ocuUu« ; Stylus brevissimus, ssepius coni- CQs. stigmate sulcato. Bacca fibrosa, calycis limDo coronata v. umbilicata. Semina pauca, fUnicuIo loDgo incrassato plicato suBpensa, oToidea, testa crassa coriacea ; embryo semini confonnis, cotyledonibus magnis carnosis, radicula brevissima. — Arbores v. arbusculœ. Folia alterna ampla, saepiseime impunctata, serrata. Flores speciosi, pedunculis l-floris subum-

bellatis medio 2-bracteolatiB articulatisve. Species ad 11, Americse tropic» incolœ.

PoiT. in Mém, Mus, y XIII, 156, t. 5, 6, T— Berg in Linruea, XXVII, 441 et in Mart., FI, Bras.^ 469, t. 55 et 56. — BoL Mac,, t. 5069, 5239. Bbnth. et J-D. Hook., Gen. plant,, 1. 1723.

Confer etiam Miers in Transact, Linn, Soc,, vol., XXX, flde Hook.

CHARACT. SPECIF. — a G. floribus 6-petalis, calyce 6-lobo lobis rotundatis pedunculo glaberrimo, ovario aptero, foliis obovato-laneeolatis acuminatis spinuloso-serratis basi attenuatis, bracteis âoralibus ad basim ovarii. n Hook.

OnsfATla InalsBls, HoOK. in Bot, Mac,, vol. LXXXIV, tab. 5069. — Journ, d'hort, prat. de Bruxelles, vol. III (ann. 1866), p. 6, cum icon. e Botan, Magaz, iter.

C'est au roi Gustave III de Suède et non, comme on pourrait le croire, à l'illustre Gustave-Adolphe que Linné, par une flatterie de conteçiporain, dédia, en 1775, ce magnifique genre de plantes. La raison apparente de cet hommage du sujet au souverain est que l'espèce originelle, nommée Chistavia augusta, faisait partie du petit herbier de Surinam, dont le roi avait

&it don au prince des botanistes. A la rigueur, peut-être, l'ordre des dates devrait-il donner la priorité au nom de Pirigara que notre compatriote Fusée Aublet avait, juste la même année, donné à ce même genre. Mais, dans ce cas, le sentiment de la majorité des botanistes s'est déclaré pour le nom historique de Gustave, contre le nom obscur et bizarre, emprunté par

spiraliter contortis ; tubo stamineo tomento tenui indato, stam. fllamentis candidis ; stylo flliformi, stamina œquante, apice brevissime 5-fldo. — H. Mus. Par.

Volgo Mauricio.

Hab. secDs Rio Ma|?dalena.

Pachira speciosa. Tr. et Pl., Ann, Se, nat., 4« 8ér., XVII, p. 319.

Paohira oleaglna f.

P. foliis 5^7-nati8. foltolis perennantibus, elliptico-oblongis, obtusiusculis v. breviter acomioatiSf basi in petiolulum brevem attenuatis, petiolo corn m uni cylindraceo nec vertice incrai^sato, leyiter Jepidoto-farinaceo ; calyce campanulato , irregulariter flsso , Riabro, eglanduloso ; petalis iioeari-Ioricatis, acutiusculis, marginibus cito involutis oleaginis; tubo stamineo glabro, albido; stylo flliformi, glabro ; fructu o?ato, breviter pedunculato, ô'Bulcato, Isevi, oleagino; seminibua

sphsericis, magnitude avellanss, testa ochroleuca, reticulato-venosa. — H. Mus. Par.

Hab....; vid. viv. in hort. Hamma Àlgeriensi cul ta.

Pachira à fleurs blanches, N. Doumet, Bev» hort., 1866, p. 208, tab. et icon. xylogr. (non Pachira alba, Lodd. nec Hook., etc.).

Paohira pulohra, Pl. et Lind.

P. foliis foliolis lanceolatis v. oblon<'

go-lanceolatis, obtusis, subtus anguste marginatis, basi in petiolulum attenuatis (5-7 cent, longis) ; calyce campanulato, irregulariter lobiilato, lobulis mucronulatis ; petalis linearilanceolatis, obtusis, erectis v. patulis, extrorsum oleaginis roseoque tinctis; tubo stamineo cylindraceo, glabro, 2-3 cent, longo ; stylo stamina vix superante, villoso. — H. Mus. Par.

Hab. Nova-Grenada, Prov. Ocaîïa (SchUra).

Pachira pulchra, Pl. et Lind., Ann, Se, nat,^ A* série, XVII, p. 320.

GUSTAVIA INSIGNIS, HooK.

l'auteur de l'histoire des plantes de la Guyane à la langue des naturels du pays.

Confiné dans les régions les plus chaudes de l'Amérique méridionale, ce genre compte un petit nombre d'espèces, soit arbres, soit simplement arbustes, dont les feuilles alternes et dentées rappellent les Théophrastées bien plus que les Myrtacées. Aussi bien les Gustavia, comme les £ertholletia et le reste des Lécythidées, forment-ils un groupe à part à côté des Myrtacées proprement dites. C'est à ce groupe que se rattache, à mon avis, le curieux genre NapoUona, de l'Afrique tropicale, que M. Miers rapproche des Sapotacées.

Encore peu communes dans les serres et surtout y fleurissant rarement, les espèces de Chistavia, quoique peu nombreuses, sont, on peut le dire, mal connues. Celle que la Flore reproduit ici d'après le Botanical Magazine et pour laquelle feu Sir William Hooker avait d'abord adopté le nom à'insigniSy emprunté à son introducteur M. Linden, celle-là, dis-je, a été considérée plus tard par Hooker lui-même comme

n'étant autre que le Gustavia urceoïata de Poiteau, dont elle ne diflërerait que par le développement un peu plus grand du calice. Or, en comparant les deux figures, Gustavia insigms du Botanical Magazine et Gustavia urceoïata de Poiteau, des mémoires du Muséum, il me semble impossible d'admettre qu'elles représentent le même type. Chez Yurceolata, en effet, c le calice, > écrit Poiteau, « n'est qu'un petit rebord tronqué sans divisions ou dents apparentes ; chez le (xustavia insignis^ elles sont parfaitement marquées, présentant une forme semi-ovale et triangulaire; de plus, les bractéoles, chez le premier, siègent à peu près à mi-longueur des pédicelles, qui sont groupés au nombre de 2 à 6 au sommet des ramuscules florifères ; chez le second, les mêmes bractéoles sont contiguës à la base du calice, et les fleurs, à pédicelles bien plus courts, paraissent être le plus souvent solitaires. »

A vrai dire, la figure originale du Gustavia augusta telle que l'a donnée Linné dans ses Amosniiates academica, rappelle beaucoup celle du Gustavia

Paohira nitida, Kth.

P. foUifi 7-8-Dati8, foliolis oblongi?, acatis, coriaceis, Dltidis, subtua glaucis, bas! in petiolam teretiusculum decurrentibus ; petiolo commuai graciU ; calyce campanulato, truncato, crasso, flavo-virescentô, glanduloso ; petalis 5, linearibus, acutis, longissimis, subspiraliter tortis ; tubo stamineo caraoso 3 cent, longo, per phalanges iO-15 diviso, fllamentis fiUformibus, rubris ; stylo filiformi, inferne albido, superne rubro. — El. Mus. Par.

Hab. in locis inundatis ad ripam Pimichin, in ter Jayita et Rio Negro (Missiona del Alto Orinoco).

Pachira nitida, Kth., Nov. çen,, V, p. 235.

Paohira arenaria, A. Juss.

P. foliis....; floribus longiuscule pedanculatis ; calyce parvo« lœvi, subpruinoso, cyathiformi, irregulariter lobulato; petalis linearibus oleaginis ; stylo glabre. — H. Mus. Par.

Hab. Brasilia in arena alba quartzoza prope pagum Nossa Snra da Penha (Minas Novas).

Pachira arenaria, A. Juss., FL aras» tnend», p. 556 J.

Paohira insignis, Sw.

P. foliis 5-7-nati8, foliolis oboTato-oblongis, subsessilibus, utrinque glabris, U2-pedaliba8 ; calyce cyathiformi, uuciali, subtruncato, extrorsum tomentoso, fusco-viridi ; petaUs latolinearibus, acutiS; carnosulis, eztrosum rabro* ferrugineis, introrsum ruberrimis glabris; tubo stamineo rubro ; stylo ruberrimo ; fructa subrotundo coriaceo-lignoso, magnitudiae capitis infantis; seminibus magnitudine castaneorum, facieque et gustu. — H. Mua. Par.

Hab. AntiUis?

CaroUnea insignis, Sw.,J^/.tiu{.ocettf.,p.l202.

Paohira minor f .

P. foliis 5-7-natis, foliolis obovatis, obtaaiSy nervo medio crasso, in petiolulum attenaato; petiolo corn muni apice incrassato discoideoqae: calyce tubuloso, obsolète 5-dentato, cum pe^ dunculo longiusculo attenuato, eglanduloso (?); petalis linearibus, subfalcatis, utrinque oleaginis ; tubo stamineo inferne viridi, tubuloso dein in filamentis purpureis diviso; stylo stamina subaequante, apice brevissime &>lobalato.

GUSTAVIA INSIGNIS, Hook.

ureeoléria de Poiteau : ce sont, chez les deux, les mêmes pédicelles allongés et les mêmes bractéoles insérées loin de la fleur. On s'étonne même que Poiteau, dans son Mémoire d'ensemble, n'établisse aucun rapprochement entre deux espèces tellement voisines qu'on peut les supposer être identiques, comme l'admet, du reste, Otto Berg en leur donnant comme synonyme le Cfnstavia insignis de l'herbier de Willdenow.

M. Hemsley, d'autre part, dans une récente brochure [Diagnoses plant, nov., etc. London, in-8®, 1878), donne le Gustavia insignis du JBotanical Magazine, comme un simple synonyme du Oustama superba de Berg (in Linnœa^ XXVII, p. 444) ou Pirigara superia de Humboldt, Bonpland et Kunth. Mais les mêmes raisons qui me font regarder comme peu probable l'identité des Gustavia insignis j Linden (non Willdenow) et augusta^ subsistent aussi fortes contre l'identification de cet insignis et du superba de Berg. Ce dernier, en effet, évidemment voisin de Yaugusta, est du groupe des espèces à calice sans dents apparentes et à bractéoles distantes des fleurs; par conséquent, il est bien distinct de la plante ici figurée.

C'est par la Belgique que cette superbe plante a fait son entrée dans les serres. D'après sir William Hooker, elle aurait déjà figuré, dès 1855, dans

le catalogue de son heureux introducteur M. Linden. Mais sur le catalogue en question, comme sur ceux de 1857 et 1858, nous ne voyons mentionnés que les Cfustavia speciosa et Leopolii.

Comme, d'après sirWilliam (sans parler du 0%stama augusta qui n'est mentionné que pour mémoire in Bot, Magazine^ tab. 5239), le Chistavia Leopoldi ne serait autre que le GWtavia pterocarpa de Poiteau, on pourrait croire que le Gustavia speciosa de Linden est devenu, en passant la Manche,le Oustavia insignis des jar-^ dins anglais. Or, comme ce n'est sûrement pas le Pirigara (ou Gv^tavia) speciosa de Humboldt, Bonpland et Kunth, nous lui laisserons le nom dHnsignis, Hooker, en faisant observer que Vinsignis de Willdenow est donné, par Berg, comme un synonyme du Gttstavia augusta de Linné.

Il va sans dire que les plantes de ce genre ne peuvent s'élever et fleurir qu'en serre chaude. Elles y réclament, au moment de leur végétation la plus active, des arrosages copieux. Quelquesunes fleurissent sans avoir atteint des dimensions considérables et, sous le rapport de l'espace, sont moins exigeantes que ne le seraient des arbres des forêts vierges des tropiques.

Hab

CaroUnea minor, SiMS, Bot, Mac,, t. 1412 ; DC., Prodr,, I, p. 478.

Faohira Loddigesil f .

P. foliis 5-Dati8, foliolis lanceolatis v. linearilanceolatis, sessilibus ; floribas fk*agraDtiba8 ; calyce cyathiformi, truncato, integerrimo ; peialia extrorsum roseie, introrsum albidis ; tubo ëtamineo petalis dimidio breviore, staminiboB valde inaequalibus, antheris flavis ; stigmate trilobulato.

Hab.Ântinis? Ins. Saint- Vincent (Anderaon).

Carolinea insignis, Lodd., Bot, Caè,^ 1004, (non SfoarU), C. princeps, Hort. (non L. f.).

PiaohiTa braoteolat», -f,

P. ramis crassitudine pennse anserinse, cor-

tice fascescente lenticellis insperso; foliis ;

floribus 89plu8 geminis, parvis, termina-

libus; calyce parvo, campanulato, glabro, cum pedunculo brevi attennato, bracteoUs cordatis stipato ; petalis linearibus (10 cent, longis), extrorsum oleaginis, introrsum albidis; tubo staminée brevi, filamentis capillaceis; stylo glabro. — H. Mus. Par.

Hab. Venezuela, Ângostnra, Monte Zamuro (CI. de Grosoudry, n» 13, 1864).

Faohira flessilis, Bnth.

P. foliis 5-7-natis, foliolis obovatis, obtusia V. leviter emargioatis, mucronulatis, penninerviis, sessiUbus, glabris; petiolo communi gracili vertice non dilatato 4-12 cent. longo, crassitudine pennae corvinœ ; calyce campanulato, obsolète denticulato, glabro, cum pedunculo continue glanduloso ; petalis linearibus, utrinque oleaginis; tubo staminée cylindrico, gracili, glabro, in phalangibus pluribus divise. -~ H. Mus. Par.

MISCELLANÉBS.

Hab. Panama, iusula Tabago.

Nom. ▼ernaculum CalabazuelOy sec. Seemann.

Pachira aogasta, Dachassaing, Mu. in Eerb. Mus. Par,

Carolinea seasilis, Bmth., Coll. Sutton Eapes, n» 478.

Paohira Fendleri, Seem.

tt P. caule aculeato, foliis ; calyce

truncato, macronato, 5-denta^o, ferrugineotomentoso; petalis extroraum ferrugineo-tomentosÎB, inti'oi'sum albis, pubescenti-tomentosis; tubo fitamineo villoso, pilis retrorsoadpressis, antheiis oblongo-reniformibuB; stylo glabro; seminibus nigro-punetatU. »

Hab. Panama, Chagres (Fendl., 310).

Nom. ^ernaculom Cedro espinoM.

Pachira Fendleri, Seem., Bot, of Herald, p. 83.

Paohira hnmilis, Spbuce.

P. foliis 3-nati8, folioll8oblon>?i8, acuminatia T. obtusis, basi in petiolulum brevem, glabrum, attenaatis; petiolo commun! gracili, glabro, foliis multo breviori; pedunculo unifloro, elongato, glabro; calyce parvo integro, glaberrimo; petalis angustissimis utrinque pube intactili Tostitis; tubo stamineo gracili glabro, Ûlamentis capillartbue. — H. Mus. Par.

Hab. Brasilia septentrionalis prope San Carlos, ad Rio negro.

Pachira humilis, Spbuce, Mss, (ezaicc. 3135).

Species non satis nota.

Paohira afiOms f.

P. foliia ; pedunculo calycem cylin-

dricam coiîaceum crassum basi quinqueglan-

dalosam triplo soperante; petalis erectis; staminum tubo calyce multoties longiore, antheris linearibas supra basin affixis; stylo basi tomentoso. — Flos extus yirescenti-fnsco-fulviu, intus albus.

Hab. Brasilia in aquaticis Archipelagi Paraënsis.

Carolinea affinis, Mart., Nov, G-en.y p. 85.

Pachira longiflora f-

P. foliis ; pedunculo calycem cam-

panulatum coriaceum ci-assum ba&i multiglandulosum duplo superante; petalia patentireflexis, stamioum tubo calyce triplo longiore, antheris nniformibus; stylo glabro. — Flos olivaceo-virescens, intus albus, totaa tomentosus.

Hab. Brasilia in silvis œstu aphyllis ad Reacho do Fogo et Formigas in deserto Prov. Minas Geraës.

Carolinea longiflora, Mabt., /. c, p. 86.

Paohira oampestris f.

P. foliis quinatis t. rarius ternatis, obo^atoobloDgis, obtusiusculis utrinque glabris, pedunculo calycem multiglandulosum œquante; petalis erectis, staminum tubo calyce subbreviore, antheris uniformibus; stylo glabro. — Corolla extus viridi-olivacea v. rubens, intus virescentialbida.

Hab. Brasilia in campis editis et ad marginem silvarum inter Tapanhoa et villara do Principe.

Carolinea campestris, Mabt., /. c, p. 86.

Février 1880.

J. DECAIS24E.

t 2279. Les Bégonias tubéreuz.

L'origine des Bégonias tubéreux remonte à l'introduction de certaines espèces qai ont donné, à la suite de semis et de croisements, les variétés actuelles. Ces espèces sont toutes originaires de l'Amérique méridionale, et, pour parler avec plus de précision, de Tun ou de l'autre versant de la chaîne des Andes, où elles se trouvent presque toutes sur le versant oriental de la chaîne, en Bolivie, à des altitudes de 2,000 à 3,000 mètres et plus encore. Ces espèces âont aujourd'hui au nombre de onze, dont quatre principales, les Beçonia boliviensis, Pearcei, VeUehii et ros/Bjlora, et sept qu'il importe aussi, pour être complet, d'énumérer, savoir :

les Bégonia octopetala, rosacea, Clarkei, geraniifolia, cinnabanna, Davisi et Frœhelii. Je dois donner ici quelques détails sur chacune d'elles, en les nommant selon Tordre de leur introduction.

La plus ancienne est le Beçonia octope-

tàla L'Her. {Stirp. nov., 101; Flore des serres, tab. 2056-2057; — B. grandi flora Knowl. et West., The Floral Cabinet, I, p. 54, tab. 25), récemment introduit à nouveau du Pérou par M. Roezl. Cette espèce, que j'ai vue vivante chez M. Thibaut, fleurit rarement, et il n'est pas probable qu'elle soit pour beaucoup dans les hybridations.

Le B. çeraniifoUa Hook. {Bot. Alag., tab. 3387), connu aussi depuis longtemps, a été retrouvé, en 1876, par M. Ed.

André, sur le mont Amancaës, près de Lima.

LeB. einnabarina Hook. f. (Bot. Maç.^ tab. 4483 ; Paxton, Mac. qf Bot., septembre 1849, p. 228, eu m icône et p. 253; Flore des serres, 1849, tab. 530), non V. Lemoine {B. aurantiaea Hort. olim), originaire de Bolivie où Weddell Ta plusieurs fois rencontré, a été introduit par Bridges en Angleterre où il a fleuri chez

ÏÏk:

ISi

'ré

Page 1