Supr. lin. scilket humanum yenus
ABRÉGÉ E\ VERS DE L'iNTROD. ET DES CATÉG. 323
Cum quis ait : Socrates, complexio ni fit adh?erens, Disputât ut Socrates, Socrates non disputât atque? llaml hoc nos etiam tacitos transire licebit Opponi mala posse malis contraria; namque Sunt mediata mali qusedam, velut ecce liquebit Inter plusque minus justum. Mediam sibi justum Elegit sedem; quod babet nomen médiocre.
De priore.
Quinque modis dici prius ex hoc rite patescit, Quorum primus hic est, cum tempore quis prior esse Dicitur, ut Sanson prsecedit tempore Salmon. Ille secundus erit qui débet id omne priori Ipse quod est, veluti débet binarius uni. Namque duo non sunt, nisi pnecedat prior unus. Tertius est autem constans, ut in ordine quodam. In libris etenim scribendis littera primum, Syllaba deinde, locum post dictio quserit habere. Ex his sermonum corpus componitur omne.
Vulgaris quartus nimis a doctis reprobatus, Ut re majores cum dicimus esse priores; Ut quoties pariter duo sunt, potius tamen hoc est Esse quod alterius facit; hinc, uti constat apertuin, Si sit homo, mox nos animal concedimus esse, Quod ratione vigens, risus capax, moriatur, Quamvis hfec recte duo convertantur utrinque. Sed quoniam ratio constare nequivit aperta, Ni verax hominis natura prius patuisset, Ex his propterea quœ verti diximus in se, Jure videtur homo sedem retinere prioris.
De siniul.
De simul et motu restât nos solvere votum. Sed simul in ternas prior (est) divisio formas; Quarum prima palet, quantum quimus meminisse, Cum duo sunt tempus quibus est communis et ortus, Ut calor et splendor solari luce videntur. Qu;e sequitur species sic discutienda liquescet, Cum per naturam simul existant duo qiuedam
Alterius juri quorum neulrtim dabit ut sit, Ut si sit simplum pariteTque duplum liqucl esse; Illud al bis tan tu m clat so!a relatio quod sunt. Terlia ponc subit, quisquam quotiens ea jungit Quœ sunt ejusdem generis manantia fonte, Una natura, sed non concordia forma, Mulus ut atque caper manant simul ex animali, Quorum discordant species, cum sit genus unum.
De speciebus motus.
Post hœc quot species sint motus scire volentes, Ex hoc ter binas noscant procedere formas, Nomina sola quibus damus, et nibil addimus bis plus. Qute quia metrica vis prohibet sermone latino, Sit licitum petimus nos saltem promere grœco. Auxesis1, megesis 2, genesis 3, ftoras ', aliusis 5, Et kata ton foras °, metabeles ' associata, Congrua désignant bis ternis nomina formis.
Hœc, pater, ex nostro quee paupere carpsimus horto, Apposila modica tu clemens suscipe mensa.
TRADUCTION INÉDITE DU PHÉDON, DU XIIe OU DU XIIIe SIÈCLE.
Le manuscrit de Sorbonnc \\\~, du treizième siècle, in-4°, renferme uue traduciion latine du Pliédon. C'est la seule version que nous connaissions du Pliédon
