ESSAI D'UNE LEGENDE DE SAINT SÉVERIEN

Severianus, secundùm perantiquam Ecclesiae Gabalitanse traditionem , à sancto Martiale Lemovicensium apostolo, antè missionem sancti Privati, hujus-ce regionis evangelisandœ onus suscepit. Fertur ab i!lo antislite conversum fuisse regulum Gabalitani pagi seu comilem qui, liberis orbalus, eam provinciam Severiano et ejus in eàdem sede episcopali successoribus temporaliter possidendam et gubernandam tradiderit. lïaud diuturno tempore apud Gabalos ministerium apostolatùs implcvisse videtur Severianus, et quo mortis génère è vivis excesserit incertum est. Illius acta authentica hactenùs reperire non licuit. At summoperè attendendum est eum nominatim ut potè Gabalorum in Galliâ episcopum ncquaquàra è djpticho sanctorum expunctum fuisse, sed alium Sevcrianum qui sancti Joanais Chrjsostomi invidiosus persccutor fuetit et Gabalensis in Syria, quarto saeculo , episcopus. Antistitis utriusque necnon et sedis consonantia vocalis quibusdam fucuni fecit ut unicura Severianum extitisse malè priesumpserint. Antiquitùs sancti Severiani Gabalorum episcopi in Galliâ festivitas solila fuit celebrari apud 3Iimatenses è Comrauni confessorum. Sed quiim a Romana liturgià versus médium sœculi elapsi declinavit Ecclesia Mimatensis, nomen Severiani è sacris illius dyptichis penitùs evanuit. Jam vero, rébus raalurè perpensis, cultus sancti Severiani ad pristinos honores renovatus est.