Toulouse

104 ΣΤΡΑΒΩΝΟΣ BIBA. A.

βίον, ὡς ἱερόσυλον ἐχόληθέντα ὑπὸ τῆς πατρίδος, διαδόχους δ᾽ ἀπολιπόντα παῖδας, ἃς cuvé6n χαταπορνευθείσας, ὡς εἴρηχε Τιμαγένης, αἰσχρῶς ἀπολέσθαι". Πιθανώτερος δ᾽ ἐστὶν ὁ Ποσειδωνίου λόγος * τὰ μὲν γὰρ εὑρεθέντα ἐν τῇ Τολώσσῃ χρήματα μυρίων που χαὶ πενταχισχιλίων ταλάντων γενέσθαι φησί, τὰ μὲν ἐν σηχοῖς ἀποχείμενα, τὰ δ᾽ ἐν λίμναις ἱεραῖς, οὐδεμίαν χατασχευὴν ἔχοντα, ἀλλ᾽ ἀργὸν χρυσίον χαὶ ἄργυρον - τὸ δ᾽ ἐν Δελφοῖς ἱερὸν χατ᾽ ἐχείνους ἤδη τοὺς χρόνους ὑπάρξαι χενὸν τῶν τοιούτων, . σεσυλημένον ὑπὸ τῶν Φωχέων χατὰ τὸν ἱερὸν πόλεμον " εἰ δὲ χαί τι ἐλείφθη, διανείμασθαι πολλούς - οὐδὲ σωθῆναι δὲ αὐτοὺς εἰχὸς εἰς τὴν οἰχείαν, ἀθλίως ἀπαλλάξαντας μετὰ τὴν ἐκ Δελφῶν ἀποχώρησιν χαὶ σχεδασθέντας ἄλλους ἐπ’ ἄλλα μέρη χατὰ διχοστασίαν. ᾿Αλλ᾽, ὥσπερ ἐχεῖνός τε εἴρηκε χαὶ ἄλλοι πλείους, ἡ χώρα πολύχρυσος οὖσα χαὶ δεισιδαιμόνων ἀνθρώπων χαὶ οὐ πολυτελῶν τοῖς βίοις πολλαχοῦ" ἔσχε θησαυρούς - μάλιστα δ᾽ αὐτοῖς αἱ λίμναι τὴν ἀσυλίαν παρεῖχον, εἰς ἃς χαθίεσαν ἀργύρου ἢ χαὶ χρυσοῦ βάρη. Οἱ γοῦν Ῥωμαῖοι κρατήσαντες τῶν τόπων ἀπέδοντο τὰς λίμνας δημοσίᾳ καὶ τῶν ὠνησαμένων πολλοὶ μύλους εὗρον σφυρηλάτους ἀργυροῦς. Ἐν δὲ τῇ Τολώσσῃ χαὶ τὸ ἱερὸν ἦν ἅγιον, τιμώμενον σφόδρα ὑπὸ τῶν περιοίχῶν, χαὶ τὰ χρήματα ἐπλεόνασε διὰ τοῦτο πολλῶν ἀνατιθέντων xai μιηδενὸς προσάπτεσθαι θαρροῦντος.

1. V. Justin, ἐδέά. Justin (Trogue-Pompée) et Strabon semblent avoir puisé aux mêmes sources.

2. Après πολλαχοῦ, on lit ordinairement τῆς Κελτιχῆς, qui est inutile et doit être supprimé.

3. Sur les temples considérés comme lieux de dépôts pour les trésors des particuliers, v. Hérodien, I, p. 22, édit. H. Estienne 1581, in-fol. — 11 s’agit du temple de la Paix incendié sous le règne de Commode.

STRABON, LIV. IV. NARBONITIDE; OR TOLOSATE. 405

sa patrie comme sacrilége et ayant laissé pour héritières des filles qui, à ce que rapporte Timagène, condamnées à la prostitution, moururent dans la honte. La version de Posidonios est plus croyable : suivant lui, les richesses trouvées à Tolosse se montaient à quelque chose comme quinze mille talents, tant celles qui avaient été déposées dans les sanctuaires que celles qui avaient été jetées dans les lacs sacrés : c’étaient des matières qui n’avaient reçu aucune façon, de l'or et de l'argent bruts; le temple de Delphes, en ces temps-là, était déjà dépourvu de pareils trésors, pour avoir été pillé par les Phocidiens pendant la guerre sacrée. S'il y était resté quelque chose, bien d’autres mains se l’étaient partagé. Il n’était pas probable que ces étrangers fussent rentrés sains et saufs dans leur pays, étant tombés, après leur retraite de Delphes, dans la misère, et s'étant dispersés, les uns d’un côté, les autres de l’autre, à cause de leurs dissensions. Mais, dit Posidonios et bien d’autres avec lui, comme la contrée est riche en or, que les habitants sont superstitieux et n’ont rien de somptueux dans leur genre de vie, il s’y était formé en maints endroits des trésors. Les lacs avaient été pour eux des lieux particulièrement sûrs où ils jetaient leur argent ou même leur or en lingots. Les Romains donc, s’étant rendus maîtres du pays, vendirent ces lacs comme parties du domaine de l’État, et plusieurs de ceux qui en avaient acheté y trouvèrent des masses d’argent battu, en forme de meules. À Tolosse, le temple était sacro-saint, profondément vénéré des peuples d’alentour : de là les richesses qui s’y étaient accumulées, en raison du grand nombre des offrandes et de la crainte qui empêchait αν toucher.

106 ΣΤΡΑΒΩΝΟΣ BIBA. A.

44. Ἵδρυται δ᾽ ἡ Τολῶσσα κατὰ τὸ στενώτατον τοῦ ἰσθμοῦ τοῦ διείργοντος ἀπὸ τῆς χατὰ Νάρόωνα θαλάττης τὸν ὠχεανόν, ὅν φησι Ποσειδώνιος ἐλάττω τῶν τρισχιλίων σταδίων. ἴλξιον δ᾽ ἀντὶ πάντων ἐπισημήνασθαι πάλιν ὅπερ εἴπομεν πρότερον, τὴν ὁμολογίαν τῆς χώρας πρός τε τοὺς ποταμοὺς χαὶ τὴν θάλατταν τήν τ᾽ ἐχτὸς ὁμοίως χαὶ τὴν ἐντός - εὕροι γὰρ ἄν τις ἐπιστήσας οὐχ ἐλάχιστον μέρος τοῦθ᾽ ὑπάρχον τῆς τῶν τόπων ἀρετῆς, λέγω δὲ τὸ τὰς χρείας ἐπιπλέχεσθαι τὰς τοῦ βίου μετὰ ῥαστώνης ἅπασι πρὸς ἅπαντας χαὶ τὰς ὠφελείας ἀνεῖσθαι χοινάς, (Cas., Ρ. 189.) μάλιστα δὲ νῦν, ἡνίκα ἄγοντες σχολὴν ἀπὸ τῶν ὅπλων ἐργάζονται τὴν χώραν ἐπιμελῶς, χαὶ τοὺς βίους χατασχευάζονται πολιτικούς : ὥστε ἐπὶ τῶν τοιούτων χἂν τὸ τῆς προνοίας ἔργον ἐπιμαρτυρεῖσθαί τις ἂν δόξειεν, οὐχ. ὅπως ἔτυχεν, ἀλλ᾽ ὡς ἂν μετὰ λογισμοῦ τινος διαχειμένων τῶν τόπων. Ὁ μέν γε Ῥοδανὸς πολύν τε ἔχει τὸν ἀνάπλουν χαὶ μεγάλοις φορτίοις χαὶ ἐπὶ πολλὰ μέρη τῆς χώρας διὰ τὸ τοὺς ἐμπίπτοντας εἰς αὐτὸν ποταμοὺς ὑπάρχειν πλωτοὺς καὶ διαδέχεσθαι τὸν φόρτον πλεῖστον. Ὁ δ᾽ “Apap ἐχδέχεται χαὶ ὁ Δοῦδις ὁ εἰς τοῦτον ἐμόάλλων, εἶτα πεζεύεται μέχρι τοῦ Σεχοάνα' ποταμοῦ, κἀντεῦθεν ἤδη χαταφέρεται εἰς τὸν ὠχεανὸν χαὶ τοὺς Anéoblouc χαὶ Καλέτους", ëx δὲ τούτων εἰς τὴν Βρεττανικὴν ἐλάττων ἢ ἡμερήσιος δρόμος ἐστίν". Ἐπεὶ δ᾽ ἐστὶν ὀξὺς καὶ δυσα-