ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ͂ ΚΡΑΣΣΟΣ, KE

XXV. (Wech., p. 558.) ..... Λαῤὼν οὖν ὁ νεανίας (Κράσσος) ἱππεῖς τε χιλίους τριαχοσίους, ὧν οἱ χίλιοι παρὰ Καίσαρος ἦσαν, χαὶ τοξότας πενταχοσίους χαὶ τῶν ἔγγιστα θυρεοφόρων ὀχτὼ σπείρας, περιήγαγεν" εἰς ἐμθο- Av. Τῶν δὲ Πάρθων οἱ περιελαύνοντες, εἶτε τέλμασιν" ἐντυχόντες, ὡς ἔνιοί φασιν, εἴτε λαξεῖν᾽ τὸν Κράσσον ἀπωτάτω τοῦ πατρὸς’ στρατηγοῦντες, ὀπίσω στρέψαντες ἐδίωχον". Ὁ δὲ βοήσας" ὡς οὐ μένουσιν οἱ ἄνδρες, ἤλαυνε χαὶ σὺν αὐτῷ Κηνσωρῖνός τε χαὶ Μεγάδαχχος, ὁ μὲν εὐψυχίᾳ χαὶ ῥώμῃ διαφέρων, Κηνσωρῖνος δὲ βουλευτικὸν ἔχων ἀξίωμα καὶ δεινὸς εἰπεῖν, ἑταῖροι δὲ Κράσσου χαὶ παραπλήσιοι χαθ᾽ ἡλικίαν. ᾿Επισπομένων δὲ τῶν ἱππέων οὐδὲ τὸ πεζὸν ἀπελείπετο προθυμίᾳ χαὶ χαρᾷ τῆς ἐλπίδος..... Οὕτω δὲ πολλῶν ἀποθνησχόντων, ἄπραχτοι χαὶ οἱ ζῶντες ἦσαν πρὸς ἀλχήν..... (Wech., p. 559.) Αὐτὸς οὖν (ὁ Πόπλιος Κράσσος) τοὺς ἱππεῖς παρορμήσας προσέὅαλε μὲν ἐρρωμένως καὶ συνῆψε τοῖς ἀνδράσιν, ἦν δὲ ἄνισος ἔν τε ταῖς πληγαῖς χαὶ τῷ φυλάττεσθαι, παίων μὲν ἀσθενέσι χαὶ μιχροῖς δορατίοις θώραχας ὠμοδύρσους καὶ σιδηροῦς, παιόμενος δὲ χοντοῖς εἰς εὐσταλὴ χαὶ γυμνὰ