An de Rome 667, av. J.-C

326 HAOYTAPX. T'YN. APET. ΚΓ. — POMAIK. KE.

βουλόμενος, χαὶ ἀποδύων ἀτρέμα τὸν νεανίσχον, εἶδε τοὺς παρὰ τοῦ βασιλέως προσθέοντας ἅμα, καὶ τοὔνομα τοῦ μειρακίου βοῶντας. Τὸν μὲν οὖν Βηπολιτανὸν ἡ πολλοὺς ἀπολέσασα φιλαργυρία διέσωσεν ἀπροσδοκήτως. Ὁ δὲ Πορηδόραξ χαταχοπεὶς ἄταφος ἐξεδέόληγτο, καὶ τῶν φίλων οὐδεὶς ἐτόλμησε προσελθεῖν. Γύναιον δὲ Περγαμιηνὸν ἐγνωσμένον ἀφ᾽ ὥρας ζῶντι τῷ Γαλάτῃ παρεχινδύνευσε θάψαι χαὶ περιστεῖλαι τὸν νεχρόν. Ἤσθοντο δὲ οἱ φύλαχες, χαὶ συλλαύόντες ἀνήγαγον πρὸς τὸν βασιλέα. Λέγεται μὲν οὖν τι al πρὸς τὴν ὄψιν αὐτῆς παθεῖν ὁ Μιθριδάτης, νέας παντάπασι χαὶ ἀκάχου τῆς παιδίσχης φανείσης, ἔτι δὲ μᾶλλον, ὡς ἔοικε, τὴν αἰτίαν γνοὺς ἐρωτικὴν οὖσαν ἐπεχλάσθη χαὶ συνεχώρησεν ἀνελέσθαι χαὶ θάψαι τὸν vexpôv ἐσθῆτα καὶ χόσμον ἐκ τῶν ἐχείνου λαῤφοῦσαν.

POMAIKA.

“XXV. (Wech., p. 269.) « Διὰ τί τὴν μετὰ χαλάνδας ἡμέραν χαὶ νόννας χαὶ εἰδοῦς ἀνέξοδον χαὶ ἀνεχδήμιητον τίθενται"; πότερον, ὡς οἱ πλεῖστοι νομίζουσι, xal Λίόιος ἱστορεῖ, μετὰ τὰς Κυϊντιλίας εἰδοῦς, ἃς νῦν Ἰουλίας χαλοῦσιν, ἐξάγοντες οἱ χιλίαρχοι τὸ στράτευμα περὶ τὸν

1. La question — agitée d'ordinaire parmi les érudits (quæri solet, * À. Gell., V, 18) — est posée à peu près de même dans les Muits attiq., L. c. A. Gelle y cite un passage de Verrius Flaccus résumant une délibération du sénat sur ce sujet.—Cf.Tacite, Hist., 11, xcr; Macrob., Saturn., 1, xv1, Ovid., 1, 57 et ss.