LIVRE IV

XLV. .... À l’arrivée chez eux? des Galates de Comontorios, 115 (les Byzanties) tombèrent en toutes sortes de vicissitudes.

XLVI. Ces [Galates] avaient quitté leur pays avec Brennos : ayant évité le danger de Delphes, ils étaient arrivés près de l’Hellespont. Mais au lieu de passer en Asie, ils étaient demeurés là, parce qu’ils aimaient le pays des environs de Byzantium. Puis, ayant vaincu les Thraces et fait de Tylè leur ville royale, ils mirent les Byzanties en un extrême danger. Dans les commencements, à toutes leurs incursions avec leur premier roi Comontorios, les Byzanties ne manquaient jamais de leur faire des présents, — jusqu’à trois mille, cinq mille et parfois même dix mille [statères|] d’or, pour préserver le pays de leurs ravages. Enfin on fut forcé de leur consentir le payement d’un tribut annuel de quatre-vingts talents‘, et cela dura jusqu’à

«1. La Gaule Cisalpine. — V. plus haut, CVI, p. 248-249. “ὦ. Les Byzantins. — An de Rome 475, av. J.-C. 279.

3. Si c’est de statères attiques qu'il est question, un statère de cette espèce valant 19 fr. 20, 3,000 st. — 57,600 fr.; 5,000 st. — 96,000 fr. et 10,000 st. = 192,000 fr. — Si c'est de statères de Cyzique, 1 st. — 26 fr. 98 c., 1,000 st. — 26,980 fr., etc.

4. Η est probable qu'il s'agit ici du grand talent attique évalué à 5,760 fr.; 80 talents font donc 5,760 X 80 — 460,800 fr.

260 IHOAYBIOY ΙΣΤΟΡΙΩΝ Δ

τελεῖν χατ᾽ ἐνιαυτὸν, ἕως εἰς Kaÿapov! - ἐφ᾽ οὗ κατελύθη μὲν ἡ βασιλεία, τὸ δὲ γένος αὐτῶν ἐξεφθάρη πᾶν, ὑπὸ Θραχῶν ἐκ μεταθολῆς ἐπικρατηθέν.....

ΧΙΥ͂ΠΙ. (Cas., p. 3518.) ..... Σέλευχος γὰρ Ô νέος, ὡς θᾶττον παρέλαδε τὴν βασιλείαν, πυνθανόμενος ΓΑτταλον πᾶσαν ἤδη τὴν ἐπὶ τάδε τοῦ Ταύρου δυναστείαν ὑφ᾽ αὑτὸν πεποιῆσθαι, παρωρμήθη βοηθεῖν τοῖς σφετέροις πράγμασιν. Ὑπερόαλὼν" δὲ μεγάλῃ δυνάμει τὸν Ταῦρον, χαὶ δολοφονηθεὶς ὑπό τε ᾿Απατουρίου τοῦ Γαλάτου χαὶ Νικάνορος, μετήλλαξε τὸν βίον. ᾿Αχαιὸς δὲ χατὰ τὴν ἀναγχαιότητα τὸν φόνον αὐτοῦ μετῆλθε παραχρῆμα, τοὺς περὶ τὸν Νικάνορα χαὶ τὸν ᾿Απατούριον ἀποχτείνας......-

LIL. (Cas., p. 317.) Καυάρου δὲ, τοῦ τῶν Γαλατῶν βασιλέως, παραγενομένου πρὸς τὸ Βυζάντιον, καὶ σπουδάζοντος διαλῦσαι τὸν πόλεμον, χαὶ διέχοντος τὰς χεῖρας φιλοτίμως, συνεχώρησαν τοῖς παραχαλουμένοις, ὅ τε Προυσίας, οἵ τε Βυζάντιοι. (Cas., p. 318.) Πυθόμενοι δὲ Ῥόδιοι τήν τε τοῦ Καυάρου σπουδὴν χαὶ τὴν ἐντροπὴν τοῦ Προυσίου, σπουδάζοντες δὲ χαὶ τὴν αὐτῶν πρόθεσιν ἐπὶ τέλος ἀγαγεῖν, πρεσδευτὴν μὲν ᾿Αρδίχην πρσέχειρίσαντο πρὸς τοὺς Βυζαντίους, Πολεμοχλῆν δὲ in ἔχοντα τριηρεῖς ὁμοῦ συναπέστειλαν, χ. τ. λ.

ΙΣΤΟΡΙΩΝ TIEMIITH.