An de J.-G

xà του αύτοκράτορος αναβιβάζεται ίνομα. Οδτος Ίουστινον χαΐ Νεοβιγάστην * στρατηγούς προβαλόμιενος χαΐ τάς Βρεττανίας έάσας, περαιουται Αμα των αύτου έπΙ Βονων(αν, πίλιν οΟτω καλϋυ(Αένην, παραθαλασσίαν καΐ πρώτην έν τοις των Γαλλίων όρίοις χειμιένην. "Ενθα διατρ(ψας, χαΐ δλον τόν Γάλλον χαΐ Άχότανον* στρατιώτην ίδιοπoιησά(JLεvoς, κρατεί πάντων των μερών της Γαλατίας μέχρι των "Αλπεων των (χεταξυ 'Ιταλίας τε καΐ Γαλατίας. 16. (Éd. Rothom., p. 181.) "Οτι Κωνσταντίνου τοΟ τυράννου καΐ Κώνσταντος του παιδός, δς πρίτερον μέν καϊσαρ, Ιπειτα 8έ καΐ βασιλεύς έκεχειροτ6νΐ}το, τούτων ήττηθέντων καΐ πεφευγίτων, Γερίντιος δ στρατηγός, τήν προς τ(ώς βαρβάρους άσμενίσας είρήνην, Μάζιμον τόν έαυτου παΐδα^, εις τήν των δομεστίκων τάζιν τελαΐντα, βασιλέα άνα-^ορεύει • είτα έπιδιώξας Κώνσταντα κατεπράξατο άναιρεθηναι, καΐ κατά πίδας είπετο διώκων καΐ τίν πατέρα Κωνσταντϊνον. Έν ώ δέ ταύτα έγίνετβ Κωνστάντιος καΐ Ούλ^ιλας-άποστέλλονται παρά 'Ονωρίου κατά Κωνσταντίνου. ΚαΙ καταλαβ<ίντες- τήν Άρήλατον*, £νθα τάς διατριβάς έποιεϊτο Κωνσταντίνος συν Ίουλιανω τω παιδί, ταύτην πολιορκουσι. ΚαΙ Κωνσταντίνος καταφυγών εις εύκτήριον πρεσβύτερος τότε χειροτονείται, 5ρκων αύτφ 6πέρ σωτηρίας δοθέντων. Και τοις πολιορκουσιν αΐ πύλαι της πόλεως άναπετάννυνται, καΐ πέμπεται συν τω υίφ Κωνσταντίνος προς *Ονώριον• Ό δέ μνησίκακων αυτοις

1. Zosim., VI, 2, ΊουστινιανΑν et Νεβιογάστην. — 2. Édit Rhot. *Αχύταρον. — 3. Τόν αυτοΟ οιχεΤον, Sozoïn., IX, 13 ; Maximum quemdam, P. Gros., VII, 42 ; Prosp. Aquit., Chronic. — 4. Sur les diverses formes anciennes du nom d* Arles, y. dans notre t. I, p. 278-279, Ptolèmë'e et la n. 7, p. 80-81, Strabon et la n. 2 : il faudrait lire, je crois, Άρελάτη, au lieu d'ApIXare qui semble barbare ; cf. César, G. Civ., I, 36, et II» 5,. Où Arelate est évidemment à Tablât, et peut venir d'Arelas aussi bien que d* Arelate indécl. — V. ηψτ., p. 90, n. 2. Pline, III, v, 4, et Mêla, V, donnent Arelate au nomin• On ne trouve pas ailleurs qu'ici Ά^λατος (ή), ni en lat. Ardaius,

0LYMPI0I>0RS I>fi THÈSES, DISCOURS HISTOR. 207

tanlin alors est porté au rang suprême avec le nom d'empereur. Ayant promu généraux Justin et Néovigaste, il quitte les Brettanies et passe avec les siens à Bonônia^, «— c'est le nom d'une ville maritime, la première qu'on trouve sur ces limites des Gallies; — il y séjourne, et, s'étant approprié tous les soldats gcUls et akytans^ il s'empare de toutes les parties de la Galatie jusqu'aux Alpes, qui sont entre l'Italie et la Galatie, 16. Le tyran Constantin et Constant, son fils, qui ayait été élu d'abord ceesar, puis roi, sont défaits tous les deux et mis en fiiite. Gérontius, qui commandait une armée, se prête volontiers à faire la paix avec les barbares ; if avait au nombre de ses domestiques un fils à lui nommé Maxime, il le proclame roi^; puis, se mettant à la poursuite de Constant, il réussit à le tuer; eafin, poursuivant aussi Constantin, le père de Constant, il le suit pied à pied. Au moment où cela se passait, Constantius et Ulfilas étaient envoyés par Honorius contre Constantin. Ayant atteint Arèlatos, où-Constantin faisait son séjour avec Jutianus son fils, ils assiègent cette ville. Constantin se réfugie dans un oratoire et il est ordonné prêtre ; on lui avait promis la vie sauve ; les portes de la ville sont ouvertes aux assiégeants, et Constantin est envoyé avec son fils à Honorius. Ce prince, qui lui gardait rancune à cause de ses parents, que Constantin se trouvait avoir, fait

1. fioulogne-Bur-Mer, auparavant Oesoriacum. Le nom nouveau commence à paraître vers cette époque. Butrop., IX, xiii, 21 ; Eumen., Panëg. de Constantin, W, fiononiense oppidum. — V. ciapr. Zoeime.

2. A Vienne en Dauphinë, (φηά Viennam, P. Oroe., VU, 42, έν BOwT), Sozom., IX, 13.

208 ΟΛΥΜπιΟΔυΡΟτ eimAiOY ιστορικοί λόγοι.

υπέρ των ανεψιών ους ετύγχανε Κώνστοεντϊνος άνελών, προ τριάχοντα της Ραβέννης [Λΐλ(ων παρά τώς JpxQMC προστάττει τούτους άναιρεθηναι. Γερ^ντιος δέ, πβφαγενο- ^λένων Ούλφιλα χαι Κωνσταντίου, φεύγει * xai χατιιλι/]φ-> βείς, δτι έγκρατώς ήρχε του oliuiou στρατοΟ, υπ' αύτων έχε(νων επιβουλεύεται. Πυρ γαρ χατά της οίϊΐίας αύτου άνηφαν. Ό £έ ^κ^Ι^ τους έπαναστάντας χρατερως έμάχετο, εν* συναγωνιστήν ίχων Άλανόν τό γένος, εις δούλους αύτοΟ άριθμιούμενον. Τέλος τέν τε Άλανάν χαΐ/τήν γυναίχα, «υτο προθυμ^υμένους αναιρεί, έπιχατασφάζει δε χαι εαυτόν. Μάξιμος δέ ό παις ταύτα μαθών, προς τους υποσπένδους φεύγει βαρβάρους.

17. "Οτι Ίοβινος έν Μουνδιβςχφ^ της ετέρας Γερμανίας γάτα σπουδήν Γοοάρ του 'Αλανου, χαΐ Γυντιαρίου, 5ς φύ^ρχοζ' έχρημάτισε των Βουργουντιένων , τύραννος άνηγορεύθην Πρύς δν παραγενέσθαι "Ατταλος Άδάουλφον παραινεϊ. ΚαΙ παραγίνετοιι &[ml του πλήθους. ΚαΙ Ιοβίνος άνιαται έπΙ τη Άδαούλφου παρουσ{(|^ χαΐ μέμφεται δι' αΙνιγμάτων τφ ^παραινέσαντι Άττάλφ τήν άφιξιν. ΚαΙ Σάρος δέ έμελλε προς Ίοβινον παραγενέσθαι. 'Αλλ' Άδάουλφος τούτο [Χαθών, προϋπαντιάζει χιλιάδοις δέκα συνεπαγόμενος στρατιώτην, £χοντι άνδρας περί αύταν 2άρφ * όχτωχαίδεχα ή χαΐ ειχοσιν. *Όν έργα ήρωϊχα xai θαυμάσαι άξια έπιδειξάμενον, μ^ις σάχχοις έζώγρησαν, χαΐ δστερον άναιρουσι