Livre quatrième

m (0). η parut bon à Yalentinianus de partager

l'empire avec son frère en prenant pour lui-même

les villes de TUlyrie, puis de passer en Italie et de mettre sous son obéissance les villes de ce pays avec les peuples transalpins, ceux de Tlbérie, de l'ile Brettanique et de la Libye tout entière•....

Les barbares d'outre-Bhèn, qui, tant qu'avait vécu Julianus, redoutant le nom des Romains, étaient contents de rester dans leur pays sans y être troublés par personne, n'ont pas plus tôt appris la nouvelle de sa mort qu'ils sortent de leurs demeures habituelles et se préparent à la guerre contre les Romains. Yalentinianus, informé de leurs mouvements, distribue, coname il convient, toutes ses troupes : infanterie, cavalerie, troupes légères, (D. B.) et met dans les villes du Rhèn les garnisons nécessaires

IX Le roi Yalentinianus, pendant qu'il résidait

chez les nations transalpines, courut les plus grands dangers et les plus imprévus^. Tous les Germains, au souvenir des maux qu'ils avaient soufferts dans le temps que Julianus avait le pouvoir conune cœsar, à l'heure même où ils connurent sa mort, secouèrent la terreur dont leurs âmes étaient pénétrées, et, reprenant leur audace naturelle, envahirent à la fois les contrées soumises à l'empire romain. Le roi étant allé à leur rencontre, une rude bataille s'engagea, où les barbares furent vainqueurs^, après avoir poursuivi l'armée

1. Apr. J.-G. 366. ^ 2. Gharietton périt dans cette bataille. V. Amm. Marcell., XX VII, 1.

διώζαντες «paxeupLa. Ούαλεντινιανος δέ où φυγή διέγνω τόν χίνδυνον άποκλϊναι, άλλ' ένεγκων τήν τύχην, διερευνατο τους τών έλαττω(ΐ^των αΙτίους, οϊτινες ήσαν οΐ της φυγής άρζαντες. Άναζητήσας δέ σίιν άχριβε(ςε χαΐ τό τδγμα τών Βαταούων * α{τιασά(χενος, έκέλευσε τό στρατόπεδον άιταν ανάλαβαν τήν πανοπλίαν συνελθεϊν ώς άκου- <ϊ6|χενον λ^γων όφελος £πασι φερόντων. Τ^τβ δή λ<ίγοις έχρήσατο τοις της φυγής άρξασιν αίσχύνην είς άπαντα τον βίον έπάγουσι, χαΐ τους Βαταούους προσέταττεν, άποθε[Λένους τα δπλα, τοις τίμημα προσφέρουσιν οΙα δραπέτας οίκέτας έπ' εξαγωγή * δημοσ{ςρ πωλεΐσθαι. Τότε τοίνυν άπαντες έπΙ γήν άνατετραμμένοι πρηνεϊς έλιπάρουν πάσης έλευΟερωσαι τ6 στρατόιτεδον τοιαύτης αισχύνης, άνδρες υπισχνούμενοι φανήσεσΟαι του ί^ωμαιχου^ ονόματος άξιοι. Του δέ εντεύθεν ήδη χουτο Ιργφ δειχθήναι κελεύσαντος, της γης άναστήσαντες εαυτούς όπλισάμενοί τε δν ίδει τρόπον, άνεμαχέσαντο , χαΐ του χάραχος προελθόντες, τοσαύτην περί τόν πόλεμον έπεδείξαντο προΟυμίαν ώστε έξ απείρου πλήθους, ολίγους εις τα οίχεΐα των βαρβάρων διασωθήναι. Ή μέν ούν πράς τα Γερμανιχόν άπαν μάχη ταύτης ?τυχε τότε τής τελευτής.

XIL (Éd. Fr., p. 742.) "Οντος δέ έν παρασκευαϊς* αύτου (Ούάλεντος), Ούαλεντινιανός ό βασιλεύς τα περί τους Γερμανούς εύ διαθεμένος, φήθη δεΐν χαι τής dç τα

1. Reitem. Βατάων, comme plus Jiaut Βατάοι et plus bas Βατάους.

2. Eic' έξαγωγς, litt. pour la iransporiaiion, c.-â-d. à condition qu'ils seraient emmenés ailleurs.