An de J.-G. 4Θ

3. A Honorius qui voulait passer en Orient pour venir en aide à son jeune neveu, Thëodose II, que la mort d'Arcadius venait de mettre en poeeession du trône.

υπέρ τάς "Αλιτεις ίθνεσιν ίντα της α6λής υπάρχον àicoσφάττουσι, χαΐ Λμια τούτφ Χαριοβαόδην τάν στρατηγών τών έκεΐσε ταγμάτων • ίτυχον γαρ διαφυγόντες τον τύραννον καΐ ύπαντήσαντες κατά τό Τίχηνον τφ βοισιλεϊ. XLIII. (Éd. Fr., p. 813.) ΈπΙ τούτω τε Κωνσταν• τίνος 6 τύραννος ευνούχους πράς *Ov(&piov Ιστελλε, συγγνώμην αϊτών 2νεκα του τήν βασιλείαν άνασχέσθαι λαβείν • (χηδέ γαρ έχ προαιρέσεως έλέσθαι ταύτην, άλλα ανάγκης αυτφ παρά των στρατιωτών έπαχθείσης. Ταύτης άκηκοώς 6 βασιλεύς της αιτήσεως, θεωρών τε ως ού ^cjiSiov αύτφ, τών σύν Άλαρ(χφ βαρβάρων ού π^ρρω δντων, περί πολέμων έτερων διανοεΐσθαι, χαΐ προσέτι γε λίγον ποιούμενος συγγενών οίχείω^^ παρά του τυράννου κατεχομένων (οδτοι δέ ήσαν Βερηνιανός* καΐ Διδύμιος), ένδίδίοσι ταϊς αΐτήσεσιν, εκπέμπει δέ αυτώ καΐ βασιλικήν έσθήτα • τών μέν ούν συγγενών £νεκα ματαίαν είχε φροντίδα, προ ταύτης της πρεσβείας άποσφαγέντων, τους δέ ευνούχους έπΙ τούτοις άπέπεμπεν.

Ι. (Éd. Fr., p. 824.) Έν τούτω δέ παρά Κωνσταντίνου του τυραννεύσαντος έν Κελτοϊς άφίκετο πρ6ς 'Ονώριον κατά πρεσβείαν Ίόβιος, παιδείί): καΐ ταϊς £λλαις άρεταϊς διαπρεπών, βεβαιωθηναι την πρίτερον όμολογηθεΐσαν είρήνην, καΐ &μα συγγνώμην £νεκα της αναιρέσεως Διδυμίου καΐ Βερηνιανου τών συγγενών Όνωρίου του βασιλέως αϊτών • άπελογεϊτο γαρ λέγων ώς ού κατά προαίρεσιν άνήρηνται Κωνσταντίνου. 2υντεταραγμένον δέ τόν 'Ονώριον θεασάμενος, εδλογον ίφασκεν είναι ταϊς περί τήν Ίταλίαν ένασχολουμένφ φροντίσιν ένδουναι • συγχωρούμενος δέ πράς Κωνσταντϊνον έκδημήσαι καΐ τα συνέχοντα τήν ^Ιταλίαν άγγεϊλαι, μετ' ού πολύ καΐ αυτόν ήξειν άμΛ 1. Paul Diacre, liv. XIII, VeridUinui et Didytnus.

ZOSIME, mSTOÎRE NOUVELLE, V, 32, 43; YI, 1. 269

transalpins, et avec lui Ghariobaudès, maître de la milice en ces contrées : ils avaient pu s'échapper des mains du tyran et étaient allés à la rencontre du roi à Ticènum.

XLIII. En ce moment, Constantin le tyran envoya des eunuques à Honorius pour lui demander pardon d'avoir osé prendre la dignité royale : ce n'était pas de son plein gré qu'il s'en était emparé; elle lui avait été imposée de force par les soldats. Le roi, ayant entendu cette demande, considéra qu'il ne lui était pas facile, alors que les barbares d'Alarich n'étaient pas loin, de songer à d'autres guerres ; il fit d'ailleurs réflexion que ses propres parents, Yérènianus et Didymius, étaient entre les mains du tyran; il accorda donc ce qu'on lui demandait et envoya à Constantin même la robe royale, — mais il prenait un soin bien inutile pour ses parents, égorgés même avant le départ des ambassadeurs, — et là-dessus il renvoya les eunuques.