Môme année
%. Môme date. — 3. Gomp. plus haut, p. 206-207, Olympiodore, te, et la note 3 de la page 206.
340 sûzoMENOY urrop. εκκαης., β', ιγ', ιδ'.
φεύγει ταφβχρηρια («τ' ολίγων στρατιωτών. Ot γαρ πλείους τοις άμφΐ τάν Κωνστάντιον προσεχώρησαν. 01 Se έν IcicavicjL στρατιωταΓ εόχαταφρένητον άπό της φ^γης δέξαντα τάν Γερέντιον έβουλεύσαντο άνελεΐν, χαΐ φραξά- (Αενοι νύχτωρ αύτου τήν oixtav χατέδραριον. Ό Se [uO' ενός Άλανου επιτηδείου χαΐ ολίγων οίχετων, άνωθεν τοζεύων, όπερ τοίις τριαχοσίους αναιρεί στρατιώτας * έπιλειψάντων δέ των βελών, φεύγουσιν ο( οίχέται, χαθέντες βώτους του οΐχήμιατος λάθρα. Γερ^ντιος δέ τόν Ισον τρόπον διασωθηναι δυνά[Μνος, ούχ είλετο, χατασχεθείς έρωτι Νοννιχίας* της αύτου γα[χετης. Περί δέ τήν Ιω πυρ έμβαλέντων τη oixitf των στρατιωτών, ούχ Ιχων λοιπόν σωτηρίας ελπίδα, έχέντος του συν^ντος αύτφ Άλανου, άποτέμνει τήν χεφαλήν. Μετά δέ ταύτα χαΐ της ίδίας γα[Μτης àλoφυpo(JLέvης χαΐ \urcà δαχρύων προσωθούσης έαυτήν τφ ζίφει, πρΙν ύφ' έτέροις γενέσθαι, παρά του άνδρας άποθανεΐν αιτούσης χαΐ τούτο τ6 δώρον δστατον παρ* αύτου λαβείν άντιβολούσης * ήν γαρ χριστιανή Γερέντιος δέ τρίτον εαυτόν τω ζίφει παίσας, ώς
Κεφ. ιδ'. (Val•, ρ. 659.) Κωνσταντίνος δέ, περιχα-
1. Val. propose de lire Nouvsxfa^. -* Nicépbore, XIY, 6, donne ΝουνυχΙας. — Νουνβχ£α (et mieux Νουνέχκια) est un mot grec bien fait qui correspond au latin PrwUntia employé aussi comme nom propre.
2. Le trad. lat. lyoute c itidem caput amputavit; » si l'on n'admet pas qu'il y ait une lacune dans le texte, il faut en sous-entendre Téquivaient : μετά Sk ταΟτα χα\ (άποτέμν« τι^ χβφαλήν) τής.....
80Z0MÈNE, mST. EGGLéSIAST., IX, 13, 14. 341
roi, et Gérontius s'était aussitôt enfui avec un petit nombre de soldats. (0) La plupart s'étaient joints à ceux de Gonstantius. Ceux qui étaient en Hispanie, comme Gérontius après sa fuite leur paraissait bien méprisable, délibérèrent de le tuer ; ils cernèrent sa maison pendant la nuit et rassaillirent. Gérontius, avec un seul Alain qui lui était dévoué et un petit nombre de domestiques, lançant des flèches du haut de sa maison, tua plus de trois cents de ces soldats. Mais, les traits étant venus à manquer, les domestiques s'enfuirent, descendant du toit à la dérobée. Gérontius aurait pu se sauver de la même manière, il ne le voulut pas, étant retenu par son amour pour Nonnichia, sa fenrnie. Vers le point du jour, les soldats mirent le feu à la maison, et dès lors, n'ayant plus d'espoir de salut, du ccmsentement de l'Alain, son ami, il lui coupa la tète. Après cela, comme sa femme se lamentait, et, toute en larmes, se jetait contre son épée, demandant, avant de tomber au pouvoir d'un étranger, à mourir de la main de son mari, le suppliant de lui accorder cette
dernière faveur, [il lui coupa aussi la tète] Elle
était chrétienne Gérontius se frappa lui troisième
de son épée, mais, sentant qu'il ne s'était pas donné un coup mortel, il tira le poignard qu'il portait le long de sa cuisse, et se l'enfonça dans le cœur^. Gh. 14. Constantin, bloqué par l'armée d'Honorius,
1. Comparez (plus haut, p. 208-209) le récit plus court d'Olympiodore, 16. -* Zosime, VI, 5, supr., p. 276-277, donne un motif à la défection de Gérontius : ce générai aurait considéré comme un affront pour lui la préférence accordée à Justus par Constant, âls de Constantin.
34SÎ ΣΟΖΟΙίΕΝΟΤ Ι27ΓΟΡ. ΒΙΓΚΛΗΣ., Θ', (&\ ιε\
θημένης της Όνωρ(ου στρατιάς, Ιτι πράς τήν uoXiopxkv άντεϊχεν, άγγβλθέντος 'Εδοβίχου |χετά πλείστης συ(Α|Αα^ χίας ήξειν • τοΟτο Se καΐ τους 'Ονωρίου στρατηγούς où μετρίως έφοβεΐ, βoυλεuσαμivωv τε αύτων άναστρέφειν είς Ίταλίαν χαΐ έχει πειραθηναι του πολέμιου. ΚαΙ επειδή τούτο συνεδάχει, πλησίον άγγελθέντος Έδοβίχου, περωσι Ροδανόν τάν ποτα()ϋέν9 χαΐ Κωνστάντιος μέν έχων τους πεζούς» έπι^ντας περΐ|λένει τους πολεμίους - Οάλφίλας δέ ό Κωνσταντίου συστρατηγάς ού π^ρρωθεν άποχρυβείς μετά των Ιππέων έλάνθανεν. ΈπεΙ δέ παραμείψαντες οΐ πολέμιοι του Ούλφίλα τη στρατί^, έμελλον εις χείρας ιέναι των άμφΐ τάν Κωνστάντιον, σημείου δοθέντος, έζαπίνης αναφανείς Ούλφίλας κατά νώτου των πολεμίων ήλαυνεν * αύτίχα τε τροπής γενομένης, ο{ μέν φεύγουσιν, οΐ δ* dtvaiρουνται, οΐ δέ πλείους τα βπλα αποθεμένοι, συγγνώμην ήτησαν χαΐ φειδους ήζιώθησαν. Έδ^βιχος δέ ίππου έπι- 6άς, έφυγεν είς άγρ^ τίνα πράς Έχδίχιον τάν χεχτημένον, πλείστα παρ' αύτου Έδοβίχου πριίτερον εύηργετημένον χαΐ φίλον νομιζέμενον. Ό δέ τήν αάτου κεφαλήν άποτεμών, προσφέρει τοις Όνωρίου στρατηγοις, έπ' έλπίδι μεγάλων δώρων χαΐ τιμής. Κωνστάντιος δέ τήν μέν χεφαλήν δεχθήναι προσέταζε, χάριν έχειν Έχδιχίψ τό δημόσιον είπων της Ούλφίλα πράξεως^ - συνεινοα δέ σπουδάζοντα αυτόν άναχο»ρεΪν έχέλευσεν
Κεφ. ιε'. (Val., ρ. 660.) Μετά δέ τήν νίκην, άντιπεραιωθείσης αύθις προς τήν πίλιν της Όνα)ρίου στρατιάς,
1. Valoie croit que les mote Έχδιχ£φ βΙΟυλφΟνοηΙ été transposëe et que le texte doit être ainsi rétabli : χά^ X^tiv Ούλφΰ^ xh ΦημΑσιον elicà>v τής Έχδιχ(ου πράξεως.
