Maltr., note marg. d'après Scalig.^ Καρχασνυνα

PHOGOPE, HIST., TÉTR. II, I, 1S. 361

reçus de leurs alliés, ils s'excusèrent sur la diiBcuIté des chemiDS, et ayant versé [la sonune fixée pour] Tamende, ils partagèrent, selon les conventions, la terre [conquise] avec les vainqueurs. Ainsi l'on connutmieux encore la prudence de Theuderich, qui, sans avoir perdu aucun de ses sujets, acquit pour un peu d'or la moitié du pays pris sur ses ennemis. Ainsi commencèrent les Goths et les Germains à avoir les uns et les autres une part dans le territoire de la Gallie. Après cela, les Germains, dont la puissance faisait de tels progrès, se souciant peu de Theuderich et de la crainte qu'il inspirait, menèrent une armée contré^ Alarich et les Wisigoths. A cette nouvelle, Alarich pria Theuderich de lui venir en aide au plus vite. £t ce prince vint à son secours avec une nombreuse armée. Sur ce point, les Wisigoths, apprenant quelesGermains campaient devant la ville de Garcasianè, vinrent à leur rencontre et, ayant aussi dressé un camp, s'y établirent. Mais le temps fut long qui se consuma pour eux à ce siège, ils s'y ennuyèrent, et, voyant leur propre territoire ravagé par l'ennemi, ils s'en firent une idée effrayante et finirent par de grandes injures contre Alarich, trouvant mauvais qu'il eût peur des ennemis, et lui reprochant les lenteurs de son beau-père. Ils affirmaient qu'ils étaient par euxnnèmes capables de soutenir le combat, et qu'à eux seuls il leur serait facile d'avoir à la guerre l'avantage sur les Germains. Ainsi, même avant l'arrivée des Goths, Alarich était forcé d'en venir au combat avec les ennemis. Les Germains, ayant le dessus en cette rencontre, tuent la plupart des Wisigoths avec Alarich, leur chef, et, occupant la plus grande partie de la Gallie, ils assiègent Garcasianè,

ιτολλη oncouSvj έιτολκ^ρχουν, iicel τάν βα^ηλιχαν πλουτον ενταύθα έπόθοντο είναι, δν δή έν τοΐς άνω χρ^νοις 'Αλάριχος 6 πρεσβύτατος Ρώ[ΐ.ψ ελών έληίσατο • έν τοις ήν χαι τα 2αλέ(χωνος του Έβρα(ων βασιλέως χειμήλια, αξιοθέατα ές άγαν ίντα. Πρασ(α γαρ λ(θθς αύτων τα πολλά έχαλλώπιζεν, δπερ εξ Ίεροσολύμυων ί^ωμαΐοι τό παλαών εϊλον. Ουισιγ^τθων τε οΐ περιίντες Γισέλιχον, νίθον Άλαρίχου ulàv, άρχοντα σφίσιν άνεϊπον, Ά(Ααλαρ(χου της του θευδερίχου* θυγατρός ιιαιδός ίτι [νέου] κομιδή δντος. "Επειτα δέ θευδερ(χου ξύν τφ Γίτθων στρατφ ήκοντος, δείσαντες Γερμανοί τήν πολιορκίαν διέλυσαν. "Ενθεν τε άναχωρήσαντες Γαλλίας τα έκτος ί^οδανου* ποταμού ές ώκεανόν τετραμμένα ίσγα)^. Όθεν αυτούς έξελάσαι θευδέριχος οάχ οΐ^ τε ών, ταΟτα μέν σφ5ς ξυνεχώρει ίχειν, αυτός δέ Γαλλίας τα λοιπά άνεσώσατο. Γισελίχου τε έκποδά)ν γενομένου, ές τ6ν θυγατριδοΟν Άμαλάριχον τήν Ούισιγίτθων αρχήν ήνεγκεν, οδ δή αυτός έπετρ^πευε, παιδός έτι ίντος • χρήματα τε λαβών ξύμπαντα βσα έν π^λει Καρκασιανη έχειτο, ές ί^άβενναν κατά τάχος άπήλαυνεν • άρχοντας τε άεΐ καΐ στρατιάν θευδέ* ριχος ?ς τε Γαλλίαν καΐ Ίσπανίαν πέμπων αυτός εϊχετο Ιργου, τό της αρχής κράτος προνοούμενος βπως βέβαιον ές άεΐ ίξει ' φ^ρου τε άπαγωγήν Ιταξέν οΐ αύτφ άποφέρειν τους ταύτη άρχοντας, δεχ^μεν^ς τε αυτήν ές Ικαστον ίτος, του μή δοκεϊν φιλοχρημάτως ?χειν, τφ Γότθων τε και Ούισιγίτθων στρατφ δώρον έπέτειον έπεμπε

ιγ^ (Maltr., ρ. 344.) Έπεί δέ θευδέριχος έξ άνθρώ-