La dèDftite des Qothe par lee Romains près de Pérouee

2. Les troupes envoyées par Béiisaire au secours de Miian (Médiolanum).

372 ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ictopiûn τβτραδ. Β', Β', κι', κε '.

δεηθέντι έζ ξυμ[JLαχ{αv άπέστειλεν, ώ Φράγγων αύτων, άλλα Βουργουνζιώνων του μή δθ3«ϊν άδικειν τα βασιλέως ιτράγριατα • οι γαρ Βουργουνζιωνες έθελούσιοί τε καΐ αύτονέ[Λω γνώμη, ού Θευδιβέρτφ κελεύοντι έπαχούοντες δήθεν τω λ^γφ έστέλλοντο.

κι'. (Maltr., ρ. 439.) γυναίκας δέ έν άνδρα-

κε'. (Maltr•, ρ. 447.) Έν τοότφ δέ Φράγγοι κεχακϋκτθαι τφ πολέμφ τούτω Γ^θους τε και ί^ωμαίους άκούσαντες, καΐ δι' αυτό ^^^ττα &ν οίέμενοι 'Ιταλίας τα πολλά σφ(σιν αύτοις προσποιήσασθαι, δεινά έποιουντο, ε{ π^λεμον μέν έτεροι ές τοσένδε χρόνου διαφέρουσι μήκος περί χώρας αρχήν οδτω δή αύτοϊς έν γειτίνων οδσης, αυτοί δέ ήσυχη μένοντες άμφοτέροις εκποδών στήσονται, 'Όρκων το(νυν έν τφ παραυτίκα καΐ ξυνθηκων έπιλελησμένοι, £περ αύτοΙ ολιγφ πρέτερον πρ6ς τε ί^ωμαίους καΐ Γ<ίτθους έπέποίηντο (Ιστι γαρ Ιθνος τοΰτο τα ές πίστιν σφαλερώτατον ανθρώπων απάντων) ές μυριάδας δέκα εύθυς ξυλλεγέντες, ηγουμένου σφίσιν Θευδιβέρτου, ές Ίταλίαν έστράτευσαν, ιππέας μέν ολίγους τινάς άμφι τον ήγούμενον Ιχοντες, οΪ δή καΐ μίνοι δίρατα Ιφερον. ΟΙ λοιποί δέ πεζοί άπαντες οδτε τ^ξα οδτε δίρατα έχοντες, άλλα ξίφος τε καΐ ασπίδα φέρων ίκαστος καΐ πέλεκυν ένα. 06 δή ό μέν σίδηρος αδρές τε καΐ όζ6ς έκατέρωθι ές τα μάλιστα ήν, ή λαβή δέ έκ ξύλου ^ βρ^Χ^ϊ* ^> άγαν. Τούτον δή τον πέλεκυν ρίπτοντες άεΙ έκ σημείου ενός

t. τον ξίφους, Η. L.; GrotiuB lisait sans doute ώς τοΟ ξ^ς; il traduit capulo, ut gladiorum, brevi. uluverius, Ant, Germ,, l, 44, pense qu'il faut lire τοΟ ξΰλου. ~~ Quel que soit le texte que Ton préfère, le sens reste A peu près le même : le manche de cette arme était excessivement court (βραχβία ές άγαν). La leçon de Gluvier semble indiquer que le fer était fort long par rapport c au bois du manche, β — ν. ci-apr. Agath., l, 21.

PROGOPE, HI8T., TÉTR. Π, u, 21, 25. 373

hommes, non pas des Frangs, mais des Burgunzions, pour ne pas paraître léser les intérêts du roi (de l'empereur). A leur dire, ces Burgunzions partaient volontairement, de leur plein gré, sans avoir reçu d'ordres de Theudibert

XXI Les femmes furent traitées comme des

esclaves et on^ les donna aux Burgunzions pour payer le secours qu'on leur devait

XXV. A ce moment, les Frangs, ayant appris que Goths et Romains avaient été fort maltraités en cette guerre, pensèrent qu'il leur serait bien facile de s'emparer de la plus grande partie de l'Italie : ils s'indignaient à l'idée que d'autres supportaient une guerre de si longue durée pour se rendre maîtres d'un pays si voisin du leur, tandis qu'eux-mêmes, demeurant bien tranquilles, se tenaient à l'écart des deux partis. Aussitôt donc, mettant en oubli leurs serments et les traités qu'ils avaient faits peu auparavant avec les Romains et les Goths, — car c'est de tous les hommes le peuple le plus prompt à trahir sa foi, — ils se rassemblent au nombre d'environ dix myriades, et sous la conduite de Theudibert ils entrent en Italie. Ils avaient peu de cavaliers qui étaient rangés autour du chef et qui seuls^ portaient des lances. Le restant, tous piétons, n'avait ni arcs ni lances, mais chacun d'eux portait une épée, un bouclier et une seule hache. Le fer de cette hache est épais et extrêmement tranchant de chaque côté, le manche de bois et très court ^. Toujours, sur un seul signal, lançant

1. Les Goths, vainqueurs à Milau, après la prise et le sac de cette ville.

2. G*est l'arme appelée de leur nom francisque. — Cf. Gbateau-

374 προκοπιοϊ ιςτοριον τετραδ. β', Β', xe'.

είώΑασιν έν τη ιφώτη όρμιη τάς τε ασπίδας διοφρηγνύναι των πολε|ΐ.ίων χαΐ αυτούς χτείνειν. Οΰτω [ΐέν Φράγγοι τάς "Άλπεις ά(χε(ψαντες, α! Γάλλους τε χαΐ 'Ιταλούς 8ιορ(ζουσιν, έν Λιγούροις έγένοντο. (Maltr., ρ. 448.) Γίτθοι δέ αυτών πρίτερον τη άγνωμοσύνη άχθέμενοι, βτι δή χώραν τε πολλήν χαΐ χρή(ΐΛτα 6πο<τχομένοις [Uyaka πολλάκις υπέρ ξυ[ΐ.[Ααχίας προέσθαι, τρ6πφ μιέν ουδενΙ τήν ύπίσχεσιν επιτελή ποιήσασθαι ήθελον, έπεί δέ θευδ(βερτον παρειναι στρατφ πολλφ ηχούσαν, εχαφον ταϊς έλπ(σιν, ές τα μιάλιστα έπαιρ^(^νοι, χαΐ των πολεμίων αμαχητί περιέσεσθαι τό λοιπόν φόντο. ΟΙ δέ Γερμανοί, έως μέν έν Αιγούροις ήσαν, ουδέν ές τους Γότθους άχαρι επρασσον, 5πως σφ(σι μηδεμία χωλύμη ές του Πάδου τήν διάβασιν προς αυτών γένηται. Ώς δέ ίχοντο ές Τικίνων * πίλιν, ϊνα δή γέφυραν ές τόν ποταμόν έτεχτήναντο οί πάλαι Ρωμαίοι, τά τε άλλα υπουργούν οΐ τοώτα* φυλάσσοντες χαΐ τάν Πάδον χατ' έξουσίαν διαβαινειν ειων. Έπιλαβέμενοι δέ της γέφυρας οΐ Φράγγοι, παιδάς τε χαΐ γυναίκας των Γάτοων, οδσπερ ενταύθα εδρον, Ιέρευ^ν τε χαΐ αυτών τά σώματα ές τάν ποταμόν άκροθίνια του πολέμου έρρίπτουν. Οί' βάρβαροι γαρ οδτοι, χριστιανοί γεγονίτες, τα πολλά της παλαιάς δίξης φυλάσσουσι, Αυσίαις τε χρώμενοι ανθρώπων καΐ άλλα ούχ 2σια Ιερεύοντες, ταύτη τε τάς μαντείας ποιούμενοι^. Κατιδ^ντες δέ Γίίτθοι τα ποιούμενα ίς τε άμαχων τι δέος κατέστησαν χαΐ