Vulg, c Gottiœ, > Alpes Gottiennes

ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ KAI2APEÛ2

λγ' Γαλλίας jxèv βλας τάς σφίσι κατηκΛ)υς χατ'

αρχάς τούδε του πολέμου Γερμανοίς Ιδοσαν Γότθοι, ούχ αν οίό(Λενοι προς έκατέρους άντιτάζασθαι οΐοί τε ε7ναι, ώσπερ μοι έν τοις Ιμπροσβε λόγοις έρρήθη. Ταύτην τε τήν πραξιν ο6χ δτζως ού διαχωλύειν ί^ωμαίοι έσχον, άλλα χαΐ βασιλεύς Ιουστινιανός έπέρρα)σε σφίσι, του μή τ( οΐ έναντίω(Αα τούτων δή των βαρβάρων έχπεπολε[λω[λενων ύπαντιάσαι^• Ού γάρ ποτέ φόντο Γαλλίας ξύν τφ άσφαλει κεκτήσθαι Φράγγοι, μή του αύτοκράτρρος τό ίργον έπισφραγίσαντος τουτέ γε, και απ' αύτου οΐ Γερμανών άρχοντες Μ ασαλίαν τε τήν Φωκαέων άποικίαν καΐ ξύμπαντα τα έπιθαλάσσια χωρία έσχον, θαλάσσης τε της εκείνη έκράτησαν. ΚαΙ νυν κάθηνται μέν έν τη Άρελάτφ τόν iirrciκόν άγωνα θεώμενοι, νόμισμα δέ χρυσουν έκ των έν Γάλλοις μετάλλων πεποίηνται, (Maltr., ρ. 543) ού του Ρωμαίων αύτοκράτορος, '^περ είθισται, χαρακτήρα ενθεμένοι τω στατηρι τούτφ, άλλα τήν σφετέραν αύτων εικόνα. Καίτοι νόμισμα μέν άργυρουν ό Περσών βασιλεύς ή βούλοιτο ποιεΐν εΐωθε, χαρακτήρα δέ ίδιον έμβαλέσθαι στατηρι χρυσφ οΟτε τόν αυτών άρχοντα θέμις ούτε δέ άλλον άντιναουν βοισιλέα τών πάντων βαρβάρων, καΐ ταύτα μάλλον ίντα χρυσού κύριον, έπεί ουδέ τοις ξυμ-

1. Par. Τής δβυτέρας τετράδος τΰν ποτ' αύτ6ν Ιστοριών βιβλ. Γ'. 2« Η. OtcovriâMbi.

PROCOPIOS DE CiESARÉE.

Histoires, II• tétrade, livre III.

XXXIIL (Maltr., p. 542.) Toute la partie des

Gallies qui était soumise aux Goths fut dès le commencement de cette guerre livrée par eux aux Germains : ils ne se croyaient pas de force à tenir tête aux deux peuples à la fois, ainsi que je Tai dit dans les discours précédents. Cette cession, non seulement les Romains ne purent Fempécher, mais Justinianus, leur roi, la confirma de peur de rencontrer devant lui comme adversaires ces barbares excités à lui faire la guerre. Car autrefois les Frangs ne croyaient pas posséder en toute sûreté les Gallies, sans avoir un acte revêtu du sceau de l'empereur. Depuis lors, les chefs des Germains occupent Masalie, la colonie des Phôcœens, avec , toutes les côtes de ce pays, et ils sont là les maîtres de la mer. Ce sont eux aujourd'hui qui, dans l'amphithéâtre d'Arelatos, se donnent le spectacle des luttes hippiques ; ils font avec l'or des mines de Gallie de la monnaie, et ces statères ne sont pas, selon l'usage, frappés au coin de l'empereur des Romains; ils y mettent leur propre image. Le roi des Perses fait bien de la monnaie d'argent, et l'usage lui permet de la faire à son gré ; mais ni le chef de ce. peuple ni quelque autre roi que ce soit chez les barbares n'a le droit de marquer à son coin le statère d'or, le métal lui appartint-il en toute propriété; car, dans leurs relations

βάλλουσι προίεσθαι τα ν^(λΐσ|ΛΑ τοδτο οΙοΙ τέ είσιν, ε{ χαΐ βαρβάρους τους ζυμβάλλοντας eZvat ζυμβα{η^. Τοή/τα (jLàv οδν τηδε Φράγγους έχώρησεν.

ΈπεΙ δέ τα Γότθων τε καΐ Τωτίλα καθυπέρτερα τφ πολέ|χω έγένετο, Φράγγοι Βενετίων τα πλείστα σφίσι προσεποιήσαντο ούδενΐ π^νφ, οδτε Ρωμαίων δυvαμivωv hi άμύνεσθαι οδτε Γ^Οων οΪων τε δντων τόν πίλεριον Ίΐρός έχατέρους διενεγκειν

λδ'. (Maltr., ρ. 546.) « Καίτοι πέλεών τε και

χώρας τοσούτον τη ση βασιλείς: περίεστιν ώστε καΐ διερευνασθαι των ανθρώπων τινάς, οΐς άν χαΐ δοίης μοΐράν τίνα προς ένοίκησιν. Φράγγους ά(iiλει καΐ τό 'Ερούλων £θνος, καΐ τούτους Ααγγοβάρδας* τοσο»ίτοις έδωρήσω πόλεων τε καΐ χώρας, ώ βοισιλευ, μέτροις, όπ^σα ουκ άν τις διαριθμήσαιτο »