An de Rome 950, de J.-G

36 lûANN. TOT ΕΙΦΙΛΣΝΟΤ ΕΠΓΓΟΜΗΣ ΒΙΒΛ. OB'.

καίτοι του Σεουήρου μιηδεμιΐίΐ πω [ijiyr^ tcipq, ποφαγεγον6τος. "Ήν δε 6 (χέν Άλβϊνος χαΐ τω γένει καΐ τη izcaBdq, προήχων, £τερος δέ τα πολέρα χρείττων χαΐ δεινός στρατηγησαι. Συνέβη δε τέν Άλβϊνον πρότερα μ^Ιχ.'ΪΙ νικήσαι τάν Αουπον των του Σεουήρου στρατηγών ίντα*, χαΐ πολλούς των συν αύτφ διαφθεϊραι στρατιωτών. *0 δέ τίτε άγων πολλάς ίσχ^εν ΐδέας τε χαΐ τροπάς. Ta (χέν γαρ λαιόν κέρας του Άλβίνου ήττήθη τε καΐ κατέφυγεν ες τό Îp\j[Mj καΐ ο( Σεουήρειοι στρατιώται διώκοντες συνεσέπεσον, καΐ εκείνους τε έφόνευον καΐ τάς σκηνάς διήρπαζον. Έν δέ τοότφ οΐ περί τό δεξών κέρας τεταγμένοι του Άλβίνου στρατιώται, κρυπτάς τάφρους Ιχοντες πρό αυτών καΐ όpύγ(Juxτα γη έπιπολαίως κεκαλυμριένα, (χέχρι (χεν εκείνων προήεσαν καΐ ήκ^ντιζον πίρρωθεν, περαιτέρω δέ où προεχώρουν, άλλα καΐ ώς δεδι^ες άνέστρεφον, βπως έπισπάσωνται τους εναντίους ές δίωξιν • 8 δή ποτέ καΐ έγένετο. Άγανακτήσαντες γαρ οί Σεουήρειοι προς τήν δι' ολίγου αυτών έξ(5ρμιησιν, καΐ καταφρονήσαντες αυ προς τήν έκ βραχέος άνάφευξιν, ώρμησαν έπ' αυτούς ώς καΐ παντός του [χεταιχμίου σφών έμβατου 3ντος, καΐ γενόμενοι κατά τάς τάφρους παθήματι δεινφ συνηνέχθησαν • οϊ τε γαρ πρωτοστάται, καταρραγέντων ευθύς τών έξ έπιπολής επικειμένων, ές τα δρύ-^ματα ένέπεσον, καΐ οΐ έπιτεταγμένοι σφίσιν έμπίτυτοντες αύτοϊς έσφάλλοντο καΐ κατέπιπτον • καΐ οΐ λοιποί δείσαντες άνεχώρουν οπίσω, καΐ 4τε εξαίφνης αναστρεφόμενοι, αυτοί τε ετυταιον καΐ τους ούραγουντας άνέτρεπον, ώστε και ές φάραγγα αυτούς βαθεϊαν συνώσαι. Έγένετο δή τούτων τε καΐ τών ές τάς τάφρους πεσόντων φίνος πολύς άναμίξ Ϊππων τε καΐ ανδρών. Έν

1. Cf. Spartien, Sévère, Χ; Capitol.^ Albin., IX, et flèrodien, 111, 7. Ce dernier (v. ci-apr.| p. 54-55) ne parle que d^escarmouches avant la grande bataille de Lugdunum. — u'après Spartien, l'affaire eut lieu à Tiburtium (Trévoux?), près de Lugdunum.

J. lUPHiLIN, ABRÉGÉ DE DION, LIVRE LXXV. 37

pris part à aucun combat. Mais, si Albinus avait l'avantage par la naissance et l'instruction, l'autre était un meilleur soldat et un habile capitaine. (0) Or, il était arrivé que, dans un premier combat, Albinus avait vaincu Lupus, un des généraux de Sévère, et avait anéanti un grand nombre de ses soldats. Mais alors la lutte prit des formes et des tournures très diverses. L'aile gauche d'Albinus fut défaite et se réfugia dans ses retranchements ; les soldats de Sévère, en les poursuivant, s'y jetèrent avec eux, les massacrèrent et pillèrent leurs tentes. Pendant ce temps, les soldats postés à l'aile droite par Albinus, qui avaient devant eux des fosses cachées et des trous recouverts [de terre] à la surface, allèrent jusqu'à cette limite et lancèrent de loin leurs javelots, mais n'avancèrent pas au delà : ils rebroussèrent chemin, comme s'ils avaient peur, afin d'entraîner leurs adversaires à leur poursuite ; et c'est justement ce qui arriva. Les Sévèriens, indignés que leur élan eût si peu duré, et pleins de mépris pour cette reculade à court intervalle , s'élancèrent contre eux, comme si tout le terrain entre les deux armées eût été ferme sous leurs pieds, et, arrivés aux fossés, ils se trouvèrent là dans une afiteuse situation. Les premiers rangs, à la rupture soudaine des objets placés à la surface, tombent dans les trous, et ceux qui viennent après, rencontrant cet obstacle, chancellent et tombent aussi. Le reste, épouvanté, rétrograde; mais ce retour subit produit un choc ; ils renversent ceux qui viennent en queue, de manière à se culbuter ensemble dans un ravin profond. Il se fit alors un grand carnage et de ceux-là et de ceux qui étaient tombés dans les fosses, hommes et chevaux pèle-méle. Dans

. 38 lÛANN. TOT ΞΙΦΙΛΙΝΟΤ ΕΠΙΤΟΜΗΣ ΒΙΒΛ. OE'.

Sa τφ θορόβφ τούτφ χαΐ oi μεταξύ της τε φάραγγος χαΐ των τάφρων βάτλλ({(^νο{ τε χαΐ τοξευέ[χενοι 8ιεφθε(ροντο. Ίδών Sa τούλτα ό Σεουηρος έιτεκούρησε μεν αύτοις μετά των δορυφόρων, τοσούτου Se έδέησεν αυτούς ώφελήσαι άατε χαΐ τους δορυφόρους ^λ(γου δεΐν προσαπώλεσε χαΐ αύτας τόν tiwtov άποβαλών έχινδύνευσεν*. Ώς δέ είδε φεύγοντας ΐϋάντβις τους έαυτου, τήν χλαμύδα περιρρηξάμενος χαΐ τα ξίφος σπασάμενος ές τους φεύγοντας έσειτήδησεν, δπως ή αίσχυνθέντες ύποστρέψωσιν ή χαΐ αυτός αύτοϊς συνα-πίληται. "Εστησαν ούν τίνες τοιούτον αυτόν Ιδ^ντες καΐ ύπέστρεψαν, καν τούτφ τοις έφεπομένοις σφίσιν εξαίφνης φανέντες συχνούς μέν εκείνων ώς καΐ Άλβινείους κατέκοψαν, ιμάντας δέ τους επιδιώκοντας σφας ίτρεψαν. Και αύτοϊς ενταύθα Ιππείς έκ πλαγίου οί μετά του Ααίτου επιγενόμενοι τα λοιπόν έξειργάσαντο. Ό γαρ Ααϊτος, £ως μέν άγχωμάλως ήγωνίζοντο, περιεωρατο έλπίζων εκείνους τε αμφότερους άπολεϊσθαι καΐ έαυτω τα κράτος τους λοιπούς στρατιώτας εκατέρωθεν δώσειν * έπεί δέ ε7δεν επικρατέστερα τα του Σεουήρου γενόμενα, προσεπελάβετο του ίργου.

νΠ. Ό μέν δή Σεουήρος οδτως ένίκησεν, ή δέ δύναμις ή των ί^ωμαίων ισχυρώς ίπταισεν, άτε άμφοτέρωθεν αναρίθμητων πεσόντων. ΚαΙ πολλοί καΐ των κρατησάντων ώλοφύραντο τό πάθος • τό τε γαρ πεδίον παν μεστόν νεκρών xcà ανδρών καΐ ίππων έωρατο, καΐ αυτών οΐ μέν τραύμασι πολλοίς κατακεκομμένοι καΐ οΙα κρεουργηθέντες Ικειντο, οΐ δέ καΐ άτρωτοι έσεσώρευντο, τά τε δπλα