était à ADtioche. - An de R. d82, de J.-G

68 ΗΡυΔΙΑΝΟϊ IlTOPIûN ΒΙΒΛ. ς\

' χαΐ αδτφ δέος τφ Αλεξανδρή) τοϊζ τε συνουσι φίλοις^ ήδη καΐ περί αύτης Ιταλίας. Où γαρ βμοιον ήγουντο τόν έκ Περσών χίνδυνον οίον έκ Γερ[χανων • of μέν γαρ υπο ταΐς άνατολαΐς κατοικουντες, [χακρ$ γη καΐ θαλάττη πολλή διηρημένοι, τήν Ίταλων χώραν μΛις άχούουσι, τα 'Ιλλυρικά δέ ΙΟνη στενά δντα καΐ où πολλήν Ιχοντα τήν ύπό ^ωριαίοις γην, παρά τοσούτον όμορους χαΐ γείτονας ποιεί Γερμιανους Ίταλιώταις. 5. Έπαγγέλλει δή άκων μέν καΐ άσχάλλων τήν ϊξοδον • πλην της ανάγκης αυτόν καλούσης, καταλιπών τε δύναμιν δσην αυτάρκη ώετο ^ύεσΟαι τάς Ρωμαίων δχθας, τά τε στρατόπεδα καΐ τα φρούρια έπιμελέστερον τειχίσας και πληρώσας £καστα του ώρισμένου στρατού, αυτός ές Γερμανούς ήπείγετο δμα τω λοιπφ πλήθει. 6. Άνύσας δέ τήν δδόν μετά πολλής σπουδής επέστη ταϊς του Ρήνου δχθαις, καΐ τα προς τόν Γερμανικόν πίλεμον παρεσκευάζετο, τ^ν τε ποταμόν ναυσΐ διελάμβανεν, ών* προς άλλήλας συνδεθεισων, γεφυρωθέντα ευμαρή τήν διάβασιν τοις στρατιώταις παρέξειν ώετο. Μέγιστοι γαρ δή οδτοι ποταμών υπ* άρκτω ρέουσι, Ρην^ς τε καΐ "Ιστρος, 8 μέν Γερμανούς 8 δέ Παίονας* παραμείβων • οΪ θέρους μέν ναυσίπορον έχουσι τό (^εΐθρον δια βάθος τε καΐ πλάτος, του δέ χειμωνος παγέντες ύπό του κρύους έν

t. Η. Est., Oxon.j Wolflf. διαλαμβάνων, mais Η. Est indique déjà la correction adoptée et introduite dans le texte par Bekker.

c Malim, dît-il, διελάμβανεν, ών πρ^ς αλλ. ι

2. Les Grecs confondirent de bonne beure les Psiones et les PannonH. V. sur cette erreur une remarque de Dion Gassiu8(KLIX, 36] qui connaissait bien ces contrées, c Les Pannonii habitent un pays près de Ja Daimatie, le long des bords mêmes de i'Jster,

depuis le Norique jusqu*à la Mysie d'Europe » c Quelques

historiens grecs, ignorant la vérité, les ont appelés Pmones, appellation antique qui ne s'applique pas à ces peuples, mais à ceux du Rhodope et des environs de la Macédoine actuelle jusqu'à la mer » - Cf. Strab., VU, v. 2 et ss.

HÉRODIEN, HISTOIRE, UYRE YI. 69

et ses amis en étaient déjà à craindre pour l'Italie elle-même : ils ne croyaient pas que du côté des Perses le danger fût tel qu'il était du côté des Germains. Les habitants des contrées orientales entendent à peine parler de l'Italie, dont ils sont, séparés par de vastes étendues de terre et de mer; les nations illyriques, au contraire, à l'étroit comme elles sont et n'occupant pas une grande partie du territoire soumis aux Romains, rendent, à cela près, les Germains limitrophes et voisins des Italiôtes• 5. Le prince, bien à contre-cœur et avec chagrin, ordonna le départ, mais la nécessité l'appelait. Ayant donc laissé les forces qu'il croyait suffisantes pour défendre les rives des Romains, entouré de murs avec plus de soin les camps, les postes à garder, et muni chacun d'eux des garnisons réglementaires, il marcha résolument luimême contre les Germains avec le reste de son armée. 6. La route achevée en grande hâte, il s'arrête sur les rives du Rhèn, fait tous ses préparatifs pour la guerre de Germanie, prend le fleuve par le travers au moyen de bateaux qu'il lie les uns aux autres, pensant que le fleuve, ainsi ponté^^ offrirait à ses soldats un passage facile. Ces deux fleuves, les plus grands qui coulent dans les régions de l'Ourse, le Rhèn et l'Ister, passent le long l'un de la Germanie, l'autre de la Pseonie. Pendant l'été ils sont navigables à cause de la profondeur et de la largeur de leur courant ; mais, en hiver, gelés par le froid, on y chevauche

1. c Avec batteaux attachez l'un à Tautre, bien foncez et ancrez au fonds de Teaue, fait le comte de Ligny ponter icelie rivière, qui eetoit moult large et profonde, i Jean d'Auton^ Annales de Louis XJJ, p. 43, cité par Lacurne.

70 ΗΡΟΔΙΑΝΟΤ irrOPIÛN ΒΙΒΛ. ς'.

πεδίου σχή[Jtατι χαθιτητεύονται. 7. Άντιτιπιές δέ οΟτω καΐ στερρόν γίνεται τ^ ποτέ ^εϊθρον ώς μή μιένον Ϊππων &πλαϊς καΐ ποσίν ανθρώπων άντέχειν, άλλα καΐ τους άρύσασθαι θέλοντας μή χάλπεις ίπ' αύτφ μηδέ χοΐλα ατκεύη φέρειν, πελέκεις δέ καΐ διχίλλας, Ϊν' έκκ^Ι^ντες γυμνόν τε σκεύους άρά(χενοι τ6 ύδωρ φέρωσιν ώσπερ λίθον • φύσις μέν δή των πoτα(JLωv αδτη. 8. (Οχοη., XVL) 'Ο δέ 'Αλέξανδρος Μαυρουσίους τε πλείστους καΐ τοξοτών αριθμόν πολύν επαγόμενος άπο της ανατολής ίχ τε της Όσροηνων χώρας, καΐ εϊ τίνες ΠαρΑυοιίων αώτζόμόλοι ή χρήμασιν άναπεισθέντες ήκολουθήκεσαν α»>Γφ βοηθήσοντες, έξήρτυε δή Γερμανοϊς άντιτάξων. Μάλιστα γαρ τοιούτος στρατός δχληρός έκείνοις γίνεται, των τε Μαυρουσίων πόρρωθεν dbcovτιζόvτωv καΐ τάς έπιδρομάς τάς τε αναχωρήσεις κούφως ποιούμενων, των τε τοξοτών ές γυμνάς τάς κεφάλας αύτων καΐ σώματα επιμήκη ^ςιστα