LES HISTORIENS

ΤΗΣ ΔΙυΝΟΣ TOT ΝΙΚΑΕΟΣ ΡΟΜΛΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΠΙΤΟΜΗ Κ

Β(βλ(ον SB'.

Ι. Εν φ δέ ταύτα έν τη ϊ^ώ[λη έπαίζετο, πάθος έν τη Βρεττανί? δεινόν συνηνέχθη • δόο τε γαρ πάλεις έπορθήθησαν, χαΐ μυριάδες οχτώ των τε ίΗθ(χα(ων χαΐ των συμμάχων αυτών εφθάρησαν, ή τε νήσος ήλλοτριώθη. Και ταύτα μέντοι πάντα ύπα γυναικάς αυτοις συνηνέχθη, ώστε καΐ κατά τούτο πλείστην αυτοϊς αίσχύνην συμβήναι, ώς που καΐ τα θείον τήν συμφοραν αυτοϊς προεσήμανεν * ïm τε γαρ του βουλευτηρίου θρους νύκτας βαρβαρικός μετά γέλωτος, καΐ έκ του θεάτρου θόρυβος μετ* οιμωγής έξηiMi^'itio^ μηδενός ανθρώπων μήτε φθεγγομένου μήτε στένοντος , οίκίαι τέ τίνες έν τφ Ταμέσα ^ ποταμφ δφυδροι έωρωντο, καΐ ό ωκεανός ό μεταξύ της τε νήσου καΐ της Γαλατίας αίματώδης ποτέ έν .τη πλημυρίδι ηύξήθη.

1. Texte de Boiseèe (èdit. de Gros et Boissëe, 10 vol. in-8•. Parie, 1845-1870, Didot). V. la Bibliographie en tète de notre IV* volume. — Nous continuons de rattacher les destinées de la Grande-Bretagne à celles de la Gaule : les populations de ces deux contrées avaient primitivement la même origine.

2. La Tamise. Sur les formes diverses de ce nom, y. notre t. IV, p. 300, note 1.

JEAN XIPHILIN.

ABRÉGÉ DE L'iflSTOmE ROBIÀII(B DE DION GÀ8SIU8^