Όλιγώρως δέ αΰτο^ ές τυν dbτcoγιvopivωv Ιχειν

τάς ταφάς, δύο (έ(χοΙ δοχεϊν) τα άναπείθοντα ήν, πολεμίους τε άνδρας έχπλήξασθαι, χαΐ 8τι έστΙ τεθνεώτων ού δι' * Ιθους οίχτος αύτοϊς. Άπέθανον δέ παρά τήν μάχην τεσσοφάκοντα (jiv του 'Ελληνικού, τους δέ των βαρβάρων ουχ oWv τε ήν άχριβως έξευρεϊν • πολύ γαρ χαΐ το άφανισθέν κατά της Ιλύος έγένετο έξ αυτών.

1. Le MoBCuensie ουδέ Κθος, qui peut â la rigueur s'expliquer ; Jittér. : f et parce que la pitié des morts (c-A-d. envers les morts) n'est pas une habitude pour eux. i Gamerarius et Sylburg ont proposé ου βι' Ιθους qui a été généralement admis.

2. Sylb. οτβνή χαι ταΰττι ; éditt. anc. et mes. στενή χα\ ταύτης ; Glav., Siebel, et les éditt. suiv. βτινη χαΐ ανάντης. — Plus loin nous donnons χατ' αύτα, leçon de Dindorf et Bekker ; les mss. portent μβτα ταύτα, d*où Schub. et Valz. ont tiré μβτ' αΟτά.

3. Texte altéré; il manque au moins'un mot; on propose πόλβ^ς. — La suite n'est pas moins mutilée ; les mss. donnent τήν ^ρουραν ο(θ|ΐενου Τελεσάρχω, leçon reproduite dansDindorf et Schubart. Nous avons conservé Tancienne restitution qui remonte A Sylburg.