XL. (Leuncl., p. 86.) « Τα δ* αυτά ταύτα χαΐ

περί των Γαλατών καΐ Κελτών άν τις είπεϊν Ιχοι. ΚαΙ γαρ οδτοι, [jixpt (liv εντός τών "Άλπεων έ(ΐ!ένομίεν *, πoλλdbcις αύτας υπερέβησαν χαΐ πολλά της 'Ιταλίας έπ(5ρθησαν • έπεί δέ έτολμήσαμέν ποτέ έξω τε τών δρων έχστρατώσαι καΐ τόν* πόλεμίν σφισι περιστησαι, καί τίνα καΐ της χώρας αυτών άπετεμ^μιεθα, ούκέτ' ούδένα π6λεμον άπ* αυτών έν τη Ίταλίς:, πλην άπαξ, εΙδθ(χεν

XLII. (Leuncl., ρ. 87-88.) « Καί (χοι εϊ τις ύ(Λων έχεϊνο όπολαμβάνει , τί δή τηλικουτον 6 Άριοούιστος πεπλημμέληκεν ώατ' άντΙ φίλου χαΐ συμμιάχου πολέμιος ήμιν γενέσβαι, σκοπείτω τουθ' ίτι τους άδιχειν τι έπιχειρουντας ούχ έφ' οΐς ποιουσι μ^νον, άλλα χαΐ έφ' οίς φρονουσιν άμύνασθαι ^ δει, χαΐ τήν τε αδξησιν αυτών πρΙν χαΐ βλαβήναί τι προχαταλαμβάνειν, χαΐ μή περιμείναντας χαχώς Ιργφ παθεϊν, τότε τιμωρεΐσθαι. "Οτι τοίνυν χαΐ εχθρός χαΐ εχθιστός * έστιν ήμιν πώς άν (ίλλως μάλλον έλεγχθείη ή έξ ών έποίησε; πέμψαντος γάρ μου προς αυτόν φίλιχώς βπως Ιλθη τε προς ήμας καΐ χοινη μεθ* ημών βουλεύσηται περί τών παρόντων, οΰτ* ήλθεν οιίθ'

1. Ane. leçon ii(tevov, confirmée par les mes., conservée par Sturz. Reimar proposait έμείναμβν à cause (Ι'Ιτολμήσαμ^ν. Nous avons adopté la correction de Bekker, indiquée par Oddey.

4. Ànc, leçon confirmée par le grammairien cité dans les Anecdota gr, de Bekker, 1, p. 124, 17, et maintenue par Gros.

DION, mST. ROM., LIVRE XXXYIU. 247