XGVU• 01., 3• année, an de Rome 363, ay. J.-G

\ 8 ΑΠΙΠΑΝΟΥ PÛMAIKÛN ΒΙΒΛ. Δ. ΚΕΛΤΙΚΗ.

αύτοΐς Stà τα πλήθος, άν(σταται (iioipa Κελτών των άμφΐ τόν ί^νον {κανή, κατά ζήτησιν ετέρας γης • οΪ τό τε "Αλπιον 2poc υπερέβησαν, καΐ Κλουσινοϊς, εύδαίμονα γην iyouai Τυρρηνων, έπολέμϋουν. Ού πάλαι Sa oi ΚλουσινοΙ Ρω|ΐΑίοις ίνσπονδοι γεγον^ες, έπ' αυτούς κατέφαγον, ΚαΙ oi Più[ULiOi πρέσβεις συνέπεμψαν οιύτοίς, Φαβίους τρεις • οΐ τοις Κελτοις έμι^λλον προαγορεύειν *, άν(στασθαι ^^ Ύ^^9 ^ ί^ω|Λα(ων φ(λης, καΐ άπειλήσειν άπειθοΰσιν. Ύποκριναμένων * δέ των Κελτών • δτι άνθρώτΒων ουδέι« δεδίασιν, οδτε άπειλουντα σφ{σιν, οΰτε πολεμουντα * χρήζοντες Sa γης, οδπω τα ί^ω|ΐΑ{ων πολι>προιγ[Λονουσιν - οϊ πρέσβεις oi Φάβιοι τους Κλουσινούς ένηγον ^ έπιΟέσθαι τοις ΚελτοΤς, τήν χώραν λεηλατουσιν άπερισκέπτως. ΚαΙ συνεκδη[Αουντες αάτοΐς, άναιρουσι τών Κελτών πολύ πλήθος έν προνομή, καΐ τόν ήγούμιενον εκείνου του (χέρους αότας 6 Ρωμαίων πρεσβευτής Κέιντος Φάβιος άνεΐλε τε καΐ έσκύλευε ^, καΐ τα βπλα φορών έπανήλθεν εις Κλούσιον. (Ursin., Extr. ΥΙΙΙ, Des AmbMsadeSj p. 349.)

m. 'Ότι ό τών Κελτών βασιλεύς Βρέννος, τών Φαβίων τών 1^ω|ΐΑ(ων πολλούς άνελέντων Κελτών, (χή δεξάμενος τους {^ωμα(ων πρέσβεις, έπΙ τούτοις πρέσβεις έπιλεξάμενος ές κατάπληξιν, ot, Κελτών απάντων μεγάλων τα σιόματα 2ντων, ύπερέβαλλον, έζέπεμπεν ές ί^ώμην, αίτιώμενος τους Φαβίους, βτι, πρεσβεύοντες, ποφά τους κοινούς νίμους έπολέμησαν, ήτει τε, τους άνδρας ές

1. Sic Ursin.; Β Υ, «ροσαγορβύειν ; Mendels. propose ΐςροσαγορ•ύ<η(ν.

2. Leçon des mes. admise par Oubner (Didot) et l'èdit. de Leipsig (Tauchn.)> Schw•; fiekk., Mendelss., άποχριναμένων d*après une coDject. de Schw. — 3, Vat 141, Ανήγον. — 4. Sic Β V, Bekk., Mendelss., έσχύλβυ«8.

APPnSN, mST. ROM. L. IV. CELTIQUE. 19

bonne partie de ceux qui habitaient les bords da Rhèn en sortit pour aller à la recherche d'un autre pays. Ils franchirent les monts Alpies et firent la guerre aux Glusins qui possédaient chez les Tyrrhènes un fertile territoire. Il n'y avait pas longtemps que les Glusins s'étaient liés avec les Romains par un traité; ils eurent recours à eux. Les Romains leur envoyèrent trois ambassadeurs de la famille Fabia, lesquels devaient signifier aux Celtes qu'ils eussent à quitter un pays ami des Romains, et les menacer en cas de refus. Les Celtes répondirent qu'il n'y avait personne au monde dont les menaces ou les armes leur fissent peur, qu'ils avaient besoin de terres, et ne se mêlaient point encore des afl&ires de Rome. Les arobassar deurs, les Fabii incitèrent les Clusins à attaquer les ennemis occupés inconsidérément à ravager le pays, et même se mettant en campagne avec eux, ils tuent un grand nombre de Celtes qui étaient au fourrage. Bien plus, l'ambassadeur Quintus Fabius tue le chef de cette troupe, le dépouille et revient à Clusium avec les armes qu'il lui avait prises.

m (0). Le roi des Celtes Brennos, quand les Fabii de Rome eurent ainsi tué plusieurs des siens, non seulement ne voulut plus recevoir des ambassadeurs romains, mais il en choisit lui-même qui étaient de nature à frapper de terreur. Les Celtes sont de haute taille : il prit les plus grands d'entre eux et les envoya à Rome. Accusant ces Fabii qui, chargés d'une ambassade, lui avaient fait la guerre contrairement aux lois conununes [de l'humanité], il demandait que les coupables lui fossent livrés pour être punis, si les Romains ne voulaient se faire leurs complices. Les Romains

SO ΑΙΠΠΑΝΟΥ POMAIKÛN ΒΙΒΛ. Δ. ΚΕΛΤΙΚΗ.

δ(χην έκτατους οΐ γενέσθαι, si (χή θέλουσι {^ω(Ααΐοι xotvàv αυτών εϊναι τό ίργον. 01 δέ 1^ω|Λαίοι συνεγίγνωσκον (liv τους Φαβίους ά(Αοφτεΐν - aiSoi δέ οϊχου διαφέροντος, χρήμίατα το^ Κελτους πράξασθαι παρά σφων παρεχάλουν. Ού πειθθ(Λένων * δέ, χειροτονουσι τους Φαβέους έπΙ τήν έτήσιον αρχήν χιλιάρχους, χαι τοις πρεσβεύουσι των Κελτών ίφασαν ού δύνασθαι vuv ουδέν ές τους Φαβίους, άρχοντας ήδη • του δ' έιαίντος Ιτους ήχειν αυτούς, αν έτι μηνιώσιν*, έκέλευον•. Βρέννος δέ χαΐ ίσοι Κελτών ήσαν ίτπ' έκείνφ, νομίσαντες ύβρίσθαι, χαΐ χαλεπώς ένεγχόντες, ές τους άλλους Κελτούς περιέπεμπον, άξιουντες αυτούς συνεφάψασθαι τούδε του πολέμιου. ΚαΙ πολλών άφιχο|χένων, άραντες ήλαυνον έπΙ τήν ί^ώ(Αην. (Ursin., IX, Des Ambassades j p. 350.)

IV. *0 δέ υφίσταται, γράμ|Λατα διοίσειν δια τών έχθρων ές τό Καπιτώλιον. (Suidas, ν. Υφίσταται.)

V. "Οτι Καιδίχιος, γρά(Λ[Λα φέρων àtzh της βουλής περί της υπάτου αρχής, παρεχάλει τόν Κά(χιλλον, (χηδέν έν τφ ποφόντι μηνίσαι τη πατρίδι τής ζη[Λίας. *0 δέ έπίσχών αυτόν έτι λέγοντα, εϊπεν • Ουχ αν ευξάμην έπιποθήσαί (χε Ι^ωρίαίους, ε{ τοιαώτην ήλπισα τήν έπιπίθησιν αύτοις έσεσθαι. Νυν δέ διχαιοτέραν ευχήν έπομαι, γενέσθαι τη πατρίδι χρήσιμος ές τοσούτον άγαθου, ές δσον χαχου περιελήλυθεν. (Val., Extr. Peiresc, Des Vertus et des Vices y p. 557.)