CXL. (Η. Est., ρ. 516.) . Ύμας ? ό ίήμος

GXLI. « 01 δέ ύμΐν τα των 6μΐ£τέρων όρίοεθνων διένερίον, των έπΙ Κελτους ύμίΑς αύτφ Κα(σαρι στρατευσάντων S χαΐ προπεμψάντων, χαΐ ευξα(χένων ιτολλά χατά των 6(χετέρων νιχητηρ(ων »

GL. (Η. Est., ρ. 522.) ΚαΙ τόν *Εσπέριον ώχεα-

vàv ΙίΛ Βρεττανούς 8ιέπλευσεν (6 Καίσαρ), οΰπω γεν^μιενον έν lœipq:, χρημνοΐς τε των Βρεττανων τοός χυβερνήτας

έιτοκέλλοντας έκέλευε τάς ναυς ττεριαγνΟνα* (Η. Est.,

1. Η. Bet. croyait ce passage altéré. Schweigh. coll. supr. gxl : τα Ισα τήν (i. 6. «ατρ(8α) εχπέμπουσαν [εις χληρουχ{ας] άντιγΕρα(ρβιν et la suite, l'explique clairement ; tûv ύμβς στρατβυσάντων ne lui semble être autre chose que 6μ&ς έχιτεμψάντων Ις στρατ6(αν.

2. ν. plus haut, ch. lzziii, le discours de Cîésar à ses soldats. ^ César ne nomme guère qu'une centaine de peuples gaulois. Joséphe, G. Juiv., II, zvi, 4, dans le fameux passage que nous ayons donné, t. III, p. 23, donne trois cent cinq peuples (ou peuplades) à la Gaule. — V. B. Oesjardins, t. II.

XPPUSHj mST. ROM. GUERRES CIVILES» Π. 107