Cas., ρ. 562.) Όνομάζουσι δ' ούν τήν ο^ο

IV, 10. (Cas., ρ. 566.) Προς νότον δ' εισι τοις

1. C.-à-d. τ9) Ζηλίτιδι. — Ligne SU1V. apr. ταύτην s.-ent. τα Ζήλα-

2. Var. Λαυιαοηνη, Λανιασηνή, Λανασηνί) , Aid. Λαουινιασηνΐ). Tzsch. Goray. — 3. Mss. δε Τέποργι.

plusieurs des préfectures (de la Gappadoce) , et il donna le titre de villes à Zèles et à Mégalopolis : à cette dernière il avait réuni la Culupène et la Camisène, préfectures limitrophes de la petite Arménie et de la Laviansène, et possédant des mines de sel fossile, avec l'antique forteresse de Camises, aujourd'hui en ruines. Mais, dans la suite, les généraux romains partagèrent ces deux états et en attribuèrent des portions aux prêtres de Comanes, d'autres aux prêtres de Zèles, d'autres enfin à Atéporix, dynaste de la race des tétrarques de Galatie : encore, à la mort de ce prince, cette part peu considérable revint-elle aux Romains, avec le titre de province. Toutefois la ville fait un état à part avec Garanes qu'on y a annexé et d'où la contrée a pris le nom de Garanitide. — Les portions restantes appartiennent à Pythodoris et à Dyteute.

39 La largeur (du territoire d'Amasée) se

prend du nord au sud suivant une ligne tirée vers la Zèlitide et la grande Cappadoce, jusqu'au pays des Trocmes1.

41 La partie (de la Paphlagonie) qui confine

à la Bithynie s'appelle Timonitide et royaume de Gézatorix

IV, 10. Au midi des Paphlagons sont les Galates : ces deux contrées (la Phrygie Hellespontique et la Galatie) ont pour bornes au midi la grande Phrygie et la Lycaonie, lesquelles s'étendent jusqu'au Taurus Gilicien et Pisidique.

V, 1 . Donc les Galates sont au sud de la Paphla-

1. Sur la Galatie et toutes les contrées voisines, comp. Plin. V, xli et suiv. et surtout G. Perrot, Exploration archéol. de la Galatie.

τούτων δ' εστίν έ'θνη τρία, δύο μέν των ηγεμόνων επώνυμα, Τρόκμοι1 και Τολιστοβώγιοι2, το τρίτον δ' από του εν Κέλτικη έθνους Τεκτοσάγες. Κατέσχον δε τήν χώραν ταύτην οί Γαλάται πλανηθέντες πολύν χρόνον και καταδραμόντες τήν υπό τοις Άτταλικοΐς βασιλευσι χώραν και τοις Βιθυνοΐς, έως παρ' έκοντων έ'λαβον τήν νυν Γαλατίαν και Γαλλογραικίαν λεγομένην. 'Αρχηγός δε δοκεΐ μάλιστα της περαιώσεως της εις τήν Άσίαν γενέσθαι Αεοννόριος3. (Cas., ρ. 567.) Τριών δε όντων εθνών όμογλώττων και κατ' άλλο ουδέν έξηλλαγμένων, έκαστον διελόντες εις τέτταρας μερίδας τετραρχίαν έκάλεσαν, τετράρχην έχουσαν ί'διον και δικαστήν ένα και στρατοφύλακα ένα, υπό τω τετράρχη τεταγμένους, ύποστρατοφύλακας δέ δύο. 'Η δε τών δώδεκα τετραρχών βουλή άνδρες ήσαν τριακόσιοι, συνήγοντο δέ εις τον καλούμενον Δρυνέμετον4. Τα μέν ούν φονικά ή βουλή έκρινε, τα δέ άλλα οι τετράρχαι και οί δικασταί. Πάλαι μέν ούν ην τοιαύτη τις ή διάταξις, καθ' ή μας δέ εις τρεις, ειτ' εις δύο ηγεμόνας, είτα εις ένα ήκεν ή δυναστεία, εις Δηιόταρον, είτα εκείνον διεδέξατο 'Αμύντας ■ νυν δ' έχουσι Ρωμαίοι και ταύτην και τήν υπό τω 'Αμύντα γενομένην πασαν εις μίαν συναγ άγοντες έπαρχίαν.