Tite-Live, ibid., 3G. Omissaindein Glusinosira 37 Galli

flagrantes ira, cujus impotens est gens

206 ΔΙΩΝΟΣ ΡΩΜΑΙΚ. ΙΣΤΟΡ. ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟ TOT Λς".

ούδεμίαν ειχον. Το γαρ δή θείον κα(περ εν παντί κακώ οντες έθεράπευον ούτως, ώστε επειδή τι των ιερών έχρήν υπό των ποντιφίκων άλλοθι που της πόλεως γενέσθαι, Καίσων Φάβιος, οδ ή ιερουργία ίκνεΐτο, κατέβη τε επ' αυτήν εκ του Καπιτωλίου στειλάμενος ώσπερ είώθει, και δια των πολεμίων διεξελθών, τά τε νομιζόμενα έποίησε, και αυθημερόν άνεκομίσθη. — Θαυμάζω μεν ουν και των βαρβάρων δτι αύτου, ειτ' ουν δια τους θεούς είτε και δια τήν αρετή ν, έφείσαντο ■ πολύ γε μήν μάλλον αυτόν εκείνον εν θαύματι ποιούμαι καθ' έκάτερον, δτι τε ες τους πολέμιους μόνος κατελθεΐν έτόλμησε, και δτι δυνηθείς άναχωρήσαι ποι ασφαλώς ουκ ήθέλησεν, αλλ* ες το Καπιτώλιον αύθις εκών επί προυπτον κ(νδυνον άνεχώρησεν, επισταμένος μεν οκνουντας αυτούς τό χωρ(ον, ο μόνον έτι της πατρίδος ειχον, έκλιπεΐν, ορών δε μηδ', ει πάνυ έπεθύμουν έκφυγείν, δυναμένους υπό του πλήθους των πολιορκούντων τούτο ποιήσαι. (Val., Extr., p. 581.)

LX. 'Ότι τών Ρωμαίων, άλούσης υπό Γαλατών της πόλεως, ες τό Καπιτοίλιον άνασκευασαμένων, ό Κάμιλ-

λος φυγάς ων έσπέμπει προς αυτούς ως έπιθέσθαι βούλεται τοις Γαλάταις * ως δε [ό] 1 διάκο μιζών τά γράμματα ες τό φρούριον άφίκετο, οι βάρβαροι τά ίχνη διεσημα(νοντο, και μικρού δειν και τό καταφύγιον ελαβον [αν]2, ει μη ιεροί χήνες βοσκόμενοι τήν τών βαρβάρων ϊα^οοον διεθρύλησαν και τους ένδον Ρωμαίους διυπνίσαντες τοις όπλοις παρέστησαν. (Ang. Mai, Extr. Vat., p. 529.)

1. A. Mai, ώς Sk διακομίζων; l'article ajouté par Gros a été admis p. L. Dindorf. — Ce messager est Pontius Cominius. — V. Plutarq., Camil., XXV, dans notre t. 111, p. 74-77, et la note de la p. 75.

2. αν manque dans A. Mai, ajouté par Gros, rejeté par Dindorf.

divinité. Bien qu'en plein dans le malheur, ils servaient la divinité au point qu'un de leurs sacrifices devant être fait par les pontifes en un autre endroit de la ville, Cœson Fabius4, dont c'était le tour de remplir cet office sacré , descendit du Gapitole avec l'appareil habituel; passant au travers des ennemis, il fit le sacrifice d'usage et revint le même jour. — J'admire les barbares qui, soit à cause des dieux, soit à cause de sa vertu, l'épargnèrent. Mais je le tiens lui-même en bien plus grande admiration pour deux raisons; d'abord, parce qu'il osa descendre seul au milieu des ennemis; ensuite, parce que, pouvant se retirer en lieu sûr, il ne le voulut pas, et volontairement revint dans le Gapitole s'exposer à un danger prévu : sachant bien que les Romains répugnaient à abandonner la seule place qu'ils eussent encore dans leur patrie, et voyant bien aussi que, eussent-ils tout à fait envie de fuir, ils ne le pouvaient faire à cause de la multitude des assiégeants.

LX (0). Les Romains, après la prise de leur ville par les Galates (Gaulois) , s'étaient transportés dans le Gapitole. Camille, alors exilé, leur fit savoir par un message qu'il voulait attaquer les Galates. Celui qui portait la lettre arriva bien dans la forteresse ; mais les barbares avaient remarqué ses traces, et peu s'en fallut qu'ils ne prissent même ce [dernier] refuge [des Romains], si les oies sacrées qu'on y nourrissait n'eussent par leurs cris signalé l'arrivée des barbares et, en éveillant les Romains qui étaient dedans, ne les eussent appelés aux armes.

1. Fabius Dorson dans Tite-Live, V, 46 ; dans Appien, IV, vi {supr., p. 22-23 ; v. la note 1), etc.