XLII. (Leuncl., ρ. 87-88.) « Καί μοι ει τις υμών

εκείνο ύπολαμβάνει, τί δή τηλικοΰτον δ Άριοούιστος πεπλημμέληκεν ώστ' αντί φίλου καί συμμάχου πολέμιος ήμΐν γενέσθαι, σκοπείτω τοΰθ' ότι τους άδικεϊν τι έπιχειρουντας ουκ εφ' οίς ποιουσι μόνον, άλλα καί εφ' οις φρονουσιν άμύνασθαι2 δει, καί την τε αυξησιν αυτών πριν καί βλαβήναί τι προκαταλαμβάνειν, καί μή περιμείναντας κακώς έργω παθεΐν, τότε τιμωρεΐσθαι. cOut τοίνυν καί ίγβρος καί εχθ ιστός 3 έστιν ή μι ν πώς άν άλλως μάλλον έλεγχθείη ή εξ ών έποίησε; πέμψαντος γάρ μου προς αυτόν φιλικώς όπως έλΟη τε προς ήμας καί κοινή μεΟ' ημών βουλεύσηται περί τών παρόντων, ούτ' ήλθεν ούθ'

1. Ane. leçon εμενον, confirmée par les mss., conservée par Sturz. Reimar proposait έμείναμεν à cause (1'ετολμήσαμεν. Nous avons adopté la correction de Bekker, indiquée par Oddey.

4. Ane, leçon confirmée par le grammairien cité dans les Anecdota gr. de Bekker, 1, p. 124, 17, et maintenue par Gros.