An de Rome 700, av. J.-C

XXXI. (Leuncl., ρ. 134.) Έν δε τω αύτω έκείνω χρόνω και δ Καίσαρ τα έν τη Γαλατία ταραχθέντα αύθις μάχαις κατέλαβε, πολλά πάνυ τα μεν αυτός τα δε και δια των υποστρατήγων πράξας, ών εγώ τα αξιολογότατα διηγήσομαι μονά. eO γαρ Άμβιόριξ τους Τρηουίρους * ρ. 135) θανάτω έχοντας παραλαβών, τά τε αύτοθεν επί πλεΐον συνέστησε και παρά των Κελτών μισθοφορικό ν μετεπέμψατο. Βουληθείς ούν δ Λαβιήνος, πριν εκείνους έπελθεΐν, συμμίξαι σφίσι, προενέβαλεν ες τήν τών Τρηουίρων χώραν. Και επειδή μή -ημύνοντο τήν επικουριαν άναμένοντες, άλλα ποταμόν τίνα δια μέσου ποιησάμενοι ήσύχαζον, συνεκάλεσε τους στρατιώτας, και έδημηγόρησε τοιάδε αφ' ών τους τε σφετέρους καταπλήξειν και εκείνους 2 έμελλε• χρήναί τέ σφας έλεγε, πριν τους

1. Les mss. Τριούρους, Leuncl. Τριουήρους, ici et ailleurs, toujours suivi par D. Bouquet et par Gros.

2. Lacune. Leunclavius, suivi par D. Bouquet, la remplit en njoutaut le mot θαρσήσειν entre εκείνους et έμελλε; Gros met entre crochets Οαρσυνεΐν, proposé par Reimar et adopté par Sturz.