IV. (Η. Est., ρ. 758.) Αυταριέας * δε και εκ θεοβλα

έλώδη και άοίκητον, παρά το Βασταρνών έθνος 4, ωκησαν. Κελτοΐς δε ό θεός τήν γήν έσεισε, και τάς πόλεις κατήνεγκε ■ και το κακόν ουκ έληγε, μέχρι και οϊδε τα οίκεΐα φεύγοντες ένέβαλλον ες Ιλλυριούς τους συναμαρτόντας σφίσιν, ασθενείς υπό του λοιμού γενομένους • και έδήωσάν τε τα εκείνων, και του λοιμού μετάσχοντες εφυ^ον, και μέχρι Πυρήνης έλεηλάτουν. Έπιστρέφουσι δ' αύτοΐς ές τήν εω, Ρωμαίοι δεδιότες, υπό μνήμης τών προπεπολεμηκότων σφίσι Κελτών, μή και οΐδε ές τήν Ίταλίαν υπέρ "Αλπεις έσβάλοιεν, άπήντων άμα τοις ύπάτοις, και πανστρατια διώλλυντο. (Η. Est., ρ. 759.) Και το πάθος τούτο Ρωμαίων μέγα δέος Κελτών ές ό'λην τήν Ίταλίαν ένέβαλε ■ μέχρι Γάιον Μάριον έλόμενοι σφών οι Ρωμαίοι στρατηγεΐν, άρτι Λιβύων τοις Νομάσι και Μαυρουσίοις