V. Appien, même livre, civ

3. V. dans notre t. III, p. 98-99, Plut., CamilL, XLl, et p. 110-111. Marcell., 111. - 4. An de R. 699, av. J.-C. 55.

Π. (Η. Est., ρ. 527.) Όσοι παρ' αύτου Καίσαρος

ΧΥΙ. (Η. Est., ρ. 526.) « Δέκμον τε τήν εγγύς

XXVII. (Η. Est., ρ. 543.) Ό δ' 'Αντώνιος ες τήν Ίταλίαν τον στρατόν εκ της Μακεδονίας διενεγκεΐν έπενόει. Και προφάσεως άλλης ες τούτο άπορων, ήξίου τήν βουλήν αντί της Μακεδονίας έναλλάξαι οι τήν εντός "Αλπεων Κελτικήν, ής ήγεΐτο Δέκμος Βρούτος Άλβινος • ειδώς μεν οτι και ό Καίσαρ εκ τήσδε της Κελτικής ορμώμενος έκράτησε Πομπηίου ■ ως δε τον στρατόν δόξων ουκ ες τήν Ίταλίαν, αλλ' ες τήν Κελτικήν μετακαλείν. Ή δε βουλή τήνδε τήν Κελτικήν άκρόπολιν επί σφίσιν, ηγουμένη1 έδυσχέραινέ τε, και της ενέδρας τότε πρώτον τ^σ^οντο και τήν Μακεδονίαν δοντες αύτω μετενο'ουν. Ίδια τε αυτών οι δυνατοί έπέστελλον τω Δέκμω της αρχής έγκρατώς εχεσθαι, και στρατόν άλλον και χρήματα άγείρειν, ει προς 'Αντωνίου βιάζοιτο. Ούτως έδεδοίκεσάν

J. Comp. Cicér., Philipp., ΠΙ, 5. Nec vero do virtute, constantia et gravitate provinciae Gallirc taceri potest. Est enim ille flos Italiae, illud firmamentum imperii populi rom., illud ornamentum dignitatis, etc. Ibid., 4 : Pollicetur enim (Brutus) se provinciam Galliam retenturum in senatus populique rom. potestate.

GUERRES CIVILES

II (0). Ceux [des conjurés] qui avaient reçu

de Csesar des gouvernements s'en étaient allés dans ces gouvernements, Brutus Decmus, dans la Celtique, limitrophe de l'Italie